Paardekraal Verkenners

Verkenners 21

2011-03-28T13:51:00.000+02:00

Op 9 Oktober 2010 het die Verkenners Beweging van Suid-Afrika hulle 21ste verjaarsdag gevier. Hierdie vieringe het saam met die tradisionele Paul Kruger fees geval wat gewoonlik gedurende Oktober deur die Paardekraal verkenners aangebied word.

Dit was voorwaar 'n trotse oomblik vir die Paardekraal Verkenner pos om hierdie geleentheid aan te bied. Verkenners van heinde en verre het al van Vrydag 8 Oktober hulle karavane en tente staan gemaak onder die heerlike koelte bome van die Paardekraal terrein.

Die dag het weer 'n propvol program gebied. Alle aktiwiteite is dan ook deur Verkenners self aangebied.

Die Verkenners het 'n optog vanaf die monument na die Paul Kruger standbeeld onderneem, elk met 'n volksvlag oor die skouer. By die standbeeld is Oom Paul in sy amp serp getooi, nadat hy weer ingehuldig is as President. So kon hy sy verjaarsdag tegemoet gaan in 'n amptelike hoedanigheid.

Ons was bevoorreg om die eerste Verkenner President en stigterslid, Oom Steve Stydom, as spreker vir die geleentheid te he. Hy het die geskiedenis van die ontstaan vertel met 'n traan in die oog. Alle Verkenners het die praatjie interessant gevind.

Daar is ook 'n veiling gehou, en artikels wat onder die hammer gekom het, was 'n Vierkleur koek met die Verkenners se wapen daarop. Daar was ook twee bottels mampoer wat van 'n spesiale uitgawe van die vyfde kongres van die Verkenners oorgebly het. Dit is goedgustiglik geskenk vir hierdie spesiale geleentheid.

Na die feesprogram is daar 'n regte Verkenners Cantus gehou. Dit is ongelukkig kort geknip deur 'n hoeveldse donderstorm.

Die Sondag was dit den einde niet. Daar is 'n kerkdiens gehou vir almal wat gekamp het, of wat die diens wou bywoon. Daarna is daar aan boeretroos en verjaarsdagkoek gesmul.

Paardekraal Monument Naambord

2011-03-28T12:28:00.000+02:00

Net voor die fees wat die 17de Julie 2010 by die monument aangebied is, het die Paardekraal Verkenners in samewerking met die Oranje sakekamer en Camdix wapens 'n splinternuwe naambord vir Paardekraal opgerig.

Dit is lekker om met sulke ywerige werkers soos die Paardekraal verkenners geasosieer te word.

Republikeinse Volksvergadering herdenking

2011-03-28T11:44:00.000+02:00

"Die tyd het aangebreek dat die volk van Suid-Afrika hom moet klaarmaak om die stigting van 'n vrye Republiek van Suid-Afrika, afgeskei van die Britse kroon en Ryk, te eis." Met hierdie woorde het dr. N.J. van der merwe in Julie 1940 die Afrikanervolk opgeroep tot 'n groot volksvergadering om die noodsaaklikheid van die stigting van 'n Republiek te beklemtoon en stappe te doen ten einde langs konstitunele weg daadwerklik op te tree vir die verwesenliking van hierdie groot doel. Die Paardekraal Verkenners het onder die vaandel van die Afrikanerfront die taak aangepak om die sewentigste herdenking van hierdie vergadering te vier met 'n fees op die Paardekraal Monument terrein. Die fees het dan ook plaasgevind op die 17de Julie 2010. Daar was soos in die verelede verskeie stalletjies waar besoekers heerlike eetgoed en snuisterye kon bekom. Die dag het bestaan uit die nou gebruiklike vlag optog wat kleur aan die dag verleen het. Een van die hoogtepunte van die dag, was die sprekers. Prokureer Paul Kruger van die Volksraadsverkiesingskommisie het meer lig gewerp op die pad vorrentoe met die nuwe vryheidseis waarmee die Afrikaner vandag te doen het. Die voertuig na vryheid in ons huidige omstandighede is dan ook die VVK. Mnr. Andries Breytenbach, voorsitter van die Afrikanerfront het hierna aan die woord gekom. 'n Pragtige boodskap is ook deur hom gelewer met instemmende kommentaar en waarderende applous deur die persone teenwoordig. Die seremoniemeester vir die dag was die bekende Mnr. Henk van der Graaf van radio Pretoria. By hierdie geleentheid is daar ook weer met 'n klipstappeling begin. Soos die meeste weet, of behoort te weet, het Paardekraal monument sy ontstaan as gevolg van 'n klipstapeling. Hierdie nuwe klipstapel is begin as simbool van elkeen wat hom wil verbind aan die vryheidstryd wat tans aan die gang is. Hierdie klipstapeling sal dan met elke fees geleentheid op Paardekraal aangevul word. Daar is hierdie naweek ook heerlik gekamp by die terrein. Die feestelikhede het ook al die 16de begin met die eerste Cantus wat by Paardekraal gehou is. Dit was voorwaar n geleentheid om te onthou.

J.G. Strijdom

2010-09-20T21:08:00.000+02:00

Op die 15de Julie 2010 is Adv. J.G. Strijdom se borsbeeld ingehuldig as die Eerste minister van die Unie van Suid-Afrika. Die Paardekraal Verkenners huldig die standpunt dat selfs hierdie borsbeeld 'n beter werk daarvan sal doen om in beheer van die land te staan as die huidige spul. In sy ampstermyn het Adv. Strijdom juis getoon dat hy glad nie omkoopbaar was nie. Hy was ook gekant teen enige vorm van korruposie op enige vlak. Onder hierdie staatsman is die Stem van Suid-Afrika die eerste keer as Volkslied gesing. Hy het ook gesorg dat die wet dat die Union Jack saam met landsvlag gehys moes word geskrap is. Hierdie was nog een van die uitmuntende staatsmanne wat ons volk opgelewer het. Dit was 'n eer om hierdie man se bydra tot ons volk te erken.

Paardekraal Werksdae

2010-09-20T20:11:00.000+02:00

Gedurende die maande Mei 2010 en Junie 2010 het die Paardekraal Verkenners die fees terrein by die Paardekraal monument onder hande gehad. Die manne het 3 Saterdae gedurende hierdie tyd opgeoffer om die terrein skaflik te laat lyk vir 'n fees wat op 17 Julie 2010 daar gehou word. Daar is fluks gras gesny, die elektriese heining is geskoffel en daar is slote gegrawe vir die aanle^ van krag kabels. Na al die geswoeg het kan Paardekraal spog met nuwe ligte in die kampeer area. Daar is selfs krag punte aangebring vir kampeersders sowel as uitstallers by die stalletjies. Ek wil hiermee my opregte dank betuig aan almal wat hulle hande vuil gemaak het. Dit is n voorreg om deel van so staatmaker span te wees.

Openbare Vergadering 21 April 2010

2010-04-18T18:57:00.000+02:00

Geagte Volksgenote,

Na aanleiding van die tragiese gebeure met die moord van Oom Eugene, ontvang die Verkenners verskeie oproepe van bekommerde Volksgenote oor die pad vorentoe.

Aangesien die Verkenners Beweging van SA homself sien as ‘n organisasie wat altyd leiding neem en op die voorpunt van ons Vryheids-eis is, wil die Verkenners graag die Volk inlig oor wat die Verkenners glo die pad vorentoe is. Soos die meeste Volksgenote weet, is die Verkenners ‘n beweging wat nie net praat nie, maar ook daadwerklik oorgaan tot aksie!

Die tema van die publieke vergadering is : “Afrikaner Boerevolk! Mobiliseer en beveilig jouself! Kom vind uit hóé.”

Enige iemand wat wil deel word van die Verkenners, of bloot uit nuuskierigheid wil kom hoor wat die Verkenners sê, kan die vergadering NIE mis NIE!

Plek : APK Moot Sentraal - H/v Japonica en Ben Swart Straat (PTA Moot area)
Datum : 21 April 2010
Tyd : 19:00

Verkenner groete

Pos vergadering 20 April 2010

2010-04-18T18:50:00.000+02:00

Op Dinsdag 20 April 2010 vind daar 'n pos vergadering plaas om 19:00 by die Paardekraal monument. Die ingang na die monument is in Andries Pretorius straat. Ons verwag heelwat nuwe mense by hierdie vergadering. Alle belangstellendes kan gerus 'n draai kom maak.

Nasionale Verkenners Kongres

2010-03-19T15:38:00.000+02:00

Die nasionale kongres van die Verkenners Beweging het plaasgevind op 13 Maart 2010. Hierdie is 'n tweejaarlikse gebeurtenis. In die jaar wat daar nie 'n nasionale kongres gehou word nie, vind die provinsiale kongresse plaas.

Hierdie jaar se kongres was aangebied deur die Donkerhoek verkenners. Ons wil hulle bedank vir al hulle harde werk om hierdie geleentheid moontlik te gemaak het. Die kongres was uitstekend aangebied by Galagos, wat net buite Kleinfontein gelee is.

Die Paardekraal verkenners was goed verteenwoordig by die kongres. Daar is ook twee Paardekraal verkenners wat vereer is met 'n goue medalje toekenning vir hulle harde werk die afgelope twee jaar. Sid Mann en Martin Rossouw was die twee manne wat die Paardekraal verkenners se naam hoog gehou het.

'n Oud voorsitter en lid van die Paardekraal verkenners, Ben Geldenhuys het ook die trofee vir die bobaas verkenner met 'n lid van die Donkerhoek verkenners, Jan Beyers, gedeel. Ben het ook intussen by Donkerhoek ingeskakel.

Daar kan ook met trots aangekondig word dat Paardekraal die trofee vir die beste pos verower het.

Na 'n heerlike ontbyt en puik sprekers, het die geslote deel van die kongres plaasgevind. Hier het besprekings en beplanning vir die volgende twee jaar plaas gevind.
Die nuwe bestuur is dan ook tydens hierdie geleentheid verkies. Die nuwe verkose bestuur van die beweging is as volg:
President - Ben Geldenhuys
Vise-President - Abel Malan
Tesourier - Jan Beyers
Sekretaris - Alwyn de Klerk
Jeug Leier - Jan van Zyl
Adissionele lid - Rian Genis

Die Boer en Malema

2010-03-19T15:16:00.000+02:00

Hierdie media verklaring het gevolg na die uitsprake van Julius Malema,wat deesdae net sy mond oopmaak om voete te wissel.

Vandag het Mnr. Ben Geldenhuys, wat intussen verkies is tot die President van die Verkenners beweging van Suid-Afrika, sy woord te stand gedoen en by die Voortrekker monument gaan wag. Soos wat verwag is het ou Julius nie opgedaag nie. Dis maklik vir hom om skares op te sweep om te moor, maar as sy eie bas op die spel is, is dit te veel gevra.
Dit bewys weereens deur watter lafharte die ANC en kie hulle laat lei.

Ons manne wil vir Ben geluk wens met sy sterk standpunt wat hy ingeneem het. As ons ook so bietjie kan spog: Ben was een van die stigterslede van die Paardekraal verkenners, en ook die Voorsitter voordat hy na Kleinfontein verhuis het.

Media Verklaring

11 Maart 2010

Die Verkenners Beweging van Suid-Afrika, het met woede kennis geneem van die leier van die ANC jeugliga se oproep dat boere geskiet moet word. Sedert 1994, toe die ANC oorgeneem het, is daar reeds meer as 3000 boere, meestal bejaardes en vrouens, op die wreedste moontlike manier op plase vermoor. Die regering van die dag maak ook hierdie moorde af as blote misdaad, maar as mens in ag neem dat in baie gevalle niks gesteel word nie, is dit onsinnig om hierdie wreedheid as blote misdaad af te maak. Malema se uitlating word deur die Verkenners Beweging van Suid-Afrika geag as aanhitsing tot plaasmoorde en is vir die Verkenners totaal onaanvaarbaar. Veral as in ag geneem word dat dit meestal bejaardes en vrouens is wat op plase vermoor word. “As Malema so graag ‘n boer wil skiet, laat hy my kom skiet en nie ander mense aanhits om weerlose bejaardes en vrouens te vermoor nie” het die Nasionale Sekretaris van die Verkenners Beweging, Mnr. Ben Geldenhuys gesê. Hy het bygevoeg: “Om dit vir hom maklik te maak, sal ek op die 19de Maart 2010 om 12h00, by Fort Schanskop vir hom wag”. Die Verkenners Beweging het ook kennis geneem van talle klagtes wat teen Malema ingedien is by die menseregte kommissie, die Verkenners is egter van mening dat hierdie klagtes tot niks sal uitloop, aangesien Malema klaarblyklik superklas burgerskap het.

Ben Geldenhuys

Nasionale Sekretaris

Verkenners Beweging van Suid-Afrika

Majuba 2010

2010-03-15T23:10:00.000+02:00

Verkenners by Voortrekkermonument belet

2009-11-13T15:16:00.000+02:00

Die Verkennersbeweging het vanmiddag ‘n skrywe van mnre. Jan Ehlers Prokureurs ontvang namens sy kliënt, genl. Gert Opperman, van die Voortrekkermonument. Die effek van die skrywe is dat lede van die Verkennersbeweging toegang tot die Voortrekkermonument en talle van sy fasiliteite verbied word, asook by Bloedrivier. ‘n Toegewing is wel gemaak dat die musiekfees more, vir die 154-jarige herdenking van die stigting van Pretoria, bygewoon mag word, maar die voorwaardes is van so ‘n aard, dat selfs dit kan lei tot die arrestasie van lede van die Verkennersbeweging, en selfs hulle gesinslede, synde mense in hulle teenwoordigheid.

Hierdie optrede word gesien as ‘n daad van aggressie deur genl. Opperman na aanleiding van herhaalde meningsverskille oor insidente wat hy of geskep of toegelaat het om plaas te vind, wat na die mening van die Verkenners nie pas by die aard en kultuur van die Voortrekkermonument nie.

In die skrywe van die prokureurs word valse stellings gemaak, soos dat die Verkenners enige optrede by die verrigtinge more sou beplan het, en dat die Verkenners ‘n vergadering sou beplan het. Beide aantygings word kategories ontken, en heel duidelik het die prokureur se kliënt hom of moedswillig onder ‘n verkeerde indruk gebring om sy saak te bewys, of die kliënt gaan ernstig mank aan betroubare informante wat vir hom stories aandra.

Dit is ‘n absolute skande dat juis diegene wat die belang van die Monument op die hart dra en as waghond vir volksvervreemding daarvan optree, en bereid is om daarvoor met welke vreedsame middele ook al standpunt in te neem, toegang tot die Monument verbied word. Tydens die gesprek wat verlede week met genl. Opperman persoonlik plaasgevind het, is dit duidelik gestel dat die Verkenners die monument so heilig beskou, dat hulle geen optrede binne die monument sal doen wat die waardigheid daarvan sal aantas nie: so anders as modeparades, popkonserte en onvanpas geklede vroue wat op die senotaaf vir foto’s poseer, en wat plaasvind onder die bestuur van genl. Opperman.

Dat die musiekkonsert wel uitgesonder word vir toegang, is ‘n klug. Enige Verkenner wat dus oor die piekniekterrein na die amfiteater sou stap, staan die geleentheid om gearresteer te word. In effek kan Verkenners nie die geleentheid bywoon nie.

Verder word die brief van die prokureur as ‘n agteraf daad van genl. Opperman beskou. Verlede week is groter openheid en kommunikasie met mekaar afgespreek. Genl. Opperman het geensins enige moeite gedoen om hom te vergewis van feite nie, en op grond van foutiewe inligting dadelik tot die aggressiewe daad van ‘n prokureursbrief oorgegaan.

Senior regsadvies word tans ingewin. Intussen sal alle gesprekvoering met. genl. Opperman opgeskort word

Henk van de Graaf
President

Neem uit die geskiedenis die goeie, en besluit reg

2009-10-26T14:52:00.000+02:00

President Paul Kruger het ons, sy nasate, die opdrag gegee om uit die geskiedenis die goeie te neem en daarop ‘n toekoms te bou.

Helaas gebeur dit nog te veel dat ons eerder verkies om die slegte uit die geskiedenis te neem, en dan dit as rede voor te hou waarom ons niks moet doen.

Tans word daar baie aandag gegee aan die herdenking van die Reddingsdaadkongres sewentig jaar gelede. En inderdaad moet Solidariteit gelukgewens word met hierdie inisiatief, want ook ons jonger geslag word weer op hoogte gebring met wat kan gebeur as ‘n volk besiel word met ‘n visie. Ja, ook ‘n ekonomiese visie van bevryding, selfonderhoud en uiteindelike ekonomiese vryheid.

Ons het al die opkoms van ‘n volksekonomie gesien in die talle volkseie ondernemings; ‘n groep volkseie sakelui saam in die Oranje Sake-Instituut; die vestiging van ‘n Volksbank, Oranjekas; en die bevordering van volkseie onderwys deur die BCVO en tuisonderwys.

Tog kry ons die idee dat selfs van ons eie mense en instellings nog nie werklik oortuig is in die krag van eendrag nie. Ons sien nog te veel spreekwoordelike wiele wat herontwerp word. Maar ons beleef ook dat ons nog nie die vertroue het dat ons volk weer bereid sal wees om sy offers te bring nie, en dan gebeur daar intussen dinge wat juis die volk se vertroue ondermyn.

Die Bybel het ons al die beginsel geleer dat geen twee here gedien kan word nie. Hierdie waarheid sal ons ook in ons volkslewe, ons volksekonomie en in die algemeen moet besef en begin uitleef, want slegs op daardie beginsel sal die volk ook weer sy dikwels geskokte vertroue herstel.

As ons besluit op ‘n volksekonomie, is dit ‘n volksekonomie. Dan is daar geen kompromis moontlik met die vyand se ekonomie nie. Ons kan nie aanspraak maak op volkskap en volkondersteuning, maar intussen agterlangs een of ander vorm van ondersteuning van die ANC-bestel ontvang by wyse van skenkings of subsidies nie, wel wetende dat die klomp Kommuniste een of ander tyd hulle pond vleis in ruil daarvoor kom opeis. Ons kan ook nie ter wille van ‘n goedkeurende knik van die vyand, toelaat dat ons weer begin deur ons eie instellings met “net een of twee” volksvreemdes te belas nie, want dit kom neer op ekonomiese integrasie, kultuurintegrasie, en uiteindelik fisieke integrasie. Dit is juis met daardie “een of twee” dat ons sportbeleid die weg vir algehele oorgawe gebaan het. Ons moet uit die verlede die slegte neem, en seker maak ons bewandel nie weer daardie weg nie.

Bowenal moet ons eerlik wees. As ons volkseie is, is ons honderd persent volkseie, nie 99,9 persent nie. Ons moet wys dat ons vertrou kan word, en daardeur kan ons weer by ‘n ontnugterde volk vertroue skep. Vergeet van slim “strategieë”, want ons vyand is nie onder ‘n kalkoen uitgebroei nie. Eerlikheid en eerbaarheid sal die weg van die toekoms moet wees. En ons hier by die Verkenners is bereid om heel eerste die hand in eie boesem te steek om seker te maak dat ons die pad reguit en eerlik stap, tot by algehele volksvryheid.

Geskryf deur 'n Verkenner

Paul Kruger fees 10 Oktober 2009

2009-10-23T10:17:00.000+02:00

Die Paardekraal Verkenners het op 10 Oktober 2009 'n Paul Kruger fees te Paardekraal monument aangebied. Dit was 'n heerlike dag wat deur almal teenwoordig geniet was.
Ons kon selfs vir Oom Paul kry om as seremonie meester vir die dag op te tree. Hy het dit geniet om vir 'n slag weer bene te kan rek, na die lang tyd se staan langs die dam.Die dag het begin met 'n vlagoptog, waar die teenwoordiges ingelig was oor die geskiedenis van 'n verskeidenheid volksvlae.
Die vlag hysing is deur die plaaslike volkspele laer behartig. Hulle was ook betrokke by 'n puik volkspele demonstrasie. Hierna is die feesgangers betrek by die volkspele. Een en almal het dit vreeslik geniet.

Na die hys van die vlae is die dag geopen met skriflesing en gebed soos dit by alle Afrikaner feeste hoort. Die opening is deur Ds. Johan Greyling van die Hervormde Kerk Tarlton waargeneem. Hy is natuurlik ook 'n Paardekraal verkenner.

Die Paardekraal verkenners se voorsitter, Mnr. Ben Geldenhuys het as die spreker opgetree. Sy toespraak het gehandel oor die lewe van Paul Kruger en ook sy verbintenis met die Paardekraal monument.Die feesgangers is ook vermaak deur verskeie kunstenaars. Eerste aan die beurt was die Penkoppe Junior Boere orkes. Hierna was dit die "ooms" se beurt met die Fourie Broers Tradisionele Boere orkes. Die laaste kunstenaar van die dag was Hekkie de la Guerre. Hy het die kitaar behoorlik laat bokspring! Die Paardekraal verkenners wil al hierdie kunstenaars bedank. Almal het opgetree uit die liefde van die saak.

Die dag is afgesluit met die vlagstryking en gebed.

Hierna het almal heerlik gebraai en saam gekuier. Daar was ook heelwat kampeerders wat al van die vorige dag op die monument se terrein gekampeer het. Met die beveiliging van die terrein kon almal rustig slaap sonder die bekommernis dat jou eiendom van jou vervreem word.

Die Broederbond en Afrikanerarmoede

2009-10-23T09:47:00.000+02:00

Die Voortrekkermonument se muur van herinnering word gebou met geld wat van Afrikaners ingesamel is by die Voortrekkermonument. Op die 23ste Oktober 2009, was daar by die Voortrekkermonument 'n konferensie oor Afrikanerarmoede gehou en is daar fotos geneem van volksvreemdes wat hierdie muur van herinnering bou. Dit sou beteken dat Afrikanergeld gebruik word om werk te verskaf aan volksvreemdes, dit terwyl derduisende Afrikaners nie werk kan kry weens die rassistiese regering se sogenaamde "affirmative action". Dit is hartseer dat die bestuur van die Voortrekkermonument nie omgee vir arm, werklose Afrikaners nie en eerder met Afrikanergeld, werk verskaf aan volksvreemdes. Wat nog meer verbaas, is dat geen van die konferensiegangers oor Afrikanerarmoede, ‘n geluid gemaak het oor hierdie toedrag van sake nie.

Miskien is dit nie so verbasend nie, veral as mens na die uitsprake kyk wat by die konferensie gemaak is nie. Prof. Steve Booyens, voorsitter van die Efficient Group, het gesê om werklik ’n verskil aan armoede te maak, moet Afrikaners by die sakesektor in die breë en swart ondernemings betrokke raak. In Steve Booysens se reenboogdroomwereld bestaan daar seker nie iets soos Affirmative Action en regstellende aksie nie. Of miskien is hy een van die kruiperige Afrikaners wat hierdie rassistiese regeringstelsels as nodig beskryf.

Prof. Hermann Gilomee se oplossing vir die Afrikanerarmoede, is ‘n projekte wat fokus om meer bruin Afrikaanssprekendes in universiteite te kry. Wat kleurlinge met Afrikaner armoede te make het, sal net Gilomee seker verstaan en hoe meer kleurlinge in universiteite die Afrikaners in plakkerkampe gaan help, sal selfs Gilomee nie kan verduidelik nie.

Dr. Danie Langner van Solidariteit Helpende Hand, is voor die konferensie in die media aangehaal dat hy te vertel gehad het dat “Armoede ken geen kleur nie.” Dit is so dat armoede geen kleur ken nie, die probleem is egter dat Langer hierdie uitlating gebruik het om die feit dat in die Wes-Kaap is 70% van die kinders wat deur onder meer die Skooltassie-projek baat vind by Helpende Hand se opheffingswerk bruin kinders is, te regverdig. Dit wil dus voorkom dat Solidariteit se Helpende Hand wat voorgehou word as ‘n helpende hand vir Afrikaners, eerder ‘n helpende hand is vir kleurlinge, maar met Afrikaners se geld.

Daar mag dalk gewonder word hoekom Oranjekas, die volkseie kooperatiewebank nie genooi is na hierdie konferensie oor Afrikanerarmoede nie, maar neem mens in ag dat Oranjekas onbeskaamd volkseie is, kan mens aanneem dat Solidariteit van mening was dat Oranjekas nie sou inpas by hierdie konferensie waar integrasie gepreek word nie. Dit blyk ook die rede te wees hoekom die Oranje Sake Instituut nie genooi is nie.

Die grootste ironie van hierdie konferensie is dat Helpende Hand kwansuis uit die geskiedenis gaan neem het wat goed is – die volkskongres van 1939 en die daaruit voortspruitende Reddingsdaadbond. Solidariteit ken blykbaar nie die geskiedenis van hierdie volkskongres nie, aangesien hierdie kongres juis gebore is uit die Afrikaner se verset om nie te integreer met die Engelse nie. As hulle werklik lesse uit die verlede wou neem, sou hulle sien dat die Afrikaner se redding in 1939 was dat die Afrikaner besluit het om nie met die Engelse te integreer nie en daarom kon die Afrikaner homself red. As Solidariteit se oplossing vir die Afrikanerarmoede is dat die Afrikaner moet integreer met die kleurling, soos wat nou voorgehou word in hulle konferensie, dan is dit geen oplossing vir die Afrikaner nie.

Dit wil ook voorkom of hierdie nie ‘n glips is van Solidariteit nie. So byvoorbeeld het hulle onlangs die kleurling Alan Boesak gebruik om die name van slagoffers van plaasmoorde te lees oor hulle radiostasie. Op ’n karaoke-DVD van tradisionel Afrikaanse liedjies wat AfriForum, stalmaat van Solidariteit laat maak het, sing die Zoeloe, Mangosuthu Buthelezi, Hoe ry die boere sit-sit so.

Hierdie subtiele integrasie is ook nie vreemd van die dampkring waarin Solidariteit hom tans bevind nie. Die ATKV, FAK, AHI, Voortrekkers, Agri-SA, Erfenisstigting en Broederbond het dieselfde integrasie strategie.

Met hierdie integrasie strategie, hoop hierdie organisasie blykbaar om die Afrikaner deel te maak van die Nuwe Suid-Afrika. Gevolglik kan mens aanneem dat hulle die vryheidseis van die Afrikaner nie ondersteun nie. Dit is seker ook hulle goeie reg om nie die vryheidseis van die Afrikaner te ondersteun nie, die vraag is egter wat gaan die vryheidstrewende Afrikaner maak wanneer hierdie organisasies in die pad staan van vryheid?

Ben Geldenhuys
Paardekraal Verkenners

Paul Kruger se voete gewas

2009-09-20T17:25:00.000+02:00

Ter voorbereiding van die herdenking van Paul Kruger se 184ste verjaarsdag, het die Paardekraal Verkenners besluit om Oom Paul se standbeeld skoon te maak. Die nodigheid om die standbeeld skoon te maak, het ontstaan nadat vandaliste die standbeeld ontsuur het met grafiti. Die Verkenners het redelik vinnig die grafiti verwyder gekry en het daarom ook besluit dat die standbeeld skoon gemaak moet word.

Simbolies is Oom Paul se voete ook gewas. Hiermee is verskoning aangebied aan Oom Paul dat ons toegelaat het dat die land in so gemors verval het en daarmee al sy opofferinge ongedaan gemaak het.

Paul Krugerfees - 10 Oktober 2009

2009-09-16T10:43:00.000+02:00

Die buiteland se oë gaan oop!

2009-09-05T20:17:00.000+02:00

Krugersdorpnuus 28 Augustus 2009

2009-09-03T16:53:00.000+02:00

1938 - Die wonderjaar!

2009-09-02T17:41:00.000+02:00

1938 was 'n wonderjaar vir die Afrikaner. Die jaar waarin die Afrikaner weer opgestaan het. In 1938 is die eeufees van die Groottrek gevier, wat afgesluit is met die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument. Hierdie fotos is geneem tydens die hoeksteenlegging:

Beloftes van ons voorvaders

2009-09-02T09:36:00.000+02:00

Ek kom al hoe meer agter dat ons voorvaders die gewoonte gehad het om hulle nageslagte (by implikasie ons) te verbind tot sekere beloftes. Onlangs het ek weer Jan van Riebeeck se Gelofte gelees en besef daar is 'n belofte daarin wat ons vandag ook verbind. Die Bloedrivier Gelofte se beloftes ken ons ook. 'n Minder bekende belofte wat gemaak is, is die 1938 klipstapel wat by die Voortrekkermonument is.

Die verduideliking van die klipstapel en die belofte wat daar gemaak is:

Ek wonder nou of die opsigter van die Voortrekkermonument (Gert Opperman) bewus is van hierdie belofte? Hy bou nou allerhande museums en mure daar, maar hierdie belofte is nog nie tot uitvoer gebring nie. Is dit die vuurige verlange wat dit simboliseer wat om afskrik, of is dit die belofte om die erfenis onbeskadig te bewaar wat hom laat wegskram?

Paardekraalmonument in Graaff-Reinet

2009-08-30T19:34:00.000+02:00

Die dorp Graaff-Reinet het in 1986 sy 200ste bestaansjaar herdenk. Tydens hierdie geleentheid, het die Stadsraad van Krugersdorp, 'n replika van die Paardekraalmonument aan Graaf-Reinet geskenk. Die monument is onthul deur die toe burgermeester van Krugersdorp, Mnr C. Peyper.

Krugersdorp is op die plaas Paardekraal gebou, wat aan MW Pretorius behoort het. MW Pretorius se vader was die Voortrekkerleier en held van Bloedrivier, Andries Pretorius. Andries Pretrius het voor die trek op Graaff-Reinet gewoon.Hierdie foto is op die 23ste Julie 1986 geneem tydens die bou van die monument. Die monument is in Kerkstraat Graaff-Reinet

Die gevaar van kommersialisering van kultuurgoedere

2009-08-29T23:15:00.000+02:00

Ons, die erfgename van ’n Christelike Westerse Beskawing, is nog altyd geleer dat ons in twee wêrelde leef, die tydelike en die Ewige. Dít was ook die hoeksteen waarop ons volksplanting plaasgevind het.
Alhoewel nie noodwendig hoogs-geletterd nie, was diégene wat die Ligdraers van hierdie volk was, in ’n diep geloof ge-anker. Dit het aanleiding gegee dat hulle onbevrees die naakte realiteite van die lewe in die gesig kon staar en dit die hoof kon bied.
Dit is hiérdie aanvaarding van ’n harde werklikheid wat op ’n eenduidige wyse ’n unieke wysheid aan die gelowige en geharde voorgeslag gebring het.
Maar toenemend leef ons vandag te midde van ons aardse bestaan wat maar tussen 800 en ’n 1 000 maande onder die son is, in twee verdere verskillende wêrelde. Die een wêreld waarvan daar slegs ’n klein minderheid is, wat geletterd is, en oor die intellektuele middele beskik om onbevange gevolgtrekkings te maak en die meerderheid wat hulle verlaat op die doelbewuste gemanipuleerde foto’s en beelde wat as inligting opgedis word.
Persone wat inligting wat op hierdie manier inneem, kan nie tussen die waarheid en die opgediste leuen onderskei nie. Deur middel van ’n oorvereenvoudigde kinderlike verhaaltrant, heilige verontwaardiging en cliché’s word die nie-denkendes se denke gekaap.
En hierdie verskil sny dieper in as ras, klas, geslag, stedelik of nie-stedelik, geloof of bygeloof en verdeel nie net die volk nie, maar skep enklaves van onoorbrugbare antagonistiese groepe.
Hierdie verskynsel word veral in die politiek gebruik. Vir meer as 20 jaar maskereer politieke propaganda as ideologieë. Vir meer as 20 jaar het sekere predikante politieke ideologieë van die kansel verkondig en het politici pseudo-religieuse toesprake in die raadsale gemaak. Die toesprake het nie onafhanklike waarneming en kritiek geduld nie: die doel was juis om gevoelens van euforie, bemagtiging, welvaart en kollektiewe bevryding aan te wakker.
Natuurlik is alles van die waarheid ontbloot, maar niemand gee om nie, want daar is reeds ’n openbare ekstase geskep wat die individualiteit negeer en die massa in die nirwana van ’n gekkeparadys hou. Enigiets kan nou opgedis word aan diegene wat slegs in die teenwoordige tyd leef en aan permanente amnesia ly.
Dit is die styl en die storie wat van belang is en nie die geskiedenis of realiteit wat die politieke keuse en lewe beïnvloed nie. ’n Gemaklike illusie is aanvaarbaar, want ons verwar dít wat ons voel met dít wat ons weet.
Nieteenstaande die feit dat die geskiedenis en wetenskap die tééndeel vertel, is dit makliker om dieselfde leuens wat al vir 300 jaar, met presies dieselfde gevolge oor die afgelope 300 jaar, te bly vertel. Die broederskap van alle mense, die onskuldige natuurkind, nuwe nasie, gee aan hierdie leuens die gewig asof dit onbetwisbare waarhede is.
Dit voel goed om nie self te dink nie. Die lewe is so eenvoudig. Ons hoef slegs te visualiseer wat ons wil hê, in onsself te glo en ons te verlaat op die verborge kragte in onsself, of in die nuwe nasie, om die wêreld na ons wil te herskep. Dít wat realisties is, kan nie in ons pad staan nie.
In ons post-literêre wêreld waar idees nie meer ontgin kan word nie; is die behoefte slegs aan nuwer en opwindender stimuli.
Nuus, politieke debatte, teater, kuns en boeke word nie op grond van hulle idees beoordeel nie, maar op hulle vermaaklikheidswaarde. Kultuurprodukte wat ons dwing om ons posisie in die maatskappy waarvan ons deel is te ondersoek, word afgemaak as elitist en onverstaanbaar.
Die filosoof Hannah Arendt waarsku dat die bemarking en kommersialisering van kultuurgoedere tot die vertrapping daarvan lei; dat hierdie nuwe stelsel van bemarking ’n nuwe geslag van beroemdes of intellektueles skep, wat ofskoon hulle dikwels belese, berese en goed ingelig is, ’n missie het om toe te sien dat Hamlet so vermaaklik is as Lion King en miskien selfs net so opvoedkundig.
“Culture,” skryf sy, “is being destroyed in order to yield entertainment. There are many authors of the past who have survived centuries of oblivion and neglect, but it is still an open question whether they will be able to survive an entertaining version of what they have to say.”
In hierdie verband is dit interessant om daarvan kennis te neem dat gedurende die agtiende eeu was Voltaire die bekendste naam vandag is dit Micky Mouse.
Die verskuiwing van ’n druk- na beeldgebaseerde samelewing vir die verkryging van inligting, het ons volk meer as enige politieke beweging, getransformeer. ’n Groot segment van ons volk is so opgeslurp in die verbruikerskultuur dat hulle totaal ontwortel is van realiteit. Onderhoude met sepiesterre wat vertel dat die publiek hulle op straat op hulle karakters se name aanspreek en met hulle argumenteer of simpatiseer volgens handeling van die rol wat hulle vertolk, is ’n duidelike voorbeeld van hierdie vervreemding.
Toenemend word kwasi-geskiedkundige films uit Hollywood die lens waarmee historiese gebeure waargeneem word en die storie wat daaraan gekoppel word, die aanvaarde interpretasie van die gebeurtenis.
Soos wat die hele ekonomiese en maatskaplike druk groter word, in dieselfde mate, verminder die soeke na die waarheid en verdwyn die vermoë om hierdie stygende probleme te hanteer. Al die tradisionele werktuie van soeke na waarheid, ondersoeking van feite, nuus en rasionele debat is nuttelose instrumente in ’n wêreld wat die kapasiteit om dit te gebruik, verloor het.
Dit kan verwag word dat soos wat die ekonomie verder gaan knyp met die daaropvolgende probleme, die meeste gaan verkies om in ’n irrasionele fantasie te ontsnap. En om hulle verder oor die lokkende afgrond te help, sal daar die kwaksalwer prediker wees wat kits bekerings verkoop, die beuelblasende guru’s wat aardse skatte beloof, die vermaaklikheidsterre uit die televisie- en sepiewêreld en ons politieke opswepers wat toenemend absurde vorme van lewensontvlugting sal aanbied. En dit sal genoeg wees.
Reeds is die kernwaardes wat ’n volk bymekaar gehou het, ook deur die vermaaklikheidsindustrie oorgeneem. Die vernaamste daarvan is patriotisme. Patriotiese dade wat ’n arm volk wou huldig deur monumente te bou met pennies en tiekies, is nou die vermaaklikheidswêreld se nuwe verhoog waar kultus-kunstenaars hulle sakke met Rande vul.
Oor hierdie kwessie het die baanbreker toneelspelers uit die vorige eeu, die Hanekoms en André Huguenet reeds gedurende die depressiejare van die Dertiger jare gekla:
“Selfs ons wat dit eerlik bedoel het met ons beroepstoneel”, skryf Huguenet, “moes dikwels doen soos ons medingers om nie onder te gaan nie. So het dit gebeur dat daar op een tydstip die skandaligste uitbuiting van sentiment geheers het (’n uitbuiting wat die volk hom egter sonder verset laat welgeval het). Die bedrywige beroepstoneel het soos ’n bende smouse die platteland stofgetrap en gewetenlose ‘toneelspelers’ het met mekaar gewedywer wie die stroperigste en mees sentimentele titels en konserte kon aanbied ... ‘Stemme uit die Graftes’ het geroep na “Bemindes in die Hemel’ en ander ‘Van agter die ou Kraalmuur’ na dié wat ‘Struikel oor my Lyk’ in ‘Bloed op die Ashoop’. .... aan trekpleister- en lokaastitels was daar geen einde nie.”
Die kernwaardes van ’n volk, naamlik: die vermoë tot onafhanklike denke en om onbevange gevolgtekkings te maak; om verskille vreesloos, maar ordentlik uit te spreek, om self-krities te wees, outoriteit te bevraagteken wanneer nodig; bowe alles om historiese feite te verstaan en tussen die waarheid en die leuen te kan onderskei; saam met die begrip dat daar ook ander denke en maniere is wat moreel en sosiaal aanvaarbaar is; is besig om te sterf.

Bets Botha

Voortrekkermonument speelplek vir fopdossers!

2009-08-29T23:12:00.000+02:00

Geagte Volksgenote,

Dit stem my tot groot ongelukkigheid om kennis te neem dat daar ‘n musiekfees aangebied is vir ‘n groep transvestiete en ander persone met afwykings by die Voortrekkermonument. Dit maak ‘n bespotting van ons kultuurerfenis en mens kan maar net wonder hoe so iets goedgekeur is deur die rentmeesters van ons kultuurerfenis by die Voortrekkermonument. Hierdie onaanvaarbare toedrag van sake sal seker weereens deur die bestuur op een of ander manier goed gepraat word. Net soos die afgodsbeelde en kondome wat by die winkel verkoop word. Of soos die “model” wat op die Senotaaf afgeneem is.

Hoeveel meer vernedering moet hierdie volk ervaar? Hoe is dit moontlik dat hierdie soort van gebeure goed gepraat kan word deur die sogenaamde bestuur van die Voortrekkermonument? On sweet nou al dat die volkskultuurvlag, die Vierkleur nie welkom is by die Voortrekkermonument nie, maar nou wil dit voorkom dat transvestiete, kondome en afgodsbeelde wel welkom is. Beteken dit dat slegs dinge wat die volk verneder welkom is en dat goed wat die volk enige vorm van trots mag gee onwelkom is?

Het die Voortrekkermonument nou ‘n propaganda instrument in die hande van die ANC geword, waarmee hierdie volk afgekraak en verneder moet word? Waar gaan dit stop??

Die ironie is dat die sogenaamde “vriende van die VTM” ‘n groep volksgenote is wat finansiëel bydrae tot die Voortrekkermonument. Gevolglik is hierdie groep besig om die volk se ondergang te finansier!

Ek weier om te aanvaar dat die afstammelinge van die Voortrekkers in ‘n spul sikofante ontaard het. My oproep aan die handjievol volksgenote wat nog ‘n ruggraat het, is om nie hierdie toedrag van sake gelate te aanvaar nie. Laat u stem hoor, behalwe as u ook ‘n sikofant is, wat hierdie gebeure aanvaar.

Ben Geldenhuys

Paul Krugerfees 2009

2009-08-29T22:39:00.000+02:00

Geagte Volksgenoot,

Paul Kruger het ‘n baie spesiale verbintenis met Krugersdorp. Nie net is die dorp na hom vernoem nie, maar ook is Oom Paul se monument, die Paardekraalmonument, in Krugersorp.

Sedert 2007 op die 9 Oktober, sit die Paardekraal Verkenners ‘n ampserp op die standbeeld van President Paul Kruger. Dit is ter herdenking van sy verjaarsdag wat op die 10 Oktober geskiet.

Paul Kruger se verbintenis met Paardekraal.

Op 8 Desember 1880, na die verlies van vryheid, roep Paul Kruger die volk byeen te Paardekraal. Tydens hierdie vergadering, besluit die sowat 6000 burgers, dat die tyd aangebreek het om iets daadwerkliks te doe nom hulle vryheid te herstel. Op 'n voorstel van Paul Kruger het die burgers 'n klip stapel gepak op die plek waar die monument vandag staan. Op hierdie stadium is die Paardekraal Gelofte ook afgele.Hierdie vergadering het die slag van Majuba tot gevolg gehad en die herstel van vryheid van die ZAR op 27 Februarie 1881. Van 13 tot 16 Desember 1881, hou 'n dankbare volk 'n reuse fees op die terrein en ook die eerste staatsfees in 1886 is daar gevier.In 1889 is die heer JC Human, wat landros in Krugersdorp was, na President Paul Kruger om toestemming te vra om 'n monument op die terrein te bou. In 1890 besluit die regering om die monument op Paardekraal te bou oor die klipstapel. Die Heer Wierda, was die argitek en die boumeester WY Veitsch het in April 1890 met die bou van die Monument begin en is voltooi in November van 1890.In Desember 1891 is 'n huldigingsfees op Paardekraal gehou, waartydens President Paul Kruger die monument onthul het. Dit was ook die eerste volksfees waar die Gelofte van 1838 weer herdenk is.

‘n Dankbare volk, onthou sy helde.

Sedert 2007 herdenking die Paardekraal Verkenners die geboortedag van President Paul Kruger. Hierdie herdenking het in 2008 ‘n hoogtepunt bereik met ‘n volksfees wat by die Paardekraalmonument gehou is. In 2009 sal daar weereens ‘n volksfees ter herdenking van President Paul Kruger gehou word te Paardekraal. Volksgenote word vriendelik uit genooi na hierdie feestelike dag.

Dit is oorlog, by Paardekraal.

2009-08-04T18:33:00.000+02:00

Sedert 2007 is daar op gereelde grondslag voorvalle van diefstal en fandalisme by die Paardekraal Monument in Krugersdorp. Die koperkabels wat die elektriese toevoer voorsien is weg gedra en feitlike alle metaal items is gesteel. Dit sluit in lamppale en vlagpale. By die badkamers is daar gereeld in gebreek en alle koper krane en pype is gesteel. Na die badkamers herstel is, is daar op die dag wat die herstelwerk gedoen is, weereens ingebreek en weereens is die krane gesteel. Al die nuwe wasbakke is ook tydens hierdie inbraak gebreek. Daar is duisende Rande spandeer, nie net om die verwoesting te herstel nie, maar ook om dit wat nog daar is, veilig te kry. So is daar byvoorbeeld by die badkamers doringvurkhekke opgesit en verskeie vensters is met staalplaat toe gemaak. Ongelukkig is ook hierdie staalplaat gesteel en so ook die doringvurkhekke.

Vir die Paardekraal Verkenners, soos menigste ander Afrikaners lê die Paardekraal Monument baie naby aan die hart. Gevolglik is daar besluit om 'n strategie te ontwikkel om Paardekraal te beveilig. 'n Taakspan is aangestel onder leiding van Sid Mann wat al die moontlikhede ondersoek het en het met 'n strategie na vore gekom wat nie net die terrein sal beveilig nie, maar ook sal poog om die terrrein te herstel tot 'n bruikbare toestand waarop volksgenote weer trots kan wees.

Hierdie plan is aan die Paardekraal Feeskomisie voorgelê en is ook goedgekeur. Ook is nodige fondse hiervoor deur die Paardekraal Feeskomisie goedgekeur. Op Dinsdag 28 Julie 2009 is daar dan ook begin met die opgradering van die sekuriteit. Volgens beplanning sal daar 'n dubbelheining opgerig word, waarby die binnekantste heining ge-elektrifiseer sal wees en ook gekoppel sal wees aan 'n alarm. Die kampterrein sal ook weer voorsien word van elektrisiteit. Verder word daar ook beplan om 'n terreinopsigter aan te stel wat op die terrein sal woon. Hierdie eerste fase van die verbeterings behoort teen September afgehandel te wees.

Aparheid: Misdaad of Weldaad?

2009-07-29T19:25:00.000+02:00

Titel: Aparheid: Misdaad of Weldaad?
Die Ontstaan, verloop en einde van apartheid
Outeur: PH du Preez [D.Phil, D.Sc Agric. Ekon]
Eerste Uitgawe: 2008
Formaat: Sagteband met kleuromslag, A5, 171 bls.
Resensie: LW Bienedell
Prys: R85 plus R15 posgeld is R100

Belangrikheid van die boek
Hierdie boek bied 'n fassinerende en boeiende bespreking van die sogenaamde “uitgediende” onderwerp. Dit gee n omvattende, insigtelike en feitlike uiteensetting van die tema.
Dit behoort in die besonder vir alle Afrikaners belangrikke leesstof te wees om al die valse voorstellings van apartheid/afsonderlikke ontwikkeling aan die kaak te stel.
Maar is apartheid nog enigsins van belang? Gewis JA, want die “misdaad” van apartheid word tydig en ontydig meedoenloos gebruik om die Afrikaner te verneder, hom n permanente skuldgevoel te gee en sy moreel te vernietig. Dit is reeds genoeg rede waarom elke volsgenoot op hoogte moet wees met ten minste die basiese waarhede van hierdie beleid.

Wetenskaplikheid
Die beredenering in die boek is op gefundeerde feite gebaseer. Dit sal interessant wees om te sien op welke basis kritiek wat mag volg gegrond sal wees.
Die kernagtige statistiese gegewens is insiggewend en waarskynlik uniek in samestelling. Dit bevorder n geheelbeeld van die situaisie, en onderstreep onweerlegbaar apartheid se bydrae tot swart ontwikkeling.

Inhoud
In die boek word gepoog om so bondig moontlik, binne bestek van 171 bladsye die belangrikste aspekte van afsonderlike ontwikkeling toe te lig.
Die apartheidsbeleid ook genome afsonderlikee ontwikkeling is gebou op lewensbeskoulike en rasioneel-logiese fondamente wat ook die basis gevorm het vir die daaropvolgende formalisering in wetgewing wat deur die Nasionale Party regering na 1948 gepromulgeer is.
Die belangrikste aspekte van vordering, sowel as struikelblokke, word in die boek redelik bondig, maar met behoud van balngrikke besonderhede, bespreek. Onderwerpe soos ontwikkelingstrategiee en ontwikkelingsinstellings word beskryf, gevolg deur die spesifieke ontwikkelingsprogramme. Ook kry staatsfinansies en nasionale rekenings, benewens baie ander onderwerpe, aandag.

Apartheid was suksesvol
Die gefundeerde gegewens weerle grootliks die bewerings dat apartheid onuitvoerbaar was en misluk het. Trouens, die teendeel word bewys, naamlik met die uitsondering van enkele ontwikkelingsprogramme, was apartheid in belangrikke opsigte besig om te slaag. Waarom is die feit so heftig betwis?
Op die vraag word n volledige uiteensetting gegee van die magte wat gepoog he tom apartheid op elke gebied te ondermyn. Dit is waarskynlik een van die insiggewendste gedeeltes van hierdie boek.
Maar agter al hierdie gebeure is die oorheersende motief om die Christelik gelowige Afrikaner te vernietig, en dit is waarskynlik die meriete van die boek, om hierdie een doel van die Globalisme teen die Christelike lewensbeskouing uit te wys.
En dan die laaste gedagte, die ellende en agteruitgang van die eens florerende Suid-Afrika wat onder swart bewind verval het. En wat hou die toekoms in?

Bestellings van die boek kan geplaas word by LW Bienedell Posbus 3095, Pretoria, 0001, of per SMS by 0826631881 of per epos by lw@lwboeke.co.za This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Volkskultuurdag 30 Mei 2009

2009-04-03T22:41:00.001+02:00

VERNIETIGING VAN DIE AFRIKANER SE KULTUURGOEDERE

2009-03-25T19:57:00.000+02:00

‘n Berig in Beeld 25 Maart 2009 (p5) oor boeke van ‘n museum van die onderwysdepartement wat op die ashoop beland het dui nie net op onbevoegdheid of nalatigheid nie. Dit bevestig ‘n aftakelingsproses wat landswyd aan die gang is naamlik die doelbewuste en berekende vernietiging van die Afrikaner se volkskultuur.

Aan die hand van hierdie meer konkrete gegewens wat nou aan die lig gekom het, oorweeg die Volkseie Museumraad om ‘n grondwetlike regsgeding oor die vernietiging van ons volkskultuur teen die A.N.C. owerheid aanhangig te maak. Die ondersteuning van die Afrikanerfront sal ook hiervoor gevra word.

Ons kan die vernietiging van kultuurgoedere nie verder toelaat nie.

Uitgereik deur die Dagbestuur van die Volkseie Museumraad.

25 Maart 2009

Die Afrikaner - 28 Februarie 2009

2009-03-05T11:09:00.001+02:00

Majuba 2009

2009-03-02T14:49:00.003+02:00

Stephanus Roos - Die held van Majuba

2009-02-25T19:03:00.003+02:00

Sondag oggend 27 Februarie 1881 het die Boere die Engelse op Majuba kop gewaar. Dit word vertel dat genl. Piet Joubert agter 'n wa gestaan het en in sy piepstemmetjie aan die burgers in die omgewing geskree het; "Ek het mos vir julle gesê dit sal kom. Daar is die Engelse nou op die kop en julle moet hulle daar gaan afhaal!" Die beskrywing van wat daarna gebeur, laat ons aan veldkornet Stephanus Roos, die held van Majuba oor:

Toe ons die Sondagmôre vroeg gewaar dat die Engelse bo op die kop is, was daar groot opskudding in ons laer. Alles en almal is in rep en roer. Ek voel aan my hart; as ons die Engelse nie dadelik van die kop afhaal nie en vir hulle eers tyd gee om hulself daar te verskans en kanonne daar te bring, dan is ons verlore. Daar was g'n tyd of kans om eers 'n krygsraad te roep nie. Ek gryp sommer my perd en jaag storm teen die voet van die berg uit. Hier en daar sien ek enkele persone van verskillende veldkornetskappe ook te perd jaag. Ek skree en wink vir hulle met my hoed. Ons jaag toe tot onder die eerste afset, want die berg maak verskillende afsette en ons laat ons perde sommer onder in die kloof staan. Ons was maar omtrent twaalf man toe ons daar kom. Maar ek sien toe nog gedurig die manne met tweë en drieë aangejaag kom van verskillende kante af. Ek skree en wink maar gedurig met my hoed dat hulle almal daar onder die rant bymekaar moet kom.

Toe ons omtrent 40 of 50 man bymekaar was, kyk ons hoeveel krygsoffisiere daar was. Toe was dit net komdt. Joachim Ferreira van Nuwe Skotland en ek. Ek ek was maar 'n assistent veldkornet. Ek sê toe vir hulle; "Ek voel aan my hart dat ons die kop moet neem, want as ons die kop nie dadelik neem nie en ons gee die Engelse tyd om hulle te versterk, dan is ons verlore." Hulle sê hulle dink ook so.

Toe sê ek vir hulle: "Maar hier moet ons met mekaar 'n verbond maak om die kop te neem of om almal te val. Want as ons 'n aanval maak en die kop nie neem nie, sal genl. Joubert baie kwaad weesvir Ferreira en vir my, dat ons teen sy bevel die kop bestorm het" (want sy bevel was om nie die kop te bestorm nie). Hulle sê toe almal dat dit goed is; hulle sal my volg en ons sal saam die kop neem, of almal saam val.Ek sê toe vir hulle; "Ons God sal ons help en ons sal die kop neem, want ons kan nie anders nie." Ek sê toe verder vir hulle: " Ek sien maar net een plan om die kop te neem. Ons moet ons in twee klompe verdeel. Die een klomp moet reg teen die kop uit opklim, van die een afset na die ander en die ander klomp moet 'n koppie neem wat eenkant van die groot kop uitsteek. Dan kan ons probeer om oor en weer skuins mekaar los te skiet en so al hoër op te klim." Ek vra toe vir Ferreira watter van die twee klompe hy wil aanvoer. Hy sê hy sal die koppie neem.

Ons deel toe die manskappe, soveel moontlik vrywilligers, tussen ons twee. Hulle was toe al aangegroei tot tussen 70 en 80 man volgens my skatting. Ek sê toe vir my manskappe dat party met my saam moet opkruip tot agter die volgende afset of rant en party moet hier by die eerste afset agterbly om die Engelse terug te skiet as hulle te ver uitkom om ons te belet om die volgende rant te neem, want die Engelse skiet toe al pylskote op ons bo van die kop af. Daar kom toe ook enkele persone agterna, wat party agter Ferreira aangaan en party hulle by my manne voeg. Maar van nou af het ek amper g'n tyd meer gehad vir omkyk nie. Ek was maar altyd besig om my manne aan te moedig en voort te help, sodat hulle g'n tyd kry om moed te verloor nie. En ons manskappe was wel min, maar ons het die dapperste kêrels by ons.

Die tweede rant of afset bereik ons dan ook in taamlik korte tyd en sonder enige nadeel deur die pylskote wat oor ons koppe vlieg en op die manier later een van ons manne gedood het, nl Johannes Bekker en ses gewond het, nie van ons voorste mense nie, maar van die agterste, sodat ons voorste manne nie eens daarvan geweet het nie. (en dit is ons enigste verlies van die dag) (een van die gewondes het later beswyk)

Toe ons agter die tweede afset kom, gaan ons bietjie rus agter 'n krans, sodat ons agterste manne kan bykom. Ons sien toe dat Ferreira en sy manne al aan die veg is, want daar was al Engelse op die koppie wat hy moes neem. Gelukkig kon ons die Engelse wat op die koppie is, skuins van agter beskiet, terwyl hy hulle van voor beskiet. Hulle vlug dan ook gou toe hulle die vuur van twee kante kry, want daar was nie veel skuiling op die koppie nie. Terwyl ons dus vir Ferreira help om die koppie te neem, kom my agterste manne by en dit las nog maar altyd agter aan van die wat nog steeds bykom. Ek gee toe weer dieselfde bevel: dat party van my manskappe agter die middelste rant moet bly om die Engelse terug te skiet agter die boonste rant wat ons nou moet probeer neem. Ek het gesien dat ons daar hard sal moet veg, want daar sal ons bors aan bors met die Engelse kom en daar moes ons wen of verloor.

En so was dit ook. Toe ons agter die middelste rant uitkom, skiet die Engelse net hard op ons. Maar gelukkig kom Ferreira en sy manskappe toe net uit op die koppie en so kon hulle weer ons losskiet soos ons vir hulle los geskied het. So skiet ons skuins oor en weer mekaar los. Ek sien toe dat ons God vir ons help en sê dit vir my manskappe wat by ons was en ons vat nuwe moed.

Maar glo my, van toe af het dit hard gegaan. Ons moes op ons buik die berg opkruip agter die hoe graspolle en van een klip en kliprantjie na die ander. Maar ons kruip al nader en nader, en die geveg word al harder hoe nader ons kom. Maar ons agterste kêrels van die middelste rant af en Ferreira se manne hou die Engelse so warm dat hulle nie durf uitkom om behoorlik korrel te vat op ons nie.

Eiendelik bereik ons die bo-rant, want die kop is bo plat met 'n rant van klippers rondom. Toe veg ons amper bors aan bors met die Engelse, maar amper sonder dat ons mekaar sien. Partykeer is hulle eenkant van 'n klip en van ons mense anderkant; partykeer kan ons die trompe van mekaar se gewere sien; en ek weet nog nie hoe is dit dat daar nie van ons mense geval het nie. Ons liewe Heer moet vir ons bewaar het.

Naderhand wyk die Engelse terug en hulle skiet hou op, maar ek hoor aan die skote dat Ferreira die kop aan die ander kant bestorm en net hard veg. Ek dog; "nou is my tyd". Ek was die voorste van my manskappe en tel my kop op om oor 'n klipkoppie bo op die kop te kyk. Maar ek skrik toe ek die mag van die Engelse bo op die kop sien. Hoewel 'n ent van ons af, was dit 'n digte trop en aan die ander kant veg hulle hard met Ferreira. Ek buk dadelik weer - hulle het my nie gewaar nie - en kyk om. Toe sien ek eers hoe min manskappe by my is en hoe enkeld en uitmekaar my mense aankom.

Ja, ons liewe Heer weet dit, toe sink my moed vir 'n oomblik weg. Ek dag; "Ag, die Engelse kan kom en ons klompie hier vang met die hande en ons almal vasmaak." En dan het ek geweet as dit tot die uiterste kom, die Engelse ons met die bajonette sal storm. En ek wil nie ontken nie, toe het ek gebruik gemaak van 'n leun. Ek hoop ons liewe Heer het my dit vergewe! Ek wink toe met my hoed en ek skree: "Kêrels, kom nou! Kom gou! Die Engelse vlug!" A ja, toe borrel my kêrels agter die klippe uit en die agterstes kom aan dat dit help. Ons storm toe sommer bo op die rant. Ek dink ons was daar 40 of 50 man en die Engelse was 30 of 40 tree van ons af. Ons vuur toe op die Engelse so hard as ons kan, want hulle staan toe oop en bloot en ons het tog 'n bietjie skuiling agter die klippe. Die Engelse wil osn toe storm met die bajonette, maar ons skiet hulle twee maal terug. Net toe die Engelse ons storm, kry Ferreira weer kans, en koeël hulle vuurwarm van die anderkant af. En net op die kritieke oomblik hoor ek van 'n derde kant af ook skiet. Daar kom Stefanus Trichard en D Malan met 'n klompie Utrechtse mense ook uit. Toe kry die Engelse dit van drie kante af gelyk en ek dink dis net toe ook dat Colley geval het. Dit kon die Engelse nie uithou nie. Dit kom toe te hard en hulle bars sommer die berg anderkant af. Ons mense loop toe sommer storm om die Engelse wat vlug van agter af te skiet en ek ook saam. Maar 'n menigte Engelse bly sommer staan en gee hulself oor. Toe ek sien hoe baie Engelse daar nog agter ons staan wat hulle oorgegee het, word ek bang dat as hulle sien hoe min ons is, hulle straks vir ons van agter kan aanval en as die voorste wat vlug dan omspring, dan is ons tussen twee vure. Ek ken geen Engels nie, maar ek kry toe gou een van ons jong kêrels wat Engels ken en ek sê vir hom; "Skree nou hard vir hulle in Engels dat as hulle hulleself wil oorgee, sal hulle niks kwaads oorkom nie; maar dan moet hulle almal gaan plat lê tot die geveg oor is; want as een sy kop optel, dan kan ek nie help as hy 'n koeël kry nie." Hulle gaan toe almal plat lê en so kon ons manskappe die vlugtende Engelse agterna skiet. Party spring sommer die hoë kranse af en party het in die kranse en bosse bly hang.

Daar het die dag van die Engelse geval: vier offisiere, met Colley daarby en 86 man; gewond was daar agt offisiere en 125 man. Ses offisiere, waarby een luitenant-kolonel en 51 man het ons gevange geneem. Ons sien toe dat Colley amper sy hele mag op die kop gehad het en dat hulle neerlaag volkome is, want die wat gevlug het, vlug party sommer verkeerde koers die Drakensberge in. En die wat halfpad na die kamp onder by die kanonne was, vlug ook party die kamp verby.

Toe al ons mense bymekaar was op die kop na afloop van die slag, was ons tussen 180 en 200 man. Ons maak toe plan om 'n klein wag by die krygsgevangenes op die kop te laat en die Engelse kamp te gaan bestorm. Maar terwyl ons nog daaroor planne maak. kom daar 'n digte mis op uit Natal; so skielik en so dig soos ek nog nie gesien het nie. Toe sê ons almal; "Nee, dis die hand van die Here wat sê; so ver, maar nie verder nie."
En ons dank die Here vir sy verlossing die Sondagaand.

Vir vryheid en vir reg.
Generaal J.C.G Kemp

MAJUBA 2009 KONVOOI

2009-02-24T23:44:00.003+02:00

*MAJUBA KONVOOI*

Geagte volksgenoot

Die Verkenners Jeug van Pretoria het 'n skedule uitgewerk waarvolgens 'n
konvooi vanaf Pretoria tot by Majuba saam kan ry. U word hartlik uitgenooi
om met u voertuig in die konvooi saam te ry vanaf Pretoria of by een van die
naaste dorpe op die roete aan te sluit. Die konvooi sal om 11 uur Vrydag
oggend 27 Februarie 2009 vertrek vanaf:

Die Fort

Farendenstraat 426

Sunnyside

Pretoria

Vir meer besonderhede in die verband kontak gerus vir

Ruan Combrink: 082 456 4426

of

Cobus Pretorius: 084 554 4770

MAJUBA SE GESKIENDENIS

2009-02-24T23:36:00.001+02:00

Op 12 April 1877 annekseer Sir Theophilus Shepstone die Zuid-Afrikaanse Republiek ten behoewe van Brittanje en verklaar die Boerestaat tot Britse kolonie. Onder leiding van visepresident Paul Kruger vind ‘n lydelike verset plaas wat uitloop op twee deputasies na Brittanje, volgehoue onderhandelinge met die Britse owerhede en verskeie volksvegaderings.

Op 11 November 1880 kom die verset en ontevredenheid van die Transvaalse Boere tot uitbarsting met die Bezuidenhoutwa-episode te Potchefstroom waar die Britse regsprekende gesag openlik uitgedaag word. Bezuidenhout se ossewa word deur die Britse owerheid gekonfiskeer om per openbare veiling verkoop te word om sy belastingskuld te vereffen. ‘n Honderdtal Boere het het die wa met geweld kom terugneemen en aan Bezuidenhout terug gegee. Pogings om geregtelike stappe teen die leiers van die Boereverset te neem slaag nie en die spanning neem toe. ‘n Vervroegde volksvergadering van die Boere word van 8 – 15 Desember 1880 te Paardekraal gehou, waar besluit in om die regering van die ZAR te herstel met die driemanskap Paul Kruger, MW Pretorius en Piet Joubert aan die spits. Die onmiddelike gevolg : ‘ n staat van oorlog tussen die Boere en Brittanje.

Met die eerste veldslag tussen Boer en Brit op 20 Desember 1880 by Bronkhorstspruit word die Britte verpletterend vr\erslaan.

Britse troepe troepe onder Generaal Sir George Pomeroy-Colley ruk vanuit Natal op om die Britse gesag in Transvaal te herstel. Boeremagte o.l.v. Generaal Piet Joubert was vasbeslote om te verhoed dat hulp vanuit Natal aan die Britte in Transvaal verleen word.

Op 28 Januarie 1881 ly die Britte ‘n verdere vernederende neerlaag by Laingsnek. Op hoë regeringsvalk word onderhandelinge om vredesluiting aangeknoop. Op 8 Februarie 1881 vind ‘n volgende botsing plaas met die slag van Schuinshoogte wat nogeens op ‘n oorwinning vir die Boere uitloop. Terwyl die vredesinisiatief begin momentum kry, besluit Colley om ‘n derde aanslag teen die Boere te loods, hierdie keer met Majuba as magsbasis vanwaar Boere bewegings beperk kon word om so ‘n Britse deurgang deur die Drakensberg te vermag. In die nag van 26 Februarie beset hy Majuba met ‘n mag van ongeveer 360 man en verras daarmee die Boeremagte wat hulle in die nabyheid van Majuba ingegrawe het.

Op Sondag 27 Februarie vind die epiese slag van Majuba plaas. ‘n Groep van 150 Boerevrywilligers wat later deur nog ‘n klompie boerekrygers aangevul word bestyg die berg

takties en stelselmatig vanuit drie rigtings. Hulle verras die Britte bo-op die berg en hewige gevegte vind op die kruin plaas met die verwarde Britse troepe wat spoedig die aftog blaas..

Coley en 86 van sy manskappe en 5 offisiere sterf op die berg, 134 Britte word verwond en nog 59 gevange geneem. Aan Boerekant sneuwel een met 5 gewond.

Die slag van Majuba skaad die Britse moraal erg, vanuit Boere oogpunt beskou was Majuba een van die skitterendste veldslae ooit en dit stimuleer Afrikaner nasionalisme geweldig – tot vandag toe.

O’NEILL SE PLAASHUIS

Vredesonderhandelinge op 18 Maart 1881 Paul Kruger sterk en ferm. Laat hom nie deur genl. Evelyn Wood intimideer nie – "As Engelse nie wil luister nie – ons is gereed om verder te veg!"

TELEGRAM VAN Gen Piet Joubert aan Lady Colley, Pietermaritzburg

“Regret extremely sad the fate of Colonel Colley, who fell in action at one ‘o clock, February 27, in attempting to hold mountain fortress forming right of Boer position. Regret he should have fallen in a war, the outcome of a policy which he had not caused; also that he should fall in such an unprovoked and unholy war against the Boer people struggling for freedom. Can only aid you in your sorrow by giving every facility for the removal of the corpse of your gallant husband.

_____________________

Majubafees Lied
(Geskep 1987)

As ek moeg word vir die lewe in die stad roep my Majubaberg. (2x)

Op die berg kyk ons oor wye veld en dink aan dapp’re Boereheld

en sing : “Ken’t gij dat volk” (2x)

Geert Wilders na Suid-Afrika genooi

2009-01-27T13:25:00.002+02:00

Die Oostenrykse parlementslid van die Vryheidsparty, Susanne Winter, is skuldig bevind aan beweerde haatspraak teen Moslems.
In Nederland het die nasionale vervolgingsgesag in Amsterdam aangekondig dat die leier van die Nederlandse Partij voor de Vrijheid (PVV), mnr. Geert Wilders, ook vervolg gaan word vir sogenaamde anti-Moslem-uitsprake.

Die Verkennersbeweging, wat homself op Christelik-nasionale grondslag stel, is bekommerd oor hierdie tendens, omdat Moslems deur hierdie optrede nog meer radikaal sal word, en dit uiteindelik 'n bedreiging vir die Christendom kan inhou.

Die Verkenners het meegaande brief aan mnr. Wilders gestuur, waarin steun aan hom toegesê word, en waarin hy uitgenooi word om Suid-Afrika te besoek om sy film oor die Islam en die Koran, "Fitna", in Suid-Afrika te kom vertoon, en sy ervaring met betrekking tot die Islam en sy stryd daarteen, te kom deel op openbare vergaderings wat die Verkenners landswyd sal aanlê.

Die volledige brief aan mnr. Wilders lui:

Meneer Geert Wilders

Partij Voor Vrijheid

Nederland

Geagte Meneer Wilders

Ons organisasie staan op ‘n Christelik-Nasionale grondslag, as basis vir ons oortuigings en optrede.

Met dit as uitgangspunt wil ons u verseker van ons ondersteuning in u stryd ter bewusmaking van die gevare van die Moslem-fundamentalisme vir die wêreld.

Daarom het ons met waardering kennis geneem dat u, ten spyte van alle dreigemente en aanslae, steeds voortgegaan het om die film “Fitna” te maak, waarin u uitstekend geslaag het om die werkswyse en die ware Moslem-karakter uit te beeld.

Die laaste dae het ons, saam met ander nasionaliste regoor die wêreld, met groot ontevredenheid kennis geneem van die Nederlandse Vervolgingsowerheid se besluit om u te vervolg vir beweerde anti-Moslem uitsprake. Insgelyks het ons met kommer kennis geneem van die reuse boete wat mev. Susanne Winter van die Oostenrykse Vryheidsparty opgelê is vir soortgelyke aanklagte.

Dit sal waarskynlik net petrol op die Moslem-vuur wees om nog meer radikaal en uitgesproke te wees, en ons glo, ook ter behoud van die Christelike beskawing en leefwyse, dat internasionaal saamgewerk moet word teen die Islamisering van die samelewing. Daarom kan u op ons steun reken.

Ons het egter ook kennis geneem dat u ook in ander lande Fitna vertoon, waartydens u dan ook verdere inligting verskaf. Ons sou u graag wil uitnooi om ook Suid-Afrika te besoek, om Fitna ook hier te vertoon en ons mense verder toe te lig. Ons sal verkeie byeenkomste kan reël regoor die land, terwyl u ook ons mooi land kan besigtig.

Indien u ons uitnodiging sou aanvaar, kan verdere besonderhede uitgewerk word.

Sterkte intussen met u stryd, veral ook met die naderende vervolging en hofsaak.

Ons verneem graag van u.

Vriendelike groete

Henk van de Graaf

PRESIDENT

Geloftefeesrede: Paardekraal 16 Desember 2008

2009-01-15T08:05:00.001+02:00

Geloftefees: Paardekraal 16 Desember 2008

Dr Barry van Wyk

Aanstons sal die ligstraal uit die dakkoepel op die sarkofaag in die Voortrekker Monument in Pretoria skyn. Dit is deur die argitek, Gerhard Moerdyk so ontwerp om elke jaar op 16 Desember, presies om twaalf uur die woorde op die bokant te belig waarop staan: Ons vir jou Suid-Afrika! Die besondere struktuur is die gevolg van die gebeure in die verlede en die implikasies wat dit vir die nageslag inhou. Anders gestel kom dit neer op die mate waarin die verlede vir die nageslag betekenis het en hoe dit hulle dade en optrede beïnvloed.

Daarom is dit waarskynlik dienlik om te probeer vasstel wat die betekenis van die verlede is en hoe dit die huidige geslag raak. Dit is vanselfsprekend dat nie alle gebeure in die verlede noodwendig geskiedenis is nie. Gebeure in die verlede word in die geskiedenisboeke opgeteken wat ‘n verband met die hede het. As ‘n mens soek na ‘n goeie sleutel waarmee die geskiedenis en die gebeurtenisse in die verlede beoordeel kan word kom Paulus se uitspraak in 1 Korintiërs 10: 11 na vore wanneer hy sê:

Hierdie dinge het oor hulle gekom as ‘n voorbeeld vir ons en is opgeskryf as ‘n waarskuwing vir ons wat die einde van die tye al beleef.

Die verlede het die neiging om ons verantwoordelikheid met betrekking tot die toekoms te verswaar. Die gebeure van gister is nie maar net betekenisloos nie. Ons kan vandag alleen maar tot ons eie nadeel die verlede verswyg en ignoreer en die geskiedenis verwaarloos. Daarom sê die psalmdigter (Ps 78: 3) ook:

Wat ons gehoor het en wat ons weet, wat ons vaders ons vertel het, sal ons vir ons kinders nie verswyg nie.

Dit spreek dus vanself dat 16 Desember betekenisloos en niksseggend sal wees as die gebeure wat daartoe aanleiding gegee het nie in oënskou geneem word nie. Dit kom noodwendig daarop neer dat vir ‘n oomblik teruggegaan moet word na dit wat op 16 Desember 1838 gebeur het asook die aanleidende oorsake wat die gebeurtenis tot gevolg gehad het.

Die slag van Bloedrivier is die gevolg van die verhuising uit die Kaapkolonie wat al sedert 1834 begin toe Louis Tregard (later Trichardt) die Kolonie verlaat het en hom aan die Wit Kei gevestig het. So verlaat ook die Van Rensburggroep die Kaap in 1835 en sluit by die Tregard trek aan in hulle trek na die Noorde.

Met die trek van Andries Hendrik Potgieter wat die Kaapkolonie teen die einde van 1835 verlaat word dit duidelik dat ‘n georganiseerde beweging ontstaan het wat later as die Groot Trek bekend sou staan. Die bekende name volg naamlik, Sarel Celliers, Gerhardus Marthinus Maritz, Pieter Lafras Uys, Pieter Retief en uiteindelik Andries Pretorius en andere.

Die vraag kom na vore waarom besluit is om die Kaapkolonie te verlaat. Die redes is tweeledig naamlik, om weg te kom van die Engelse bewind aan die Kaap wat sedert 1806 permanent geword het, en die feit dat die regering algehele gelykstelling toegepas het tussen blank en nie-blank. Die trekkers het hulle in haglike omstandighede bevind aangesien hulle sonder voldoende beskerming uitgelewer was aan herhaalde strooptogte, swak ekonomiese omstandighede en swaar verliese gely het as gevolg van die vrystelling van slawe. Die redes vir die Groot Trek word volledig uiteengesit in die bekende Manifes van Piet Retief wat vir die eerste keer in die Grahams Town Journal op 22 Februarie 1837 gepubliseer word (Oberholzer 1988: 9).

Tyd en ruimte ontbreek om alle gebeurtenisse volledig uiteen te sit en daarom word ‘n keuse gemaak in die gebeurtenisse wat van besondere betekenis is. Die eerste ernstige botsing met nie-blankes was tydens die slag van Vegkop (waarskynlik naby ThabaNchu) op 20 Oktober 1836 waar ongeveer veertig weerbare man weerstand teen drie tof vyf duisend Matebeles moes bied. Dit is belangrik om hier te meld dat Sarel Celliers in die laer ‘n godsdiensoefening gelei het toe die laer reeds omsingel was en die Matebele net buite trefafstand tot stilstand gekom het. Dit het bestaan uit ‘n kort bemoediging en ‘n gebed en is van belang as aanduiding van die godsdienstige klimaat wat onder die Voortrekkers geheers het. Cilliers skryf daaroor in sy Joernaal (Oberholzer 1988: 6) die volgende:

...toe het ek almal bymekaargeroep en ‘n kort rede gehou wat daarop neergekom het dat ons ‘n heilige God het, met almag beklee, in hemel en op aarde, en dat ons ons saam voor Hom moet verootmoedig...,en ek het tot God gebid dat Hy in grondelose genade tog aan ons sal dink in ons groot nood...

‘n Verdere kritiese vraag wat ter sprake gekom het was ‘n eie predikant en tweedens die rigting wat die trek uiteindelik sou volg. Retief het uiteindelik Gerrit Maritz se swaer Erasmus Smit as predikant aangestel wat homself op 21 Mei 1837 bevestig het.

Oor die trekrigting was daar verskil van mening veral tussen Potgieter en Retief wat redelike spanning veroorsaak het en die rede aandui waarom Retief dit goed gedink het om met Dingaan oor grondgebied te gaan onderhandel. Retief het daarin geslaag om ‘n mate van ooreenstemming te bereik en is tydens ‘n volksvergadering gehou op 13 September 1837 aan die Sandrivier naby die huidige Senekal besluit dat Retief met Dingaan sou gaan onderhandel oor grond in Natal.

Retief kom op 5 November 1837 met vier waens, vyftien man vergesel van Thomas Halstead as tolk by Dingaanstat aan. Hy gee toe aan die onredelike eise van Dingaan om die gesteelde beeste by Sikonjella in die omgewing van die huidige Ficksburg te gaan haal. Hy stuur berigte vooruit na sy laers met berigte van die suksesvolle onderhandelinge wat tot gevolg het dat hulle teen die Drakensberge begin aftrek, waar Retief hulle teen 27 November 1837 by die Tugela onderkant die Oliviershoekpas ontmoet het.

Retief vertrek vir die tweede keer na Dingaan nadat hy daarin geslaag het om sonder bloedvergieting die gesteelde beeste van Sikonjella terug te kry. Retief vertrek dus na Dingaanstad vir die tweede keer om die onderhandelinge oor die grond af te handel. Sy vertrek gaan gepaard met bittere meningsverskil aangesien hy twee honderd man saam wil neem as ‘n militêre magsvertoon, terwyl Maritz daarteen gekant was en van mening was dat hy slegs vier of vyf man moes saamneem. Hy skryf op 27 Januarie 1838 van die Tugela af aan sy vrou die volgende waaruit iets van die aard van hulle godsdienstige belewenis geblyk het (Oberholzer 1988: 13):

...maar ek was vol droefheid dat ek weer die vir my ondraaglike tweedrag in ons maatskappy moes belewe, wat my laat vrees dat God sy goedheid in toorn sal verander.

Uiteindelik gaan slegs sestig man waaronder vier seuns en met ongeveer dertig agterryers, almal as vrywilligers saam. Daar het later nog ‘n paar bygekom sodat die totaal 71 was. Die gebeure is bekend. Op 4 Februarie 1838 het Dingaan die grondbrief aan Retief oorhandig waarin hy die gebied tussen die Tugela en die Umzimvubu aan die Voortrekkers afgestaan het en op 6 Februarie is Retief en sy hele geselskap uitgemoor.

Daar was drie blanke ooggetuies, die sendeling Owen, sy diensmeisie Jane Bird en ‘n twaalfjarige seun William Wood. Jane Bird het vertel dat Wood die vorige dag gehoor wat ‘n impi sing en dat hy vir haar en Owen gesê het dat die Boere die volgende dag vermoor sou word. Wood skryf in sy herinnerings in 1840 dat hy die oggend van die derde dag gesien het dat Dingaan iets kwaads beplan maar kon nie uit die gesprekke met sy kapteins agterkom dat hy iets teen die Boere beplan nie. Hy het by geleentheid gewaarsku om op hulle hoede te wees maar hulle het geantwoord dat hulle oortuig is dat die koning se hart reg is en daarom niks het om te vrees nie. Hulle het die Boere uitgesleep en op Hlomo Mabuto begin om hulle met knopkieries dood te slaan. Hulle het Retief vasgehou en hom die dood van sy manskappe laat aanskou voor hulle hom doodgemaak het.

Sarel Cilliers het in sy Joernaal verklaar dat hulle die liggame van Retief en sy manne omtrent 1200 treë van Dingaan se woonplek aangetref het, dat hulle hande en voete nog vasgebind was met rourieme, en dat in byna al die liggame ‘n pen van omtrent ‘n armdikte van agter af ingeslaan was sodat die punt in die bors was. Hulle het daar gelê met hulle klere aan, geen gedierte of roofvoël het hulle verteer nie.
(Die Hervormer 2006: 8)

Dit is begryplik dat die moord op Retief en sy geselskap die Trek in onmiddellike gevaar gestel het en byna laat ontspoor het. Die trekkers het in losstaande groepe verkeer en dit is hierdie onbeskermde groepe by Bloukrans, Moordspruit en Boesmansrivier wat die prooi van die Zoeloemag geword het in die nag van 17 Februarie 1838 waarin 96 volwassenes, 185 kinders en meer as 200 bediendes die lewe gelaat het.

Op Sondag 18 Februarie skryf Erasmus Smit in sy dagboek (Oberholzer 1988: 14):

Alles was in diepe druk. Selfs geen aaneengeskakelde gebed kon ons voortbring nie. Dit was sug op sug, klag op klag. Ag God! Ag Heer! Hoe gedug, hoe groot is u oordele oor ons! Die gekerm van die gewondes, en die angs en skrik van ander het ten hemel opgekryt.

Isak Breytenbach skryf die volgende oor die wreedaardige moord: “Vroue het daar oopgesny gelê, kinders met hulle harsings verpletter teen die wawiele, ander aan doringbome opgehang tussen die takke, die manne het hulle doodgeveg, maar is gruwelik vermink”. Ferdinand van Gass skryf: “ ...soos kinders waarvan die skedel teen die wawiele stukkend geslaan is, ander die harsings met kieries ingeslaan, ander lewendig aan stukke geskeur. En al wat afskuwelik is, is op die vroueliggame gepleeg”. J H Hattings skryf: “Die Zoeloes het niks wat lewe verskoon nie, tot honde, hoenders, katte, eende – almal is doodgemaak” (Die Hervormder 2006: 8).

Steeds was dit nie die einde nie. Hierna het die rampspoedige geveg by Italeni gevolg waartydens elf manskappe, onder andere Piet Uys en sy seun Dirkie, omgekom het.

Op 13-15 Augustus het die aanval op die laer (Veglaer) van Stefanus Maritz en Hans de Lange aan die linkeroewer van die Boesmansrivier plaasgevind wat volgens Erasmus Smit se dagboek inskrywing deur 10,000 Zoeloes uitgevoer is. Slegs een voortrekker is gedood (J C Froneman) maar die Zoeloes het in hulle terugtog bykans al die vee gebuit. Kort na die Veglaerslag is die laer verskuif na die van Maritz, en tot na die slag van Bloedrivier sou Sooilaer, ook Saailaer genoem, die hooflaer in Natal wees.

Dit het voor die hand liggend geword om die mag van Dingaan te breek en daarom is hulp uit die Kaapkolonie gevra deur drie afgevaardigdes daarheen te stuur om hulp vir so ‘n kommando te werf. Die aanslag teen Dingaan kry finaal momentum deur die aankoms van Andries Pretorius wat op 22 November 1838 arriveer. Erasmus Smit maak die volgende aantekening: “In die namiddag het weer ‘n baie waardige medereisiger, Andries Pretorius (as ‘n weltoegeruste, gesabelde en gepistoolde dragonder) te perd in ons laer aangekom” (Oberholzer 1988: 17).

Die slag van Bloedrivier word deeglik beplan en uitgevoer op 16 Desember 1838. Pretorius roep op 5 Desember 1838 al die manskappe en offisiere byeen waartydens hy hulle vermaan om die belangrike taak met gebed en smeking aan te pak, standvastig te bly en aan hulle meerderes gehoorsaam te wees. Hy het hulle herinner dat enige onderneming sonder God tot mislukking gedoem is. Die groep van 464 man naas die kommandante het met ongeveer 57 waens getrek waar hulle op 9 Desember by die Wasbankrivier, Suid van Glencoe aangekom het en volgens Jan Bantjes die Gelofte vir die eerste keer afgelê is. In sy Joernaal het Cilliers verklaar dat Andries Pretorius reeds aan die Tugela met hom gepraat het oor die moontlikheid van die aflegging van ‘n gelofte aan die Here. Daar is drie weergawes (Oberholzer 1988: 20-21) van die Gelofte wat behoue gebly het naamlik, die van Jan Bantjes, Andries Pretorius self, asook Sarel Cilliers se weergawe in sy journaal meer as dertig jaar later.

Cilliers noem die oprigting van ‘n huis vir God nie, waarskynlik omdat hy dertig jaar later sy weergawe opstel en onder die indruk verkeer het dat die deel van die Gelofte afgehandel is deur die bou van die Geloftekerk in Pietermaritzburg. Dit waarop hy klem lê is die jaarlikse herdenking asook die oorlewering aan die nageslag. Albei laasgenoemde kom voor in die weergawes van Bantjes en Pretorius, maar Cilliers verleen besondere klem aan die feit dat die dag soos ‘n Sondag, ‘n dankdag soos ‘n Sabbat, deurgebring moes word. Dit is trouens moeilik om te aanvaar dat diegene wat die gelofte afgelê het iets anders daarmee in gedagte gehad het.

Die gelofte van 1838 bring die vraag na vore waarom die maak van ‘n gelofte aan die Here vir hulle ‘n bykans spontane gebeure was en wat die agtergrond van hulle denke gevorm het.

As die saak uit ‘n teologiese hoek bekyk word is dit duidelik dat hulle vanuit die Calvinisties bepaalde teokratiese denke gemotiveer word soos dit teruggevind word in die tyd van die Hervorming in Zürich. Die uitgangspunt wat veral daar gegeld het was dat alle burgers deel was van die genadeverbond op grond van die kinderdoop. Dit het beteken dat almal deel van die volk van God was.

Aangesien deur middel van die doop almal deel het aan die beloftes wat in die verbond aan die lede van die verbond toegesê word, het elke burger van die gemeenskap die plig om die eise wat die verbond stel, na te kom.
(Pont 1988: 39)

Dit het beteken dat die burgerlike samelewing en die kerk saamgeval het want almal was gedoop, en aangesien net een kerklike struktuur toegelaat is was almal deel daarvan. Die volk van God was dus terselfdertyd die kerk en die gemeenskap. In die gemeenskap het die kerk nie apart bestaan nie, maar was dit slegs die kerklike struktuur van die gemeenskap.

Omdat letterlik almal deel van die verbond met God was, was almal daaraan onderworpe om die voorwaardes van die verbond na te kom, naamlik geloof in die drie-enige God en ‘n vrome lewenswandel.
(Pont 1988: 39)

Wanneer die saak op Nederlandse bodem nagegaan word is dit uit en uit ‘n teokratiese bestel wat daarop neerkom dat die Woord van God geldig beskou is vir kerk en owerheid. Dit word duidelik uitgedruk in die Nederlandse Geloofsbelydenis (NGB), Artikel 36 dat die burgery gedoop is, dus binne die kader van die genadeverbond val, en as sodanig het almal die plig om die voorwaardes van die genadeverbond na te kom. Die teokratiese visie op die owerheid en die verhouding owerheid en kerk kom nie net in die NGB na vore nie maar word ook gevind in die Franse Geloofsbelydenis van 1559 en is daarom gemeengoed van die teologie van Johannes Calvyn.

Die verbondsteologie het ook langs die weg van die Heidelbergse Kategismus (HK) vastrapplek in die Nederlandse samelewing gekry en oefen invloed uit op die beweging van die Nadere Reformasie wat veral aangedring het op die persoonlike ervaring en belewing van die geloof en sy vrugte, die bekering, wedergeboorte en regverdiging. In hierdie tyd het ‘n man soos Johannes Coccejus (1603-1669) ‘n omvangryke verbondsteologie opgebou waarin die verbond die basiese struktuur is waarbinne God die mens opneem. Die verbond is die beskrywing van die wyse waarop God in ‘n besondere verhouding met gelowiges tree, terwyl die begrip koninkryk van God, die omskrywing is van God se regering oor die bondgenote. Die aflê van ‘n gelofte was in hierdie teokratiese struktuur in die sewentiende en agtiende eeu ‘n vanselfsprekend en normale gebeurtenis.

Na afloop van die groot Dordtse Sinode van 1618-1619 en die bekamping van die dwaalleer van die Remonstrante stel vier teoloë van die Universiteit van Leiden ‘n dogmatiekhandboek saam wat as die Synopsis purioris theologiae bekend staan en in 1625 gepubliseer word. In hoofstuk 38 word uitvoerig oor die maak van ‘n gelofte gehandel, trouens dit word as vanselfsprekend beskou. In die Synopsis word dit duidelik gestel dat slegs ‘n gelowige wat in die verbond van die genade opgeneem is, ‘n belofte aan God mag aflê. Die opvatting van die verbond en die gelofte wat daarop rus gaan van die gedagte uit dat die volk van God primêr uit gelowige huisgesinne en families bestaan waarby kinders vanselfsprekend ingesluit is.

Wat die doel van die gelofte betref, word beklemtoon dat dit die eer van God moet bevorder en dat dit in die tweede plek die bedoeling het om diegene wat die gelofte aflê, aan te spoor om die gehoorsaamheid aan God nog sorgvuldiger na te kom.
(Pont 1988: 45)

‘n Verdere en besonder belangrike bron was die dogmatiekhandboek van Wilhelmus A’ Brakel, Redelyke Godtsdienst, wat kom uit die Nadere Reformasie wat nie net in Nederland nie maar ook in Suid-Afrika groot invloed uitgeoefen het. Hy was een van die sogenaamde oude schrijvers wat deur die Voortrekkers en die pioniers in die Oorvaalse gebied geraadpleeg en nagevors is. In sy opstelling is dit duidelik dat hy kennis geneem het van die Synopsis en alhoewel hy niks nuut byvoeg nie slaag hy daarin om die inhoud van die Calvinistiese Ortodoksie op ‘n populêre wyse oor te dra en bekend te stel. Hy behandel die maak van ‘n gelofte in hoofstuk 38 en uit sy geskif is dit ook duidelik dat dit vir hom ‘n normale onderdeel van die godsdienstige lewe van die gelowige mens was. Hy beklemtoon dat die verbond van die genade waarvan die doop ‘n teken is, die moontlikheid van ‘n gelofte skep waar die gelowige homself tot gehoorsaamheid aan God bind. ‘n Gelofte wat eenmaal afgelê is plaas ‘n verpligting op die aflegger wat nie ontduik kan word nie, en beklemtoon ook dat ‘n gelofte niks sal bevat wat buite die gelowige se moontlikhede lê nie. ‘n Gelofte is nie ‘n handelstransaksie waar gegee en gevra word en voorwaardelik gemaak word nie.

Die gelofte verwoord dus ‘n unieke situasie in die lewe van die Afrikaner maar in die lig van die geestelike agtergrond is dit tog nie so vreemd nie. Hulle gedagtes was gevorm uit die teokratiese denke waar die verbond sentraal gestaan het en waar dit na aanleiding van die denke van die Nadere Reformasie vanselfsprekend was om ‘n gelofte te maak wat terselfdertyd ook as bindend op die nageslag beskou is. Hulle het die gelofte nie as enkelinge afgelê nie maar as huisvaders wat die verantwoordelikheid saam met hulle gesinne met gevolge vir die nageslag afgelê het.

Die vanselfsprekende uitvlug om ‘n gelofte aan God af te lê was nie net tot Bloedrivier beperk nie maar kom weer na vore in die geskiedenis van die Afrikaner nadat Brittanje die Zuid-Afrikaansche Republiek op 12 April 1877 deur sy gevolmagtigde Sir Theophilus Shepstone sonder enige weerstand geannekseer het. Dit loop uiteindelik daarop uit dat ‘n tweede gelofte by Paardekraal op 14 Desember 1880 afgelê word om weerstand teen die Britse besetting te bied.

‘n Vergelyking van die geloftes van 1838 en 1880 toon aan dat eersgenoemde ‘n gelofte aan God was, terwyl die gelofte by Paardekraal ‘n gelofte voor God was. “Dit beteken aan die een kant dat niks wat onwettig of onmoontlik is, beloof mag word nie(vergelyk Joh 14: 7-9 en Hand 23: 12). Aan die ander kant beteken dit ook dat ‘n wettige belofte-eed nie gebreek mag word nie, want dit sou beteken dat God getuie van ‘n leuen gemaak word” (Botha 1988: 75). Dit lyk dus asof die klipstapeling by Paardekraal ‘n hernuwing en bevestiging van die Gelofte was en dat dit juis die basis was waarop die heilige verbond wat by Paardekraal ontstaan het as ‘n eed van trou aan volk en vaderland en ‘n verbintenis om tot die dood toe te stry vir die herstel van die verlore vryheid.

Slotopmerkings

Hier staan ons vandag op die 16 Desember 2008 op hierdie historiese plek om die Gelofte te herdenk wat direk in verband staan met die gebeure van 1838, 170 jaar gelede. Wat maak ons daarmee, hoe raak dit ons?

By die gelofte van 1838 en 1880 was dit duidelik dat die betrokkenes oortuig was dat die oorwinnings in beide gevalle deur God moontlik gemaak is. Hulle geestelike lewe was gedra en gemotiveer deur die teokratiese siening eie aan die Reformasie, naamlik dat God regeer. Verder het dit beteken dat die verbond die manier is waarop God mense aan Hom bind, en dat die gevolge daarvan nie net vir diegene geld wat gedoop is op ‘n bepaalde tydstip nie, maar ook vir die nageslag asook die opkomende geslagte.

Uit die verloop van gebeure moet gestel word dat die Voortrekkers sekerlik met hulleself te rade gegaan het oor die feit dat God by Bloukrans en Italeni anders geantwoord het as by Bloedrivier.

Elkeen wat Afrikaans praat en deel is van die volk wat op die wyse en langs die historiese verloop tot stand gekom het soos aangedui, is deel van die geloftevolk wat die verantwoordelikheid het om die gelofte jaarliks in herinnering te roep, want die verlede verswaar die verantwoordelikheid van die hede vir die toekoms.

Herdenking van die gelofte maak die uitspraak van die skrywer van die Hebreërbrief aktueel wanneer hy stel: “As ‘n mens nie glo nie, is dit onmoontlik om te doen wat God wil. Wie tot God nader, moet glo dat Hy bestaan en dat Hy die wat Hom soek, beloon” (Heb 11: 6).

Daarom spreek dit vanself: geloftefeesgangers is gelowige mense, mense van die Woord wat veel meer luister as wat hulle praat. Gesprek oor God kan nooit God se spreke vooraf gaan nie, maar volg hoogstens nadat noukeurig en biddend geluister is. Om oor God te praat beteken nie om maar net met ‘n harde stem oor jouself te praat nie.

Die inhoud van geloftedagvieringe is by uitstek ‘n dankdag om die groot dade van God in die lewe van mense, van die Afrikaner in besonder te herdenk. Dit is ‘n dankdag wat soos ‘n Sondag gevier moet word, daarom verkondiging van die Woord en nadenke oor die gebeure wat daartoe aanleiding gegee het.

Bibliografie

Botha, S J 1988. Die Gelofte van 1838 soos dit in 1880 by Paardekraal met 'n belofte bevestig is, in Pont A D (red), Die Gelofte van 1838, 63-82. Pretoria: Kital.

Oberholzer, J P 1988. 1835-1838. 'n Kort oorsig oor die aanloop tot die Gelofte en die Slag van Bloedrivier, in Pont A D (red), Die Gelofte van 1838, 1-26. Pretoria: Kital.

Pont, A D 1988. Die Gelofte van 1838 – 'n Poging om die teologiese agtergrond te peil, in Pont A D (red), Die Gelofte van 1838, 38-53. Pretoria: Kital.

Paardekraal en Bloedrivier - 'n besondere verbintenis

2009-01-07T16:23:00.002+02:00

Die Vryheid van die Voortrekkers na die oorwinning van die Zoeloes by die slag van Bloedrivier in 1838 was van korte duur, aangesien dit vervang was deur die vangnet van die Britse Imperialisme in Natal.

Die Voortrekkers wat altyd deur net vryheid gesoek het, het noodgedwonge Natal verlaat en in die Oranje Vrystaat en die Transvaal hul Boere Republieke tot stand gebring. Ook dit was van korte duur, toe die gulsige vergrypende magte van die imperialistiese Brittanje op die toneel verskyn, en dit op ‘n stadium toe die Trekkers reeds ‘n leefbare infrastruktuur in die wildernis geskep het.

Tydens die Sandrivier Verdrag van 1852 en die Bloemfontein Verdrag van 1854, wat plaasgevind het tussen die Twee Boere Republieke en die regering van Koningin Victoria, word die soewereiniteit van die twee state erken en die selfstandigheid van die Boere word eerbiedig.

In hierdie onstuimige tyd van die trek en veg vir vryheid, word die Gelofte van 1838 nooit feestelik herdenk nie. Slegs hier en daar is daar op ‘n klein skaal in klein kringe herdenkings gehou soos byvoorbeeld in Sarel Cillliers se eie huislike kring, waar die gelofte getrou herdenk is.

Op 12 April 1877 annekseer Shepstone en die Britse soldate sonder dat ‘n skoot gevuur is, Pretoria. Hulle haal die Vierkleur af en hys die Union Jack in die naam van Groot Britanje. Hierna begin ernstige spanning tussen die Boere en die Britte. Die Britte benodig die Boere se geld om hul kapitalistiese ideologie uit te voer en begin swaar belastings op die Boere hef.

Vroeg in Oktober 1880 bereik die spanning breekpunt toe ‘n boer van Potchefstroom, Mnr Piet Bezuidenhout gedagvaar word om agterstallige belasting te betaal en hy weier. Die balju lê beslag op sy ossewa, met die bedoeling om dit op die dorpsplein op te veil.

Onder leiding van Kommandant Piet Cronje gooi ‘n klompie boere die balju van die wa af en neem dit onder ‘n groot gejuig terug na Piet Bezuidenhout.

Die Britte was natuurlik nie met die toedrag van sake tevrede nie en hulle wou die “skuldiges” opsluit en verhoor.

Op hierdie tydstip het die Boere Driemanskap, naamlik Paul Kruger, MW Pretorius en Piet Joubert besluit dat die verset aksies nie meer genoeg is nie en hulle het ‘n dringende Boere Volksbyeenkoms belê om herstellende aksies te beplan. Die Volksbyeenkoms was gereël vir 8 Desember 1880, te Paardekraal.

Die volk het gehoor gegee en meer as 6000 gewapende man het by die klipkoppies op Paardekraal saamgetrek. Nadat die Volkskomitee van 32 saamgestel is, het hulle op 11 Desember ‘n proklamasie in die vorm van ‘n Gelofte opgestel.

Op 13 Desember 1880 het Adj. President Paul Kruger die Volk toegespreek om vas te stel of hulle eensgesind was en saamstem dat die Britte se juk afgeskud moes word. Na sy toespraak was die teenswoordige doodstil.

Paul Kruger het die klippe op die koppie waar hy gestaan het tot stil getuies van die “besluit van die volk” geroep. Hierna is krygswet aangekondig met die strydmag onder bevel van Kmdt Genl Piet Joubert.

Die volgende dag het elke burger ‘n klip (of twee) geneem en op die plek waar Paul Kruger gestaan het, ‘n stapel gepak. Martinus Ras het die vierkleur bo-op die klipstapel staan gemaak, hierdie klipstapel of altaar was ‘n teken van die (tweede) gelofte om met die hulp van God, die vryheid van die Zuid-Afrikaansche Republiek in ere te herstel.

Hierna het verskeie skermutselings en die twee bekende veldslae, naamlik die slag van Bronkhorstspruit op 20 Desember 1880 en die slag van Majuba op 27 Februarie 1881 gevolg.

Groot Britanje het die aftog geblaas en die twee republieke was weer vry, tot en met 1899 toe die Volskaalse Anglo Boereoorlog uitgebreek het.

Op versoek van die Volksraad is die Paardekraal Monument op die koppie op Paardekraal opgerig en President Paul Kruger het dit op 16 Desember 1891 tydens ‘n Gelofte en Verootmoedigingsfees onthul.

Hierdie dag was uiters gedenkwaardig aangesien dit die eerste Volksfees/Paardekraalfees was, waarop die Slag van Bloedrivier weer deur die boerevolk herdenk is.

Van hierdie dag af vorentoe het Paardekraal Monument ‘n dubbele betekenis gekry, naamlik ‘n besonderse verbintenis met die gelofte van 1838. Die stapel van 1880 is gehuisves in sy huis, soos die geskiedenis van 1880 to 1881 ook op die dag in sy ware perspektief aan die volk deur ‘n ware volksleier verkondig is.

Bloedrivier en Paardekraal het alby die Volk bymekaar gebring, trou aan mekaar laat sweer, maar belangrikste van al, die volk ook nader aan God gebring.

Daarom kan Bloedrivier en Paardekraal nooit weer geskei word nie. Op Paardekraal is die ideaal van die Voortrekkers verwesenlik, waar sy vinger wys, het die Volk homself en sy God gevind. Dit is die tradisie van Paardekraal, ‘n feesplek vir Boere Afrikaners wat hulle vereenselwig met die Gelofte van Bloedrivier en Paardekraal en die Feeste/Geloftes getrou onderhou.
Daarom hou ek nou die Gelofte aan u voor sodat ons, dit nooit mag vergeet en ook getrou sal onderhou.

GELOFTE 1838

My broeders en mede-landgenote, hier staan ons voor die Heilige God van hemel en van aarde om ‘n gelofte aan Hom te doen, dat, as Hy ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee, ons die dag en datum elke jaar as ‘n dankdag, soos ‘n sabat sal deurbring; en dat ons ‘n huis tot Sy eer sal oprig waar dit Hom behaag en dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook vir die opkomende geslagte; want die eer van Sy Naam sal verheerlik word deur die roem en eer van die oorwinning aan Hom te gee.

SL Mann - 22 November 2008

Die DA kaap my kultuurerfenis

2008-12-05T17:14:00.003+02:00

Media Verklaring
Paardekraal Verkenners
5 Desember 2008

Die DA kaap my kultuurerfenis

Na aanleiding van die berig wat in die 5de Desember 2008 se uitgawe van die Krugersdorp nuus verskyn het; "Kakebeenwa kom in Krugersdorp aan", net die volgende regstelling.

Die DA het NIE die Bloedrivier 170 herdenking by Paardekraal gereël nie. Hulle het ook nie die kakebeenwa "begelei" nie. Inteendeel, het hulle niks daarmee te doen gehad nie, die lede van die DA wat wel daar was, was daar in hulle persoonlike hoedanighede en het aan geen van die organiseerders te kenne gegee dat hulle DA raadslede is nie. Die persepsie wat die DA met die berug geskep het, dat hulle betrokke was by die dag of dat hulle die dag gereël het of die kakebeenwa "begelei" het, is van alle waarheid ontneem en is opsetlike agteraf misleiding. Die Feit dat die DA elders in die land die kultuur erfenis van die Afrikaner vertrap, soos die straatname wat hulle in die Kaap verander het, maar nou hierdie Afrikaner kultuur-dag wil kaap vir hulle eie gewin, laat 'n wrang smaak in die mond en is soos 'n dolk in enige Afrikaner hart. Dit is duidelik dat hulle geen amptelike beleid het oor kultuur sake nie en maar in elke stad of dorp vir die gehoor speel. Die Paardekraal Verkenners gaan egter nie toelaat dat die DA die Afrikaner se kultuur erfenis as 'n politieke speelbal gebruik nie, veral nie in Krugersdorp nie en veral nie as dit aksies is wat gereël en gefinansier is deur die Paardekraal Verkenners nie!

Dennis Pretorius van die DA wat klaarblyklik ook die oggend voor die optog by Paardekraal was, het blykbaar ook vinnig verdwyn toe die volks-vlae wat in die optog gebruik is te voorskyn gebring is. Dit is dieselfde Dennis Pretorius wat betrokke is by die publisiteit vereniging en tien teen een betrokke was by die verandering van die naam van Krugersdorp publisiteit vereniging na Mogale tourism. Is dit hoeveel die DA omgee vir die kultuurerfenis van Krugersdorp? Is dit hoeveel die DA omgee vir die kultuurerfenis van die Afrikaner? Weereens 'n bewys dat hulle vir die gehoor speel, behalwe as hulle toere doen binne die stadsraad. Dit is tog immers die stadsraad se naam wat na die mitiese figuur Mogale vernoem is, nie die dorp nie. Krugersdorp bly Krugersdorp! Indien Mogale tourism dan wel toere doen binne die stadsraad, dan stel ek voor dat hulle sommer die mense wat by die stadsraad werk ook op daardie toer neem en hulle wys waar die telefone is, sodat die belastingbetalers van Krugersdorp se oproepe beantwoord kan word.

Dit is ook nie die eerste keer dat raadslede van die DA kultuur-aksies in Krugersdorp kaap nie. Verlede jaar was daar 'n aksie om die konsentrasiekamp-kerkhof skoon te maak en het 'n DA raadslid ook in die media voorgegee of dit 'n DA aksie was. Laakbaar!

Ek rig 'n vriendelike waarskuwing aan die DA om nie verder die Afrikaner se kultuurerfenis te misbruik vir goedkoop politiek nie. Ek besef daar is 'n verkiesing binnekort, maar dit is oneties om in die media die persepsie te skep dat die DA hierdie kultuurdae reël wanneer die waarheid is, dat die DA niks met die reëlings te doen gehad het nie en bloot op die spreekwoordelike wa gespring het toe hy verby gekom het. As die DA dan werklik iets gevoel het vir die Afrikaner se kultuurerfenis, dan sou hulle al lankal self 'n kultuurdag of iets dergeliks gereël het. Maar hulle het nie en sal seker ook nooit nie. Dit is mos makliker om by die agterdeur in te glip van iemand anders se reëlings en dan in die media in die kollig te dans.

Die arrogansie en agterbaksheid van hierdie DA raadslede is verstommend en aangesien hulle nie vertrou kan word met die waarheid nie, het die Paardekraal Verkenners geen ander keuse as om enige DA raadslid as persona non grata te verklaar, by ENIGE kultuur byeenkoms gereël deur die Paardekraal Verkenners.

Verder verwag die Paardekraal Verkenners 'n amptelike publieke verskoning van die DA, om te verskyn in dieselfde koerante waarin die DA die leuens verkondig het. Dit word verder verwag dat hierdie verskoning sal verskyn binne 30 dae vanaf datum van hierdie skrywe.

Die uwe,

Ben Geldenhuys
Paardekraal Verkenners

Paardekraal Geloftefees 2008

2008-11-29T09:30:00.002+02:00

Bloedrivier 170 - Die Afrikaner

2008-11-25T08:13:00.000+02:00

Bloedrivier 170 te Paardekraal

2008-11-23T21:52:00.000+02:00

Bloedrivier 170 by Paardekraal

2008-11-08T11:08:00.002+02:00

Artikel in Krugersdorp Nuus

2008-11-04T12:20:00.000+02:00

Berigte in "Op jou Voorstoep"

2008-11-03T11:13:00.002+02:00

Berig in 'Op jou Voorstoep"

2008-11-03T11:01:00.002+02:00

Bloedrivier 170

2008-10-28T10:20:00.003+02:00

Dit is vanjaar die 170ste herdenking van die slag van Bloedrivier. Belangriker nog, dit is die 170ste herdenking van ons volks se Gelofte wat by Bloedrivier gemaak is.

Om hierdie geleentheid te herdenk, het die Bloedrivier Geloftefees 'n kakebeenwa gebou wat vanaf die 21ste November 2008 van Pretoria na Bloedrivier sal reis.

Hierdie Kakebeenwa sal op Saterdag 22 November 2008 in Krugersdorp aankom. Die wa sal vanaf 10h00 deur die strate van Krugersdorp getrek word to by die Paardekraalmonument waar 'n feestelike program aangebied sal word.

Openbare Verhore oor Naamsveranderings

2008-10-27T20:18:00.000+02:00

Sekere sake moet in perspektief geplaas word rondom die gebeure by die sogenaamde openbare konsultasies oor Pretoria se straatnaamsveranderings.

Dit was veral jongmense, en spesifiek lede van die Verkenners se Jeugbeweging, wat betrokke was by die openbare “verhore”. Dit was een van die lede van die Verkenners wat deur die polisie weggevoer was, en wat later maar weer laat gaan is toe dit blyk dat hier sprake was van magsvergryp deur lede van die SAPD, en dat dit neerkom op ‘n onwettige arrestasie.

Die Dagbestuur van die Verkennersbeweging stel dit onomwonde dat hy nie gaan optree teen enige lid van die Verkenners se Jeugbeweging nie. Hulle het in hulle jeugdigheid, aangevoer deur erge frustrasie, sake dalk op ‘n ander wyse benader as wat ouer mense dit moontlik sou doen. Dit is egter so dat hulle nog meer die slagoffer is van ‘n bestel en omgewing wat Afrikaner-onvriendelik is. Hulle kry slegs met uiterste inspanning werk, want affirmative action tel teen hulle. As hulle ‘n eie onderneming wil begin, is SEB daar om ‘n deel van hulle onderneming van hulle af te vat. Op universiteite word hulle gedwing om te integreer, en die reg tot assosiasie en disassosiasie word hulle ontneem, onder die valse beskuldiging dat hulle dan rassisties is. Ook hulle wil die bietjie erfenis wat hulle vadere aan hulle oorgedra het, in die vorm van ‘n ontwikkelde stad met historiese name, sien behoue bly – iets wat lynreg bots met die sinnelose naamsveranderings.

Bowendien is dit duidelik dat die openbare verhore ‘n klug is en net bedoel is om te dien as rubberstempel op ‘n besluit wat reeds geneem is.

Die ANC-bestel lok sodanige optrede uit, en as iemand te blameer is, is dit die ANC self. Die ANC moet dalk kennis neem dat optredes van dié aard, in die toekoms eerder sal toeneem as afneem, as die ANC voortgaan met sy Afrikaner- en Boere-vervolging.

Die Verkennersbeweging is trots op hierdie lede van hom, wat nie skroom om standpunt in te neem nie, en selfs bereid is om daarvoor opgesluit te word in omstandighede wat bekend is as haglik. Dit is wonderlik om te sien dat seuns mannemoed openbaar oor iets waaroor hulle sterk voel. Ons kan hulle net gelukwens met hulle optrede.

Ons doen ook ‘n beroep op elkeen van hulle wat ook maar net gedreig is met geweld deur arrogante polisielede wat skynbaar nie weet waar hulle bevoegdhede eindig nie, om aanrandingsklagtes teen dié polisielede aanhangig te maak nie, ongeag of hulle wit of swart is. Die Verkennersbeweging sal help met regshulp indien nodig.

Henk van de Graaf

President

Heldedag 2008 - Video

2008-10-27T19:58:00.003+02:00

Heldedag in Die Afrikaner

2008-10-27T19:54:00.001+02:00

Verkennerspos gestig in Britanje-kolonie

2008-10-22T13:06:00.000+02:00

Op 21 Oktober 2008, is 'n Verkennerspos gestig in die Afrikanerkolonie Britanje. Hierdie eiland is gekonaliseer deur Afrikaners in 'n poging om beskawing ook daar te vestig. Die Afrikaner se vermoe om beskawing te vestig is welbekend, dit is met groot sukses gedoen in Natal, Oranje Vrystaat en Transvaal.

Die Britte se konsentrasiekampe en verskroeide-aarde beleid tydens die tweede vryheidsoorlog is bewys van hulle onbeskaafde barbaarsheid.

Kultuur vorm 'n belangrike fondament van beskawing en dus is dit belangrik dat 'n pos van die kultuur beweging Die Verkenners ook op daardie eiland gestig word, in 'n poging om daardie barbare te beskaaf.

Daar le egter 'n reuse taak voor vir die poslede, om 70 miljoen britte 'n beskaafde taal soos Afrikaans te leer.

Ek het egter volle vertroue in hierdie jongmanne.

Mediaverklaring Verkennersjeug – en hoor jy die magtige dreuning?

2008-10-14T13:08:00.000+02:00

Dit is die liedere van 'n jeug se ontwaking wat weerklink het in die Pretoria-noord-stadsaal by 'n vergadering oor naamsveranderings, wat harte laat sidder en beef het. Dit volg nadat die Verkennersjeug besluit het om na hierdie vergadering te gaan om te hoor waaroor gaan die beplande naamsveranderings. As kultuurorganisasie ag die Verkenners die straatname wat na ons volkshelde vernoem is, as deel van ons kultuurerfenis.

Die vergadering is geadverteer vir 19:00, maar teen 19:20 het die vergadering nog nie begin nie, die verskoning wat gebruik is, was dat die klankman laat was. Die Verkennersjeug het dus maar volksliedjies gesing om die tyd om te kry. Liedjies soos: "Vat jou goed en trek Ferreira", "Bobejaan klim die berg" en "Sarie Marais". Die DA se hoofsweep van Pretoria het die jongmanne berispe dat hulle die vergadering (wat nog nie begin het nie) ontwrig. Die Zuma-ondersteuners het losgebars en "bring my masjiengeweer" en "slaan die boere" gesing. Die DA het blykbaar nie probleme met daardie liedere nie, aangesien geen DA-sweep daaroor geklap het nie.

Die DA het ook die Verkennersjeug laat verstaan dat die Verkennersjeug asb. nie verder die vergadering moet ontwrig nie, want hulle wat die DA is wil onderhandel en hierdie optrede van die Verkenners gaan niks help nie.

Wat uit die oog verloor word deur die sweep, is dat die lede van die Verkennersjeug groot waarde heg aan hul kultuurerfenis en dit nie ook soos die land wil laat weg-onderhandel nie. Die VF+ het na die mense as terroriste verwys en is daarom uit die stadsraad se raadsvergadering gejaag. Nêrens in die wêreld onderhandel beskaafde mense met terroriste nie, aangesien hulle weet terroriste kan nie vertrou word nie.

Verder word daar ook uit die oog verloor dat daar vir een of ander rede op hierdie kontinent geglo word dat 'n kultuurerfenis maar gesteel mag word. Dat die geskiedenis verdraai mag word om die propagandamasjien van die regeerder van die dag te pas.

'n Beskaafde persoon besef dat as jy iets gebou het, gekoop het of geboorte geskenk het daaraan, dan het jy die reg om dit 'n naam te gee. Die DA en die ANC het dit blykbaar nog nie besef nie. Die DA was self betrokke by naamsveranderings in die Kaap, maar nou in Pretoria is hulle blykbaar teen dit. Dit klink maar redelik beginselloos, want mens is of vír kulturele diefstal, of jy is daarteen.

Die Verkennersjeug se lede beleef daagliks die nagevolge van onderhandelings. Die nagevolge van gedwonge integrasie, die nagevolge van Affirmative action en die nagevolge van kwotasport is alles deur politikuste onderhandel op wie dit geen effek het nie.

Die Verkennersjeug gaan nie toelaat dat hulle toekoms in die land van hulle vaders, verder belemmer word deur onderhandelings nie. Net soos president Paul Kruger, glo die Verkennersjeug "Ons weerstand sal die wêreld verstom". Daarom is die Verkennersjeug trots daarop dat die vergadering verdaag moes word, dat hulle die proses van onderhandeling oor kulturele diefstal kon stuit.

Paardekraal heldedag 2008

2008-10-13T15:39:00.001+02:00

Paul Kruger se standbeeld as President van Suid-Afrika ingehuldig

2008-10-10T08:11:00.003+02:00

Op die 9 Oktober 2008 het die Paardekraal Verkenners die standbeeld van Paul Kruger getooi met 'n ampserp. Daar was bykans 'n honderd mense teenwoordig by die geleentheid wat insluit lede van Die Brandwag en lede van die Volkspele. Die Paardekraal Verkenners het dit verlede jaar ook gedoen en beplan om dit elke jaar met Oom Paul se verjaarsdag te doen, maar hierdie jaar het dit simbolies ook 'n ander betekenis.

Vir die afgelope 20 jaar reeds gaan Suid-Afrika gebuk onder swak leierskap, tans met die magstryd wat heers binne die ANC is dit nog erger, met nie een van die kandidate wat 'n goeie president sal wees nie.

Daarteenoor was Paul Kruger die grootste staatsman wat hierdie land en miskien die wereld al ooit gehad het. Sy staatsmanskap word so hoog geag deur die Paardekraal Verkenners dat hulle glo dat selfs sy standbeeld 'n beter staatshoof sal wees as die huidige aanspraakmakers vir die posisie.

Daarom dan ook dat die Paardekraal Verkenners met die ampserp wat hulle vir die standbeeld op gesit het, die standbeeld in te huldig as die president van Suid-Afrika.

Ben Geldenhuys
Voorsitter
Paardekraal Verkenners

Media verklaring - Verkennerskoor

2008-10-09T13:04:00.000+02:00

Na aanleiding van die DA se uitlating op volksmikrofoon van 8 Oktober 2008, dat die jongmanne wat so heerlik gesing het tydens die openbare verhoor oor die straatnaam verandering lede is van die VF+, die volgende kommentaar. Die DA het hulleself met die feite misgis. Dit verbaas egter nie, want hulle misgis hulle gereeld, aangesien hulle, hulle eie aannames as die waarheid beskou.

Die jongmanne wat so heerlik gesing het, is in werklikheid lede van die Verkenners koor. Die koor is maar onlangs gestig en gisteraand was hulle eerste koor oefening. Die koorlede het blykbaar verdwaal na waar die koor oefening gehou word en het toe hulle verby die saal waar die publieke vergadering oor naamsveranderings gehou word, al die voertuie daar gesien en aangeneem dit is waar die koor oefening gehou word.

Die Verkenners koor beskou die oefening wat hulle gekry het as 'n reuse sukses maar erken dat hulle nog oefening nodig het. Daar is nog 'n paar koor oefeninge vir die maand beplan voor die publieke opvoering op 20 Oktober 2008 en persone met 'n sterk stem en 'n liefde vir ons volk se geskiedenis word genooi om saam te kom oefen. Die oefeninge sal geskied op die volgende datums en plekke:

09 Oktober Centurion Raadskamers , H/v Basden en Rabie strate Tyd: 18h00
Sammy Marks Ouditorium - 1ste vloer , H/v Van der Walt en Vermeulen strate Tyd: 18h00
13 Oktober Pretoria Noord stadsaal , H/v Emily Hobhouse en Brits Tyd: 19h00

20 Oktober , Opvoering Pretoria Stadsaal , H/v Paul Kruger en Visagie strate Tyd: 09h00-13h00

Paardekraal Verkenners aksies

2008-10-08T15:43:00.002+02:00

Onregmatige naamsveranderings

2008-09-12T13:10:00.000+02:00

Dit is nou ruim 15 jaar sedert ons vryheid soos 'n dief in die nag van ons gesteel is. Vir 15 jaar moes ons die propagandistiese aanvalle van die ANC trotseer en sluk. Vir dieselfde 15 jaar moes ons telkens keer as ons erfenis op arrogante wyse deur hierdie terroristebende vertrap en vernietig word. Net om deur dieselfde bende beskuldig te word van rassisme en dat ons in die pad staan van transformasie.

Alles wat ons eens opgebou het is verniel, vernietig en dit wat oor is, se name word verander. Ook is daar nou besluit om die strate in Pretoria se name te verander. 'n Redelike mens sal aanvaar dat indien jy iets gebou het, gekoop het of geboorte geskenk het daaraan, dan het jy die reg om dit 'n naam te gee. Die strate in Pretoria het die ANC nie gebou nie, hulle kan dit beswaarlik met ons belastinggeld in stand hou!

Laat ons dan maar kyk na wat het hulle tot stand gebring in die laaste 15 jaar. Geen haan sal daarna kraai as hulle hul terroristehelde vernoem na wat hulle self tot stand gebring het nie.

Die Nuwe Suid-Afrika is wêreldbekend vir misdaad, korrupsie en swak dienslewering. Dit is al. Dit is al wat die ANC in 15 jaar tot stand kon bring.

Hoe min dit ookal is, sal ons werklik nie omgee dat hulle wie hulle ookal wil vernoem na dit wat hulle opgerig het nie. Ons sal selfs die name gebruik en wyd verkondig!

Intussen stel ons voor dat hulle maar ons erfenis met ruste laat. Hierdie is 'n omgekrapte volk, wat net soveel kan vat voordat hy breekpunt bereik. Die magtige Britse empire kan sekerlik daarvan getuig. Ook die eens magtige Dingaan. Moet nou nie die vreedsame volk druk om op te tree om sy eie te beskerm nie!

Die uwe,

Ben Geldenhuys

Heldedag - 11 Oktober 2008

2008-09-02T12:21:00.003+02:00

(Kliek prent om te vergroot)

Heldedag - 11 Oktober 2008

2008-09-02T11:00:00.003+02:00

Na die sukses van die Kultuurdag wat gehou is op die 31ste Mei 2008 by die Paardekraal-Monument, het ons geen ander keuse gehad as om weer 'n feesdag te reël nie. Die volgende feesdag is dan ook op die 11 Oktober 2008 - Heldedag. Daar is ook besluit om hierdie feesdag groter en beter as die die vorige geleentheid te maak.

Die program vir die dag is as volg:

10h00 Opening & Verwelkoming

10h15 Vlaghysing

10h25 CVO Brandwag – Die Stem

10h30 Henk v/d Graaf Toespraak

10h45 Paul Kruger Toespraak

11h00 Eclips

12h00 Handhawerjeug

13h00 Volkspele

14h00 Coreen (Bloedriver-lied)

15h00 Penkoppe (Boere-orkes)

16h00 Program sluit

Geen volksfees sal volledig wees sonder dat daar nie ook heelwat te ete is nie en die plaaslike kerke sal 'n verskeidenheid kosstalletjies aanbied. Dan is ons bevoorreg om nie minder nie as drie outeurs teenwoordig te he -- dr. Cas Bakkes (Boskroniek), prof. Kobus Pienaar (Waarheid en Wysheid) en mnr. Dolf Buitendach (Semantiese bedrog). Van die ander aktiwiteite sluit in skyfskiet en perderitte. Daar sal ook 'n konsentrasiekampfoto-uitstalling wees, met die komplimente van Kraal-Uitgewers.

Volkshater word op sy plek gesit!

2008-08-08T21:11:00.000+02:00

Geagte Mnr Behrens,

Ten eerstens moet ek u gelukwens met die pragtige Afrikaanse skool. Dit is duidelik dat u, u posisie as hoof nie net as 'n werk sien nie, maar dat u hart werklik in die saak is.

Dit was dan ook vir my 'n skok om te sien dat Mnr Norman van der Poll betrokke is by u skool, 'n skool waarvoor u baie duidelik omgee. Die enigste rede waaraan ek kan dink dat u hom toelaat om betrokke te wees by u skool, is dat u nie die man se karakter ken nie.

Laat my toe om 'n paar van Mnr van der Poll se skrywes aan u bekend te maak, sodat u self 'n mening kan vorm oor die man: (let egter dat dit vreeslik bar is)

Ek begin maar met sy "digkuns":

http://woes.aardvark.co.za/gedigte/vertoon/9256_Mandi_I.htm

Dan is daar ook die man se beskrywing van homself:

http://www.woes.co.za/artikels/vertoon/9607_Ek_is_ek.htm

Dan wonder ek ook hoe dit is dat die man naby Afrikanerkinders toegelaat kan word as hy in die dagblad Beeld sy gevoelens oor die Afrikaner so uitdruk:

'Afrikaner is 'n geniepsige en venynige swakkeling'
Aug 06 2008 06:27:24:433PM - (SA)

Met verwysing na die berig “Afrikaner kan SA wa deur drif help sleep” (4 Augustus).

Die Afrikaner is ’n agteraf, geniepsige en venynige swakkeling wat nie skroom om te teer op die nederlae van die "underdog" nie.

Hulle was niks en sal nooit weer die vreugde van hul koverte, onderduimse welslae smaak nie.

Hulle verdien die korrupsie en kranksinnigheid van die ANC.

Ek distansieer my van alle Afrikaner-verwante ideologieë, filosofieë, die NG Kerk en sommer vir die lekker, voeg ek volkspele daarby...suggestiewe danse vol subliminale "foreplay" waar die perverse, ou boere met die jeug “omgegaan” het. Dis nou hulle wat glo Facebook is sonde en YouTube ’n instrument wat Satan in sy dissipels se hande gestop het.

Afrikaner? Ek praat jou taal en ek leef jou kultuur omdat dit in my gedwing is. Ek verag jou lewens- en wêreldbeskouing en ek kots klopdisselboom as ek na jou brekerstories luister...verkenner in die bos, maar julle was te hel sleg om die drie dae patrollies te loop en het liewer 300 m van die basis af onder ’n kremetart loop gyppo.

Te bang vir veg, want jou lewe is op die spel. 32 Bn, 4 en 5 VK moes gereeld julle gatte gaan skop om julle net te kry om te loop!

Koevoet het vir jou gelag, haasman! Trots op wat?

Norman van der Poll, Suid-Korea

http://www.news24.com/Beeld/Opinie/Briewe/0,,3-2085-73_2371124,00.html

Soos u kan sien is al hierdie inligting beskikbaar op die internet. Ons weet dat kinders vandag baie tegnologies vaardig is, ek wonder wat se indruk dit op hulle gaan laat? Ook wonder ek hoe die Afrikanerouers by u skool oor die saak sal voel. Of selfs die adverteerders op u webblad, wat klaarblyklik ook Afrikaners is.

Ek verneem graag hoe u die saak gaan hanteer.

Ben Geldenhuys
Paardekraal Verkenners

Beste mnr Geldenhuys

Dit is met skok en afgryse wat ons verneem het van die brief van mnr Norman van der Poll in Beeld, 6 Augustus. Laerskool La Hoff is ‘n trotse Afrikaanse skool met ‘n Christelike karakter wat ‘n vyfsterbeeld na buite wil uitdra en daarom distansieer ons ons totaal van hierdie uitlatings van mnr van der Poll. Dit is vir ons belangrik om ons kinders bloot te stel aan ander wêrelddele maar is nie bereid om ons Christenskap, taal en kultuur op die spel te plaas nie en is tans besig om ons verbintenis met hierdie projek te hersien.

Baie dankie dat u hierdie saak onder ons aandag gebring het. Ons skool is ook verbind aan die opbou van hierdie land en sy mense.

Groete.

Albert Behrens

SKOOLHOOF

Adres: Privaatsak X5037, KLERKSDORP, 2570

Tel: 0184682471

Faks: 0184686836

Epos: rottang@lahoff.co.za

Webtuiste: www.lahoff.co.za

Die ANC het die swartman ontman.

2008-08-06T13:15:00.000+02:00

So ‘n paar jaar gelede het die feministiese aktrise Charlize Theron op 'n TV-advertensie gevra hoe manlik is die Suid-Afrikaanse man. Dit is 'n advertensie wat vreeslik kritiek ontlok het, maar miskien was daar tog waarheid in haar vraag.

Dit is egter belangrik om al die feite rondom die saak op die tafel te plaas. Haar argument was "regte mans" verkrag nie en mishandel nie kinders nie. As mens in ag neem dat meer as 90% van mans in SA tronke swart is, dan wonder mens waar kom hierdie kultuur van misdaad, veral misdaad teen swakker persone onder swart mans vandaan.

Om die vraag te antwoord moet ons terug gaan in die onlangse geskiedenis. Die ANC het tydens hulle oorname aan die wêreld verkondig dat nooit weer sal daar in Suid-Afrika teen persone gediskrimineer word op gronde van die persoon se ras of geslag nie. Tog het die ANC in hierdie "gelyke" bestel dit nodig geag om swart- bevoordelingswetgewing in te stel in die vorm van "swart ekonomiese bemagtiging", "affirmative action" en "kwotasport".

Ook indien daar iets verkeerd gaan in die land, is die ANC vinnig om die skuld daarvoor op die skouers van Apartheid te pak. Wat hulle eintlik sê is, dit is die skuld van die witman.

Wat is die dieperliggende boodskap wat die swartman hieruit ontvang?

Vir die swartman is dit duidelik dat die ANC nie glo dat hy op meriete 'n kans staan om teen die witman mee te ding nie. Daarom is dit nodig om wetgewing in te stel om hom op 'n ongelyke basis 'n geleentheid te gun om teen die witman mee te ding. Dat hierdie sogenaamde "bemagtigingsplan" vaal, is ook duidelik. Selfs ten spyte van die ongelyke speelveld vaar die witman steeds beter as die swartman op alle terreine van die samelewing. Dit kan nie goed wees vir die swartman se ego nie en die verskoning wat die ANC daarvoor aanvoer – dat dit Apartheid se skuld is – kan net die saak verder versleg. Apartheid is nou al vir 14 jaar nie meer 'n faktor nie.

Enige sielkundige sal getuig dat 'n boelie mense wat swakker as hy is afknou, weens sy eie swak selfbeeld of ego.

Is dit dan so vreemd dat die swartman vrouens, kinders en oumense verkrag, mishandel en vermoor?

Die ANC het nou verder gegaan en gesê dat ook wit vrouens nie meer van die "affirmative action" wetgewing vrygestel sal word nie. Vir die swartman beteken dit dat die ANC glo die swartman is nie opgewasse om selfs teen 'n wit vrou op gelyke grondslag mee te ding nie.

In die swart kulture is dit nog altyd geglo dat 'n man sterker is as 'n vrou en nou vertel die ANC die swartman dat hy swakker is as 'n wit vrou?

Ons het reeds gesien wat die gevolge was van die ANC te ontmanning van die swartman, hierdie is nou sout in die wonde en die gevolge kan nou net vererger.

Ek vermoed egter dat die ANC nie bewus is wie hulle nou die stryd aangesê het nie. Want sien, dit is die Afrikanervrou wat die Afrikanervolk gemotiveer het tot van die grootste gebeure in die Afrikaner se geskiedenis. Dit was die Afrikanervrou wat die Afrikaner gemotiveer het tot die Groottrek. Die bekende "kaalvoet oor die Drakensberg" uitspraak, dien as bewys hiervan.

Op trek het sy die huisaltaar in stand gehou, haar kinders aan haar knie gekatkiseer en uit die Nederlandse Bybel leer lees en skryf. As die laer aangeval word, het sy die gewere gelaai en die lope koud gehou.

Sy was die handhawer van die Christelike geloof in die ruwe, ongetemde land en haar kinders het die vryheidsdrang en volkstrots met moedersmelk ingedrink.

Ook tydens die Tweede Vryheidsoorlog was dit die Afrikanervrou wat die swaarste gely het onder die wreedheid van die Britse Empire. Tog, ná daar reeds meer as 26 000 kinders en vrouens in die konsentrasiekampe dood was, was dit die vrouens in die kampe wat die boodskap vir die burgers in die veld gestuur het: “Hou aan, ons sal uithou!”

Ná die oorlog, verarm deur die Britte se verskroeide aarde-beleid en die depressie wat daarop gevolg het, het sy haar gesin skoon, geklee en gevoed gehou.

Die waardes en dissipline wat sy aan haar kinders geleer het, het hulle gesterk om in 1961 onder die Britse heerskappy uit te styg, met die skep van 'n eie republiek.

Afrikanerseuns het groot respek vir die moeders van die volk. Hulle word ook geleer om hulle vrouens met dieselfde respek te bejeën as hulle moeders. Daarom is die gedagte aan 'n vrouedag vir die Afrikaner 'n vreemde gedagte. Want sien, vir die Afrikaner het mans en vrouens nog altyd mekaar aangevul deur hulle bepaalde rolle wat hulle speel en dus was daar nie 'n ongelykheid wat nou moet gelyk gestel word nie.

Tog is dit ironies dat die ANC kort voor vrouedag erken dat die Afrikanervrou meer van 'n man is, as die swartman.

Prof Jonathan Jansen se uitsprake oor blanke studente

2008-07-18T19:13:00.000+02:00

Die Verkennerbeweging het met gemengde gevoelens kennis geneem van die uitsprake van prof. Jonathan Jansen oor die gedrag en ingesteldheid van blanke studente.

Ons betreur dit egter dat hy skynbaar ‘n eensydige studie probeer onderneem het en as gevolg daarvan slegs eensydige bevindinge kon maak, en dit boonop interpreteer het vanuit sy eie nie-blanke oogpunt. As hy ‘n meer wetenskaplike ondersoek sou onderneem het, soos om ook die swart studente daarby te betrek, en selfs sy eie mense, die kleurlinge, sou daar dalk ‘n heel ander bevinding gemaak kon gewees het.

Om te beweer dat wit studente verkeerd ingelig word deur kerke, kultuurgroepe en hulle ouers, is verregaande en getuig van absolute onkundigheid, komende uit die mond van iemand wat nie selfs deel is van daardie gemeenskap nie. Om op grond daarvan te vermoed dat sodanige studente hulle tot rasse-aanvalle sou kon wend, kan selfs as beledigend ervaar word.

Waarom meld hy slegs enkele gevalle wat in die media skeefgetrek is? Dit was bewysbaar duidelik dat die sogenaamde Reitz “walgvideo” gemaak is met medewete van die “akteurs” daarin, en bewyse dat daar niks vulgêrs gebeur het nie, is eenvoudig nie geglo nie. Maar daardie video was ‘n reaksie van studente wat nie gedwonge geïntegreer wou word nie.

Maar as prof. Jansen sy ondersoekveld sou verbreed het, kon hy by dieselfde universiteit afgekom het op swart studente wat wit damesstudente molesteer en verkrag, soos herhaaldelik gebeur het. In hoeveel gevalle van moorde en plaasaanvalle is dit nie juis swart jeugdiges wat daarby betrek is nie? Moet ons dan nou aanneem dat dit ook deur hulle kerke, jeugorganisasies en ouers aan hulle opgedra word?

Wit, en in besonder Afrikanerstudente, is en word van kleins af hoflikheid en verdraagsaamheid geleer, ook teenoor die andervolkiges in die land. Dit is egter onnatuurlike prosesse, soos “affirmative action”, gedwonge integrasie en die sogenaamde regstel van die “ongelykhede van die verlede”, wat wit studente juis in ‘n posisie van ongelykheid in die hede plaas. Dit is bewonderenswaardig dat hulle ten spyte daarvan, steeds hulle waardigheid en verdraagsaamheid handhaaf.

Wêreldwyd is die tendens sigbaar van nasionalisme: om die eie op te soek en met die eie te assosieer: soort soek soort. Dit het niks met rasse meerderwaardigheid te doen nie. Maar ja, ‘n indruk van meerderwaardigheid sou inderdaad kan ontstaan as studente in Brittanje gaan werk, sien hoe dat sake daar verloop, vlot, ordentlik en beskaafd, en hulle sien dat dit in Suid-Afrika juis teenoorgesteld daaraan toe gaan. Maar dit is nie die wit studente se skuld nie, maar eerder die swart bewindhebbers se swak dienslewering wat die indruk van onbekwaamheid laat posvat.

Henk van de Graaf

PRESIDENT

Volkskultuurdag - 31 Mei 2008

2008-07-07T18:34:00.001+02:00

Besoek aan Danie Theron monument

2008-05-17T19:25:00.002+02:00

Die Paardekraal Verkenners het die leerlinge van die CVO Brandwag geneem na die Danie Theron Monument naby Fochville op Saterdag 17 Mei 2008.

'n Inligtings praatjie is vir die kinders gehou by die monument en die middag het almal 'n heerlike middag by die skool geniet. Daar is jukskei gespeel en vleis gebraai.

Volkskultuurdag - 31 Mei 2008

2008-05-01T12:26:00.001+02:00

Vergewe en Vergeet

2008-04-29T17:17:00.001+02:00

Daar het ‘n doringboompie

vlak by die pad gestaan,

waar lange ossespanne

met sware vragte gaan.

En eendag kom daarlanges

‘n ossewa verby,

wat met sy sware wiele

dwars-oor die boompie ry.

“Jy het mos, doringstruikie,

my ander dag gekrap;

en daarom het my wiele

jou kroontjie plat getrap.”

Die ossewa verdwyn weer

agter ‘n heuweltop,

en langsaam buig die boompie

sy stammetjie weer op.

Sy skoonheid was geskonde;

sy bassies was geskeur;

op een plek was die stammetjie

so amper middeldeur.

Maar tog het daardie boompie

weer stadig reggekom,

want oor sy wonde druppel

die salf van eie gom.

Ook het die loop van jare

die wonde weggewis –

net een plek bly ‘n teken

wat onuitwisbaar is.

Die wonde word gesond weer

as jare kom en gaan,

maar daardie merk word groter

en groei maar aldeur aan.

Totius

Vryheidsdag

2008-04-29T13:51:00.000+02:00

Terwyl die reenboognasie hierdie week die onwettige verkiesing van 1994 herdenk het, is dit ironies dat hulle dit "Vryheidsdag" noem. Op hierdie dag in 1994 het die Afrikaner sy vryheid verloor, nie net sy politiese vryheid nie, maar ook sy vryheid van burgerskap.

'n Regering bied aan sy burgers sekuriteit, opleiding en die geleentheid om te werk of om 'n besigheid te bedryf. Die Afrikaner is nie meer veilig in hierdie land nie, dit is immers die onveiligste land in die wereld. Die staatskool bestel het verval tot amper die swakste in die wereld en Afrikaanse skole word een na die ander verengels. Die Afrikaner is ook die geleentheid ontneem om te werk en besigheid te doen in hierdie land, deur die rassistiese wetgewing byname "Affirmative action" en swart ekonomiese bemagtiging.

As mens in ag neem dat die verkiesing van 1994 onwettig was, aldus Advokaat Paul Kruger, 'n kenner in die volke-reg wat 'n studie gedoen het daaroor. Kan die Afrikaner "Vryheidsdag" vier?

Die Afrikaner is egter bekend daarvoor dat hy nie onder gekry word nie. Die geskiedenis is 'n bewys daarvan. Na die tweede vryheidsoorlog het hulle plase in verwoesting gele, na die Engelse se verskroeide aarde beleid. Ook kon die Afrikaner nie werk kry nie, omdat hulle nie die Engelse taal kon praat nie.

Die Afrikaner het nie gaan le nie en teen 1938 met die herdenking van die Groottrek, was dit nie arm-Afrikaners wat die ossewaens in Pretoria ingewag het nie, maar stads-Afrikaners, met eie skole, eie koerante en eie besighede.

'n Mens kan argumenteer dat die onreg wat aan die Afrikaner gedoen is, die Afrikaner gedwing het om op te staan.

Dit gebeur vandag weer. Hoe dan anders? As die eens magtigste empire in die wereld nie die Afrikaner kon breek nie, hoe sal 'n terroriste bende hierde volk breek?

Terwyl die reenboognasie besig is om te verval in ellende, is die Afrikaner aan die opstaan. Die mite dat die Afrikaner nie kan saam staan nie, is ook die nek in geslaan met die stigting van die Afrikanerfront waar reeds 23 Afrikanerorganisasies aangesluit het. DIe CVO skole, ten spyte van aanvalle deur die regime, beur voort en groei van krag tot krag om ons kinders 'n Christelike eerstewereldse opvoeding te bied. Die AVKB vul hierby aan deur vir die Afrikaner kinders kampe aan te bied waar hulle weer vrylik Afrikanerkinders kan wees.

Die erfenis van die Afrikaner, word ten midde van al die probleme ook na omgesien. In 1940 plaas die Ossewa brandwag 'n hoeksteen by Majuba wat lees dat Majuba bewaar moet word vir die Afrikaner. Aan hierdie wens het die Afrikaner ook uiting gegee. Radio Pretoria, die Radio met grense, het ten midde van aanslae en alle pogings om haar stem te stil, gegroei tot die enigste stem van die Afrikaner. Die nuwe toring gaan die Radio se stem en dus die stem van die vryheidsversigting van die Afrikaner nog verder uitdrae.

Hierdie volk sal nie weer opstaan nie, hierdie volk het reeds opgestaan.

Die onbekende President

2008-04-27T19:53:00.002+02:00

Martinus Wessel Pretorius (1819 - 1901).

MW Pretrius was die seun van die bekende Andries Pretorius, hy is gebore in 1819, wat beteken dat hy 19 was tydens Bloedrivier. Ook was hy die eerste President van die ZAR.

Die bekende wereldstad Pretoria is deur hom ontdek, hy het die stad na sy Pa Andries Pretorius vernoem. So ook is Krugersdorp deur hom ontdek, hier het hy Paul Kruger vernoem. Die dorpie Christiana is na sy dogter vernoem. Daar is geen dorp wat sy naam dra nie, die dorp wat wel na hom vernoem is, Marthinus Wesselstroom, is bekend as Wakkerstroom, alhoewel die amptelike naam nooit verander is nie. Geskiedenis is werklik nie vriendelik met hierdie President nie.

Vergeleke met sy vader en Paul Kruger is hy vandag redelik onbekend. Dit kan tog nie oorlog wees wat Paul Kruger meer bekend gemaak het as vir hom nie. President M.W Pretorius was tog by Bloedriver en betrokke by die eerste vryheidsoorlog. Hy is oorlede in 1901, tydens die ABO. Ook was daar die voorval in 1857 waar hy 'n deel van die Vrystaat op ge-eis het vir Transvaal wat amper tot oorlog tussen die twee republieke gely het. Tog dien hy as President van die Vrystaat tussen die jare 1861-1863.

Was dit Paul Kruger se groot Christelike geloof wat hom meer bekend gemaak het? Ook dit is onwaarskynlik. M.W Pretorius het tog die eerste Predikant vir die ZAR uit Europa laat kom, Ds van der Hoff. van der Hoff is ook die man wat die Vierkleur vlag ontwerp het.

Daar bestaan dus geen ooglopende rede hoekom hy minder bekend is nie, behalwe dat Paul Kruger President was tydens die ABO en daardeur wereld bekend geword het. In volksgeledere behoort hy egter ewe bekend te wees.

Die ontstaan van konsentrasiekampe tydens die ABO

2008-04-21T11:40:00.000+02:00

Wielrijders Corps

2008-04-08T10:57:00.001+02:00

Reeds voor die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog het Danie Theron en sy vriend Koos Jooste,, wat 'n ywerige fietsryer was, die regering van die ZAR versoek om 'n fietsryerskorps op die been te bring. Na 'n resies tussen Pretoria en Krokodilbrug tussen Jooste en ene Martiens wat te perd was, wat Jooste dan ook wen, gee die kommandant-generaal van die ZAR, Piet Joubert toestemming dat die Wielrijders Corps gestig kan word.

Die korps het bestaan uit 100 jong mans wat deur Theron en 'n paar van sy helpers uit die geledere van die burgerlike bevolking asook die van goedgesinde vreemdelinge wat in die Republiek gewoon het, gekies is.

Die doel van die korps was om 'n vinnige rapportdiens tussen die verskillende seksies van die Boere se leërafdelings daar te stel. Theron was oortuig dat die fietsryers vinniger as perderuiters kon beweeg en ook nie so maklik in die veld deur die vyand opgemerk sou word nie. Die korps sou uiteindelik ook dien as 'n inligtingsdiens vir die Boere.

Aan die hoof van die korps het Danie Theron gestaan wat op 13 September 1899 formeel duer die kommandant-generaal in die posisie aangestel is. Theron is bygestaan deur luitenante wat in bevel van elke seksie was. Hy het elkeen persoonlik uitgesoek en aangestel en hulle was aan hom persoonlik verantwoordelik. J P (Koos) Jooste is later bevorder tot onderkaptein van die hele korps.

Elkeen van die manskappe is voorsien met 'n fiets, 'n rewolwer en waar nodig met 'n karabyn. Slegs die betroubaarste manne is tot die korps toegelaat. Die Wielrijders Corps het byvoorbeeld waardevolle werk aan die Swazilandgrens verrig waar hulle die grens gepatrolleer het. Die Engelse se fietsryerkorpse het weer die spoorlyn in die Noordwes-Kaap gepatrolleer.

Reeds voor die oorlog het kolonel George Knox die eerste fietsryerskorpse in Engeland in die leër op die been gebring. Toe die oorlog uitbreek was die City of London Imperial Volunteers en twee bataljons van die Royal Dublin Fusiliers toegerus met fietse. Van die plaaslike regimente het ook van fietse gebruik gemaak byvoorbeeld die Rand Rifles en die Cape Cyclist Corps

Die fietsryers aan Britse kant het ook as skakel tussen die infanterie en die ruitery opgetree. Hulle het telegramme, geld, verslae, rapporte asook die posduiwe vervoer. Majoor BFS Baden-Powell het tot 'n opvoubare fiets gebruik terwyl agt soldate die sogenaamde "War Cycle" beman het. Hulle het 'n spoed van 48 km per uur behaal .

Die fiets het egter nooit die perd as vervoermiddel gedurende die oorlog vervang nie.

Danie Theron

2008-04-08T10:54:00.002+02:00

Danie Theron

Toe Danie Theron op 5 September 1900 in die Gatsrand tydens 'n skermutseling met die Engelse sterf het die Boere een van hulle knapste verkenners verloor.

Hy is op 9 Mei 1872 in die Kaapkolonie by Tulbagh gebore. Op tienjarige ouderdom verlaat hy sy ouerhuis om sy halfbroer, Johannes Pretorius wat 'n onderwyser was, na Bethlehem in die Vrystaat te vergesel. In 1888 behaal hy sy skooleindsertifikaat en verower 'n beurs van Kaapland om verder te gaan leer. In 1889 behaal hy sy matrikulasie sertifikaat en kwalifiseer as onderwyser. Voordat hy as ingeskrewe klerk by die prokureur CT Rabie op Pietersburgbegin werk, het hy eers skoolgehou in Kroonstad. Na sy deelname aan die Malaboch-oorlog (1894) kry hy volle burgerskap van die ZAR.

Nadat hy in 1897 as prokureur gekwalifiseer het, begin hy 'n praktyk op Krugersdorp. Sy praktyk floreer. Hy ontmoet Hannie Neethling, die meisie met wie hy van voorneme was om te trou. Sy sterf in Augustus 1898 . Dit is 'n verpletterende slag vir Theron en hy bly ongetroud.

Ontsteld oor 'n artikel wat in The Star verskyn gaan hy na Johannesburg waar hy 'n apologie van die redakteur, W F Moneypenny, eis. Toe hy dit nie kry nie slaan hy Moneypenny en breek Moneypenny se bril in die proses. Op 25 April 1898 word hy skuldig bevind aan aanranding en moet óf twee maande tronk toe gaan óf 'n boete van £20 betaal. Sy boete word egter namens hom betaal deur die mense wat in die hof teenwoordig was.

Op die vooraand van die oorlog oorreed hy die Transvaalse regering om die Wielrijders Rapportgangers Corps te stig om as verkenners en rapportryers in die oorlog op te tree. Voor die oorlog het lede van die korps inligting versamel oor die Britse militêre voorbereidings vir die oorlog. Theron besoek self Kimberley, Mafeking en Bulawayo. In sy hoedanigheid as kaptein van die korps dien Theron op generaal Louis Botha se staf in Natal. Die rapportryerskorps toon gou sy waarde: die dapper, gedissiplineerde manier waarop die lede van die korps hulle pligte doen, kry baie lof, selfs van die burgers wat aanvanklik skepties teenoor die skepping van so 'n korps gestaan het. Hy lewer waardevolle diens by die slag van Spioenkop (15.12.1899) en Colenso (24.01.1900)

Op 24 Februarie 1900 sluit hy aan by die krygsmag van generaal CR de Wet waar hy een van die waaghalsigste van al sy kordaatstukke gedurende die oorlog uitvoer deur 'n boodskap na generaal Piet Cronje wat by Paardeberg vasgekeer was, te bring. Hy het deur die Britse linies gekruip.

Op 5 Maart 1900 stig hy die Theron Verkennerskorps (TVK) wat saamgestel is uit ongeveer 'n honderd jong mans uit verskillende nasionaliteite. Die korps het nie net slegs respek aan albei kante, beide Boer en Brit afgedwing nie maar het hoë standaarde gestel aan sy manskappe. Die korps het ook 'n hoë gevegspeil gehandhaaf. Van die manskappe wat later hulle eie korpse gehad het of hulself in die oorlog onderskei het was Manie Maritz, Wynand Malan, Barnie Enslin, Henri Slegtkamp, Walter Mears en Jack Hindon. Die TVK lewer 'n groot bydrae tot die suksesvolle en uiteenlopende optredes van generaal CR de Wet onder wie hulle hoofsaaklik opgetree het. Hulle was byvoorbeeld die generaal se oë en ore tydens die eerste 'dryfjag' op hom. Die TVK verskaf inligting oor Britse troepebewegings, blaas treinspore op, en bevry selfs by geleentheid krygsgevangenes wat deur die Engelse op Vanwyksrust aangehou is.

Na die oorlog word sy oorskot herbegrawe op die plaas Eikenhof, langs die graf van Hannie Neethling.

Vyftig jaar na sy dood word die Danie Theron-monument op Theronskop waar hy gesneuwel het, onthul.

van Riebeeck gelofte

2008-04-07T20:44:00.000+02:00

6 APRIL 1654

Aangesien dit vandag twee jaar gelede is dat ons met God’s hulp en leiding met die skepe Drommedaris, Reiger en Goede Hoop veilig hier geland het, om hierdie fort en kolonie in opdrag van ons here en meesters op te bou, en ons gemerk het dat God die Here al die sake tot vandag toe met baie seëninge, goed en na wens laat verloop het,

het ons besluit, en ook vanjaar daarmee begin, om hierdie dag, 6 April, tot God’s eer met danksegging te vier, en dit vir altyd as ’n dank- en biddag in te stel, sodat ons nakomelinge nooit die weldade wat God aan ons bewys het, vergeet nie, maar dit altyd in gedagte mag hou.

Jan van Riebeeck se gebed (1652)

2008-04-07T20:36:00.001+02:00

VAN RIEBEECK SE GEBED (1652)

Barmhartige, genadige God en hemelse Vader, volgens u goddelike wil is ons geroep om die sake van die Verenigde Nederlands Geoktrooieerde Oos- Indiese Kompanjie hier aan die Kaap die Goeie Hoop te bestuur. Met hierdie doel voor oë is ons met ons Raad in u heilige Naam vergader om met die Raad se advies sodanige besluite te neem waarmee ons die Kompanjie se belange die beste kan bevorder. Ons is hier om die wet te handhaaf en om, as dit moontlik is, onder hierdie wilde en onbeskaafde mense u ware gereformeerde Christelike leer voort te plant en bekend te maak tot lof van u heilige Naam en tot voordeel van die wat oor ons regeer. Hiertoe is ons sonder u genadige hulp allermins in staat. Daarom bid ons U, allerhoogste Vader , dat U met u vaderlike wysheid by ons sal bly. Ons bid dat U self leiding in ons vergadering sal gee en ons harte so verlig dat alle verkeerde hartstogte, tweedrag en ander dergelike gebreke van ons geweer sal word sodat ons harte van alle menslike hartstogte skoon sal wees. Laat ons gemoedere so ingestem wees dat ons in ons beraadslaging niks anders beplan of besluit nie as dit wat mag strek tot grootmaking en lof van u allerheiligste Naam en tot diens van die wat oor ons regeer. Laat ons nie in water mate ook al op eie voordeel of winsbejag let nie, maar net op die uitvoering van ons opdragte en dit wat vir ons saligheid nodig is. Ons bid en vra dit in die Naam van u geliefde Seun, ons Heiland en Saligmaker, Jesus Christus ... wat ons leer bid het: Ons Vader wat in die hemel is, ... Amen

Genl. De la Rey se Dodemasker gevind

2008-03-16T13:51:00.002+02:00

Majubadag in Krugersdorp

2008-02-27T18:30:00.004+02:00

Soos die gewoonte elke jaar is, het die Paardekraal Verkenners hierdie jaar weer 'n praatjie gehou by die CVO skool op Majubadag. Chris het vir die kinders 'n geskiedkundige oorsig gegee van Majuba en het die verhaal so boeiend vertel dat selfs die kleinjies aan sy lippe gehang het.

Hierdie jaar het die kinders ook ter herdenking van Majuba soos Voortrekkers aangetrek.

Die smarte van Oorlog

2008-02-27T16:01:00.000+02:00

Dit was nie die klagtes van die vroue in konsentrasiekampe wat die bittereinders in die Anglo-Boereoorlog uiteindelik tot onderhandeling gedwing het nie, maar eerder die wete dat ‘n hele geslag van die Boerevolk kan uitsterf. Want hierdie merkwaardige vroue het hul lot stil verduur net sodat hul mans kon aanhou veg vir vryheid.

Die Smarte van Oorlog

Dit het ‘n Britse vrou, aangedryf deur ‘n “diep sin van regverdigheid, geloof, barmhartig en patriotisme” gekos om die gruwels van die Anglo-Boereoorlog aan die wêreld uit te basuin.

Lank voor feminisme en vroueregte, en ten spyte daarvan dat haar landgenote haar as “pro-Boer” en ‘n verraaier uitgekryt het, het Emily Hobhouse eers probeer om die naderende oorlog te keer as lid van die South African Conciliation Committee in Brittanje.

Toe die oorlog wel uitbreek, was dit sy wat aangedring het dat ‘n openbare vergadering ‘n verklaring van medelye met die Boerevroue van die OVS en Transvaal uitspreek. “(This meeting) begs them to remember that thousands of English women are filled with profound sorrow at the thought of their sufferings, and with deep regret at the actions of their own Government.”

En dit was dieselfde Emily Hobhouse, of “Ons Miss Hobhouse”, soos die Boerevroue in konsentrasiekampe haar verdoop het, wat self kom kyk het hoe die oorlog geveg word en wat vroue in die kampe kom besoek het. Sy was onverskrokke in haar kritiek en hartstogtelik in haar geveg met owerhede vir reg en regverdigheid vir die Boerevolk – veral vir hulle vroue en kinders wat in haglike omstandighede probeer oorleef het. Sy was, in haar eie woorde, nie oortuig daarvan dat haar vaderland volgens die “highest principles of justice and humanity” opgetree het nie.

Sy het die oorlog ook deeglik uit gedokumenteer met haar boeke, o.m. The Brunt of the War and Where it Fell (waarvan uittreksels verskyn in en wat as inspirasie gedien het vir Die Smarte van Oorlog). Na die oorlog het sy ook gehelp om ‘n “platgeslane volk weer uit die as op te tel.”

Sy is op 8 Junie 1926 in Londen oorlede, en op haar begrafnis het Genl. J.C. Smuts so verwys na die Engel van Liefde, soos die Afrikanervolk haar beskryf het: “We stood alone in the world, almost friendless against the mightiest Empire on earth. And then, one small hand, the hand of a woman, was stretched out to us. At that darkest hour, when our race almost seemed doomed to extinction, she appeard as an angel…Strangest of all, she was an Englishwoman.”

“This unknown woman appeared from nowhere and pressed the right button and the course of the history of South Africa was permanently altered…she became the great symbol of reconciliation between closely kin peoples who should never have been enemies.”

Die onverskrokke “Englishwoman” se as is op 27 Oktober 1926 aan die voet van die Vrouemonument begrawe – ‘n uitlander tussen Suid-Afrikaanse helde. Want soos Eunice Ferreira, een van vier dogters in ‘n Bloemfonteinse konsentrasiekamp deur Hobhouse gehelp is, in ‘n bedankingsbrief geskryf het: “You live in the heart of the South African women and we will pass it on as an inheritance to our children.”

Hoekom was vroue en kinders ook teikens?
Die Boeremagte se leiers moes hulle na die slag by Paardeberg op 27 Februarie 1900, toe generaal Cronje en sowat 4000 manskappe tot oorgawe gedwing is, tot ander oorlogstaktiek wend. Vir hulle was die oorlog nog lank nie verby nie, al het die Britte reeds die hoofstede ingeneem en geglo die oorlog is gewen.

Guerilla-oorlogvoering is vir die eerste keer in ons geskiedenis ingespan, en onder leiers soos C.R. de Wet het die Boere die vyand meesterlik uitoorlê. Nie eers die oprig van sowat 8 000 blokhuise, met doringdraadlinies verbind, kon hulle keer nie.

Die plase was vir die Boeremagte ‘n voortdurende bron van kos, en het gelei tot die “verskroeide aarde”-beleid waarin plase afgebrand is om die Boeremagte aan te keer en van moontlike voedselbronne en wegkruipplekke af te sny. Toe dít ook nie werk nie, is daar begin om plaashuise (en selfs pastorieë, sendingstasies en kleiner dorpies) af te brand en vroue, kinders en bejaardes na konsentrasiekampe te neem. Soms is die vroue selfs gedwing om self daarvoor te betaal.

Vroue en kinders is, soos dekades later onder Hitler, in vuil veetrokke na kampe aangery. Vroue met babas is kos vir hulle suigelinge geweier, terwyl groter kinders en vroue openlik gehuil het van honger. Ma’s kon niks doen om hulself en hul kinders teen die skroeiende Afrika-son of die striemende winterkoue te beskerm nie. Soms was hulle enigste besittings die dun huisdraklere wat hulle aangehad het voordat hulle huise afgebrand is. Vroue het in die oop trokke tussen die kinders begin kraam. Party het saam met hul babas in kraam gesterf.

By die kampe het tente, en soms sinkhutte gewag vir “hierdie mense wat van die voorste klas boere” was, soos sir David Graaff se suster hulle na ‘n kampbesoek beskryf het. “In die bepertke ruimte wat aan elke familie toegestaan was, was siekes, sterwendes en dooies te sien.”

Selfs vroue wie se mans reeds krygsgevangenes was en wat agtergelaat is om alleen die mas te probeer opkom, is nie gespaar nie. Ook nie eens die vroue van sendelinge en predikante nie, en selfs bejaardes is kampe toe geneem.

Soms het vroue daarin geslaag om met hul swart plaaswerkers en kinders te ontvlug, maar hulle lot was ewe droewig. Hulle moes rondswerf, en was die teiken van besope Britse soldate en rondswerwende swart bendes. Verkragting, erge ontbering en hongersnood was hulle voorland. Met die ondertekening van die Vrede van Vereeniging in Mei 1902 het Genl. Louis Botha geskat dat daar ongeveer 10 000 vroue en kinders net in die Transvaal rondgeswerf het.

Die konsentrasiekampe was dalk nie bedoel om plekke van lyding te word nie, maar die infrastruktuur was eenvoudig onvoldoende om soveel mense te hanteer. Daar was 52 konsentrasiekampe vir witmense en 89 kampe vir swartmense, maar daar was nie voldoende sanitasie, brandhout of water nie. Kosvoorsiening was ontoereikend – seker nie verrassend as mens dink 30 000 plase met lande vol oeste afgebrand en duisende vee doodgeskiet of doodgebrand is nie. Sowat 500 000 perde is in die oorlog dood.

In sommige kampe het dit beter gegaan as in ander, maar in die meeste is die verpligte rantsoene van mieliemeel, meel, koffie, suiker, sout, vleis en groente wat drie maal per week verskaf moes word, nie gegee nie, of net gedeeltes daarvan is gegee.

Boonop moes die inwoners in sommige gevalle self vir hul rantsoene betaal! Waar rantsoene wel sporadies uitgedeel is, is die vroue dikwels verneder deur ‘n heen-en-weer stuurdery en beledigings – die trotse vroue het daarom dikwels eerder in stilte gely as om oor hul nood te praat.

Vanweë die opeenhoping van mense het epidemies van masels, witseerkeel, kinkhoes, diarree en ingewandskoors uitgebreek en duisende sterftes veroorsaak. Die sterftesyfer in kampe vol nie-vegtendes was ses, byna sewe maal hoër as onder die vegtende Boeremagte: 3 990 Boerekrygers het gesneuwel op die slagveld, terwyl 27 927 vroue, kinders en nie-vegtende mans in die wit konsentrasiekampe gesterf het. Hieronder was 22 000 jonger as 16, en van die 1676 mans ouer as 16 wat gesterf het, was 1 421 bejaard.

Die lot van swartes
Dit was nie net Afrikaners wat gely het nie, maar ook die swartmense van die land. Sommige het onafhanklik op klein lappies grond op plase geboer – ook hulle oeste en huise is afgebrand, en hulle is saam met die plaasmense konsentrasiekamp toe gestuur. Teen Augustus 1901 was daar net meer as 53 000 swartmense in konsentrasiekampe.

Die wat die konsentrasiekampe vrygespring het en sonder heenkome rondgeswerf het, is na vlugtelingkampe geneem. Sommige is na arbeiderskampe gestuur, en moes hande-arbeid vir die Britte doen.

Nog ander is deur Britse magte gebruik as spioene, bewakers van blokhuise of in operasies teen die Boere, onder meer om huise te plunder en af te brand. Hulle is karige lone betaal, maar is belowe dat hulle na die oorlog die Boere se plase, vroue en kinders as belonging sou kry.

Na raming het 20 000 swart Suid-Afrikaners in die oorlog gesterf.

Wat oor die oorlog gesê is:
• “Mens moes die pen van ‘n Jesaja of ‘n Jeremia hê om hierdie gruwel van verwoesting te kan beskryf.” - Genl. Jan Smuts.
• “O, as God ons nie kom help nie, dan weet ek nie wat van ons sal word nie… Al moet ek nog soveel verduur, sal ek ‘n Afrikaner bly. Bid tog baie vir ons. God alleen weet wat ons te ly het.” - ‘n Vrou in ‘n brief vanuit ‘n Bloemfonteinse konsentrasiekamp.
• “Die moeder en twee dogters het op hulle knieë geval en gebid en gesing onder bitter trane [terwyl hulle huis brand]. Een van die meisies het op ‘n harmonium ‘n paar liedere begin speel. Hulle het gesing Rots der Eeuwen en sy het toe hardop en aanhoudend histeries begin lag en het deurmekaar gepraat. ‘n Dokter wat haar gesien het voor ons die plek verlaat het, het probeer om haar te kalmeer, dog die arme vrou het rasend mal geword.” – Ene Arthur, ‘n Britse soldaat, in ‘n brief aan ‘n Britse koerant waarin hy vertel van die hartverskeurende plundertogte en huisafbrandings waaraan hy moes meedoen.
• “Ons het duisende skape doodgemaak en in elke huis [in Vrede] geplaas. Die reuk sal oor ‘n week ontsettend wees. Dit is om te verhinder dat die Boere terugkom.” – Victor Swift, ‘n soldaat, in ‘n brief aan vriende by sy werk.
• “Die mense lyk verbasend veel na Engelse, veral die meisies en kindertjies – blond en groot en gesond.” Kaptein L. March-Phillips, ‘n Britse offisier.
• “Julle vrouens is die oorsaak van hierdie oorlog; as julle ingee, dan sal julle mans dieselfde doen. Jy moet jou oom Louis Botha aansê om oor te gee.” – ‘n Offisier aan Mev. John Murray, ‘n familielid van Genl. Louis Botha en die vrou van ‘n sendeling, wie se huis op ‘n sendingstasie ook afgebrand is.
• “As julle almal baie arm is, dan kan ons julle plase vir ‘n appel en ‘n ei koop, en dan sal julle mans ons knegte wees en julle vroue sal ons vroue dien.” – ‘n Ander offisier aan mevrou Murray.
• “As iemand moet ly, dan moet dit julle wees.” – Nog ‘n ander soldaat se verduideliking hoekom mevrou Murray-hulle al hulle voorrade, insluitende ‘n melkkoei, moes oorhandig.
• “Ek het een arme vrou gevind met haar aangesig na die muur gekeer, wat bittere trane stort. Toe ek haar vra na die oorsaak van haar smart, toe draai sy om en sê dat sy nou net haar sesde en laaste kind verloor het. Almal is dood in die kamp.”Sir David Graaff se suster, Mev. P. Maritz Botha na ‘n besoek aan Johannesburgse kampe.
• “In ons geval was dit blykbaar ons straf vir die bidure wat ons gehou het, wat in daardie tyd onder ons mense gebruiklik was.” – ‘n Onbekende vrou se verduideliking vir hoekom sy en haar groep na ‘n kamp vir “ongewenstes” oorgeplaas is. (In hierdie kamp is hulle dag en nag deur gewapende wagte bewaak, en was hulle “hutte of afdakke” omring deur ‘n hoë sinkomheining.)

Briewe uit die kampe
Hier is uittreksels uit ‘n brief van Mev. PJ Botha uit die kamp in Bloemfontein aan haar suster in Kaapstad:
“Ek hoef nie te sê wat die kamplewe is nie; om met alle klasse en in alle omstandighede in een plek te wees – dit is byna té erg om te beskryf. Ek wis nooit dat tentlewe so swaar is nie. Ek bly in ‘n beltent met al vyf my kinders. In droë weer is dit vreeslik warm, maar moenie van nat weer praat nie wanneer die water onder ‘n mens inloop en al die beddegoed nat maak en dit van bo af nog lek ook. Dit sal jou laat lag en huil om jou arme ou suster te sien agter die waterkar aan draf om ‘n bietjie water te kry, en dan weer die koppies uitklim om hout te gaan haal; ons moet alles self kry.”

Sy het aansoek gedoen om na Kaapstad te gaan, maar dis geweier. “Maar jy kan my glo, liewe Hessie, ek voel op ‘n manier trots om met my volk te kan ly, want ‘n mens kan nooit waarlik medelye hê voordat jy nie in dieselfde omstandighede geplaas was nie; nou kan ek, ek verseker jou, met almal van harte deel…”

‘n Onbekende jong meisie skryf aan ‘n oud-onderwyseres op Nuwejaarsdag 1901:

“Elkeen probeer om die beste van alles te maak. Ek kan u nie vertel hoe swaar die lewe in die kamp is nie. Verbeel u elf mense in een tent. Dit is baie beknop. Ek dink dit is net wat ons nodig het, want as ons hier sou wees en alles gemaklik en lekker het, sou die lewe ondraaglik wees. Ons het nou skaars tyd om te dink, want ons het nouliks klaar water aangedra of ons moet weer die lyne van die tent gaan styftrek… Daar is altyd iets wat gedoen moet word. En as dit aand word, is ons almal afgemat na die dag se werk.”

Dan vertel sy oor die vorige aand se Nuwejaarsvieringe tussen elfuur en middernag.

“Presies twaalfuur het ons die Nuwejaarsgesang in die middle van die kamp gesing. Dit was ‘n stil aand, en ons kon ‘n kers saamdra. Dit was ‘n nag wat ek nooit sal vergeet nie, want onder al ons droefheid en beproewing het ons Prijs den Heer gesing en baie ander gesange.”

Getuigskrif vir ‘n volk en sy vroue
Hobhouse het na die oorlog in aangrypende woorde geskryf oor die verkeerdelike swartsmeerdery teen die Boere en hul vroue:
“Die Boere is self vroeër wrede struikrowers, plunderaars, diewe, moordenaars en rebelled genoem. Hulle word nou beter begryp as synde dappere en heldhaftige manne, waardig en verstandig, met grondige beskouinge omtrent selfverdediging.”

Sy verdedig ook hul vroue, “daardie vuil, lui, leuenagtige vroue, so onverskillig omtrent hulle kinders wat hulle so verwaarloos en selfs met opset vergiftig het” [soos wat kampowerhede graag beweer het].

“(Hulle is) in werklikheid ‘n beskaafde en hardwerkende klas van mense, so waarheidsliewend… en in staat om hulle groot families met liefde en sorg groot te maak.”

“Dit mag selfs erken word dat hulle nog méér as dit is: dat hulle tot onwankelbare getrouheid, ongeag persoonlike opoffering, in staat is; dat hulle selfbeheer, verdraagsaamheid en ander fynere karaktertrekke wat tot die beste stande behoort, goed verstaan.”

Uit: Die Smarte van Oorlog, saamgestel deur Paul Alberts, Kraal Uitgewers BK, 2005.

Die Majuba verhaal

2008-02-20T13:23:00.000+02:00

Die stryd tussen Boer en Brit in Transvaal 1877 - 1881
deur prof M.C van Zyl

'n Geweerskoot op 16 Desember 1880 in Potchefstroom het 'n gewapende botsing tussen Boer en Brit in Transvaal ingelui. Van Britse kant is dit beskou as 'n opstand, 'n Boererebellie teen die Britse gesag wat sir Theophilus Shepstone as verteenwoordiger van die Britse koningin op 12 April 1877 oor die destydse Zuid-Afrikaansche Republiek afgekondig het. Daarenteen was dit vir die Transvaalse Boere 'n vryheidstryd, 'n onafhanklikheidsoorlog; die voortsetting van 'n penne- en woordestryd wat al 'n dag voor die anneksasie begin het toe die regering van die Republiek skriftelik teen die oorname van hulle land geprotesteer het.

Die protes en die protesbeweging wat daarop gevolg het, was die Transvaalse Afrikaners se antwoord op die Britse anneksasie van hulle land. Oor die redes vir die anneksasie is al baie geredeneer. Daar word selfs gepraat van ware redes en van skynredes. Die skynredes is aangevoer om die ware redes te verbloem. Dit is dan ook opvallend dat die redes wat in die Britse parlement, koerante en amptelike stukke vermeld is, verskil van die wat die Britse staatslui in vertroulike en private briewe neergepen het. Een goeie voorbeeld hiervan is lord Carnarvon, die Britse minister van kolonies, se bewering op 25 Maart 1879 in die Britse hoe-erhuis dat die Transvaalse anneksasie nie uit sy bekende federasieskema vir die Suid-Afrikaanse state en kolonies voortgevloei het nie.(1) Selfs 'n paar dae na die anneksasie, maar voordat die nuus Londen bereik het, het hy in die openbaar gese dat Brittanje nie in Transvaal geinteresseerd was nie en dat by boonop nie onwilliges in sy federasie wou he nie.(2) In die privaat was Transvaal egter vir Carnarvon 'the key of the position',(3) want as die Britse vlag oor Transvaal wapper, sou die Oranje-Vrystaat moes volg en sou dit hom nader bring, soos hy dit self op 13 Oktober 1876 geformuleer het, 'to the object and end for which I have now for two years been steadily labouring - the union of the South African Colonies and States'.(4) Wat ookal die ware redes vir die anneksasie was, moet dit aanvaar word dat Carnarvon se federasieskema een van die belangrikste oorwegings was.

Die Transvaalse Afrikaners was vierkantig daarteen gekant om tot 'n Suid-Afrikaanse federasie onder die Britse vlag toe te tree. Hulle was bevrees dat hulle daarmee hulle vryheid sou verloor. Die drang na vryheid was een van die redes waarom die Voortrekkers die Kaapkolonie in die dertigerjare van die vorige eeu verlaat het. Britse inmenging in die Suid-Afrikaanse binneland, eers in Natal en later in Transoranje, het nie alleen die vryheidsdrang aan bande gele nie, maar ook by talle, selfs by sommiges wat vir 'n aantal jare in Natal gebly en Britse gesag beproef het, duidelikheid gebring dat hulle nie onder die Britse vlag wou wees nie. Diegene het uitgewyk na Transvaal en daar die vryheidsgedagte nog verder aangewakker. Groot was die blydskap toe Brittanje in 1852 eers die Transvaalse en inh1854 die Vrystaatse onafhanklikheid erken het. Brittanje sou egter sy beleid van nie-inmenging in die binneland mettertyd heroorweeg.

Vir Brittanje was die suidpunt van Afrika vanwee-e sy strategiese ligging na die Ooste van besondere betekenis. Die behoud van die Kaapkolonie het egter geld gekos, iets waarvan die Britse belastingbetaler nie gehou het nie. Dit was een van die redes waarom Carnarvon gestreef het na 'n Suid-Afrikaanse federasie wat onder die Britse vlag 'n selfversorgende staat kon word. Na verskeie mislukkings om die federasiegedagte inslag te laat vind in veral die Boererepublieke, maar ook in die Kaapkolonie, het Carnarvon besluit om tot die daad oor te gaan en Transvaal Britse gebied te maak.

Eienaardig genoeg het die Transvalers nie die anneksasie gewapenderwys teengestaan nie. Op al die redes hiervoor word nie hier ingegaan nie.(5) Dis voldoende om daarop te wys dat die Uitvoerende Raad, bewus van sy onmag om 'n gewapende stryd met Brittanje aan te knoop en begerig om bloedvergieting te voorkom, besluit het om alle vreedsame middele te beproef om die anneksasie ongedaan te maak. 'n Formele protes is dus uitgereik en 'n afvaardiging benoem om hulle saak in Brittanje en Europa te gaan bepleit.(6)

Op sy beurt het staatspresident T.F. Burgers ook 'n protes uitgereik(7) en per proklamasie 'n beroep op die burgers gedoen om voorlopig onder protes in die anneksasie te berus sodat die afvaardiging sy werk behoorlik kon verrig.(8) 'Burgers het ons in Gods naam belet om wapengeweld te pleeg', was 'n tydgenoot se verklaring waarom die wapens nie opgeneem is nie.(9) Selfs Shepstone het erken dat Burgers 'n oorlog afgeweer het.(10) Hy het egter die rustige gedrag van die burgers in afwagting op die uitslag van die deputasie se besoek aan Londen verkeerdelik vertolk as berusting in die anneksasie.(11) Die protes self het hy afgewater as iets wat die regeringslede aangegryp het om bulle te vrywaar teen beskuldigings van hoogverraad(12) en vir die groot meerderheid burgers gedien het as 'n verskoning 'to accept quietly what they feel is the only means of saving themselves and the country'.(13) En tog het Shepstone nog voor die terugkeer van die deputasie bestaande uit Paul Kruger en dr. E.J.P. Jorissen, die spanning begin aanvoel.

Die terugkeer van die deputasie in Desember 1877 was inderdaad 'n belangrike gebeurtenis. Toe die mense verneem dat die sending onsuksesvol was, het die gemoedere opgevlam. In Pretoria wou Kruger die mense kalmeer, maar hulle het daarop aangedring om die protes teen Britse gesag voort te sit. 'n Versoekskrif moes opgestel en onderteken word om aan Carnarvon te toon dat die meerderheid teen die anneksasie gekant was.(14) Eintlik het hierdie besluit teen Carnarvon se wens ingedruis, want in Londen het hy telkens geweier om aan die deputasie se versoek te voldoen dat 'n volkstemming oor anneksasie gehou moes word.(15)

Dit is baie duidelik dat die volk hulle nie wou laat keer nie. Vir 'n tweede verslagvergadering op Noupoort in die distrik Potchefstroom was Kruger so skrikkerig dat hy vir Piet Joubert versoek het om die vergadering by te woon 'om my te helpen opdat onze zaken geen verkeerde loop mag nemen', want 'de menschen zyn oploopend'.(16) By hierdie vergadering sowel as die een in Pretoria is kommissies gekies om die memorie te hanteer. So het die Volkskomitee sy beslag gekry. Die ondertekening van die memorie, hoewel dit teen die uitdruklike wens van Carnarvon geskied het, het ongetwyfeld 'n uitlaatklep gebied vir die heethoofdiges en het die leiers in staat gestel om in die gees van die protes teen die anneksasie alles in die werk te stel om die onafhanklikbeid op 'n vreedsame wyse te probeer terugkry.(17)

Die uitslag was 'n oortuigende oorwinning vir die pro-onafhanklikes. Uit 'n moontlike 8 000 burgers het 6 591 hulle teen die anneksasie uitgespreek. Slegs 587 was ten gunste van Britse gesag, dog die meeste van hierdie name was nie handtekeninge nie, maar is deur die stemopnemers ingeskryf omdat op Noupoort besluit is dat diegene wat huiwerig was om teen die anneksasie te teken, se name opgeskryf moes word by die' wat Britse gesag verkies het.(19) In Pretoria is egter nie 'n soortgelyke besluit geneem nie. Daar kon dus meer mense ten gunste van anneksasie gewees het. Toe die' stemme getel is, was daar ook nog 'n paar lyste uitstaande. Die Volkskomitee het dus besluit om die name vir anneksasie te ignoreer en slegs te konsentreer op die 6 591 stemme uit 'n moontlike 8 000, die getal waarop Shepstone die aantal weerbare Blanke mans gestel het. Paul Kruger en Piet Joubert is gekies om as 'n afvaardiging die uitslag aan Carnarvon bekend te gaan maak.(19)

Commandant-General P.J. Joubert Member of Triumvirate and Commander of Transvaal Republic Forces. Born 20 January 1831 - Died 27 March 1900.

'n Jaar na die anneksasie was dit uit die ondertekening van die memories duidelik dat die meerderheid Transvaalse burgers hulle nie aan Britse gesag wou onderwerp nie. Op beskuldigings dat mense deur skrikaanjaging gedwing is om te teken hoef nie hier ingegaan te word nie, omdat dit min om die lyf het. Dit is belangriker om sekerheid te kry oor die vraag of die burgers van die begin af teen Britse gesag gekant was, of het hulle gedurende die eerste jaar van Britse bestuur 'n weersin daarin ontwikkel? Volgens historikus C.W. de Kiewiet 'there is something to be said for the contention that the blunder that led to Carnarvon's undoing was not the annexation, but the years of mischievous administration that followed it'.(20) So 'n veralgemening kan slegs waar wees as dit bewys kan word dat die meerderbeid die anneksasie op 12 April 1877 aanvaar bet. En dit is 'n moeilike taak, veral as in aanmerking geneem word dat die oorgrote meerderheid slegs 'n jaar daarna teen die anneksasie gekant was. Dit wil eerder voorkom of die meerderheid van die begin af teen die anneksasie gekant was, maar ingevolge die oproep van die Burgersregering onder protes daarin berus het om die uitslag van die deputasie se besoek aan Londen af te wag. Die negatiewe uitslag hiervan het hulle tot 'n openlike keuse gebring. Dit is wel waar dat die eerste jaar van Britse administrasie maar swak was en dat Shepstone weens allerlei probleme wat hy op die lyf geloop het, nie sy beloftes gestand kon doen nie. Dit het wel 'n klompie lojale Afrikaanssprekendes en veral die Engelssprekendes se ontevredenheid gewek, sodanig dat 'n petisie vir die verwydering van administrateur Shepstone onderteken is.(21)
Ook die tweede afvaardiging na Londen het misluk. Hierdie keer was die afgevaardiges gewapen met gegewens waaroor die eerste deputasie nie beskik het nie en was hulle in alle opsigte baie beter voorbereid om Carnarvon die loef af te steek. Carnarvon is egter intussen as minister van kolonies vervang deur sir Michael Hicks Beach, 'n man wat nog sterker teenstand as sy voorganger teen die Transvalers se versoek om onafhanklikheid gebied het. Hy wou nie dieselfde waarde as die deputasie aan die 6 591 handtekeninge heg nie, want baie van die ondertekenaars was volgens hom onbevoeg om oor so 'n belangrike saak te besluit en het buitendien onder dwang geteken. Boonop het hy Shepstone se redes vir die anneksasie, die skynredes, aanvaar ten spyte van die deputasie se argumente om die teendeel te bewys.(22)

Die mislukking van die tweede afvaardiging het die Boere daarvan oortuig dat hulle saak in Londen beswadder word deur die Britse amptenare in Suid-Afrika. Daarom sou daar voortaan gepoog word om hierdie mense tot 'n ander sienswyse oor te haal. Die eerste wat aan die beurt gekom het, was sir Bartle Frere, die Britse hoe-e kommissaris in Suid-Afrika. Frere se posisie in Suid-Afrika was so belangrik dat die Boere hom nooit kon verbygaan nie. Hulle het hom dan ook geken toe die eerste en tweede deputasies na Londen gestuur is en by hom gepleit om die Boeresaak te bevorder. Hoewel Frere niks met die Transvaalse anneksasie te make gehad het nie, moet dit egter in gedagte gehou word dat Carnarvon hom met 'n spesifieke doel na Suid-Afrika gestuur het. Hy moes sy federasiebeleid uitvoer en die eerste goewerneurgeneraalskap van 'n verenigde Suid-Afrika teen 'n salaris van £10 000 was die lokaas.(23) Carnarvon so opvolger, Hicks Beach, het ook 'n federasie voorgestaan en sy volle steun aan Frere toegese'.(24) Menslikerwys beskou, sou Frere dus die brood uit sy eie mond geneem het indien hy aan die Boere-eis van onafhanklikheid toegee. Boonop was hy 'n ervare amptenaar en ryksbouer wat die opdragte van sy regering lojaal uitgevoer het. Nogtans was die Boere in hulle ywer om op 'n vreedsame en konstitusionele wyse na hulle onafhanklikheid te streef bereid om hulle hoop en vertroue op 'n man soos Frere te vestig.

Frere het gemeen dat hy die ontevrede Transvalers kon sus deur hulle konstitusionele vryhede onder die Britse vlag aan te bied. Dit was nie 'n nuwe gedagte nie. Carnarvon en Hicks Beach het dit al onsuksesvol met die deputasies probeer. Frere was van plan om Transvaal te besoek om oor 'n konstitusie te beraadslaag. Die geskil oor die Transvaal- Zoeloelandgrens het egter sy besoek vertraag omdat hy eers in Natal moes aangaan. Daar het die tweede deputasie op hulle terugreis by hom aangedoen. Die meeste wat Frere aan die Boere wou gee was 'n grondwet met groot vryhede. Hy sou dit met hulle bespreek wanneer by Transvaal besoek.(21)

Op Wonderfontein, naby die huidige Carletonville, waar die tweede deputasie in Januarie 1879 aan 'n volksbyeenkoms verslag gedoen het, het dit duidelik geblyk dat die Volkskomitee en die byna 2 000 vergaderde burgers die protes teen die anneksasie sou voortsit. Hulle was bereid om tot die welvaart van Suid-Afrika met Frere mee te werk, maar die herroeping van die anneksasie was 'n voorvereiste. Hulle sou op Frere se besoek aan Transvaal wag.(26) Nog voordat Frere sy opwagting in Transvaal gemaak het, is Shepstone as administrateur van Transvaal deur Owen (later sir Owen) Lanyon vervang. Lanyon het vir die Boere en selfs vir die Engelse in Suid-Afrika geen goeie woord gehad nie en sou deur sy ongenaakbare houding bydra tot die verdere moeilikhede.

In Maart 1879 het meer as 4 000 burgers saamgetrek op die plaas Kleinfontein (by die huidige Benoni) op die pad tussen Pretoria en Heidelberg om Frere te ontmoet. Hulle het vir drie weke geduldig gewag totdat Frere hulle op 10 April bereik het. Twee dae later het hy met die Boereleiers naby Pretoria beraadslaag. Die onderbandelings het 'n dooie punt bereik, maar Frere het ingewillig om 'n memorie bevattende die Boere se versoek dat die anneksasie herroep moes word, aan die Britse koningin te stuur. Hy het ook onderneem om 'n juiste weergawe van sy onderhandelings met die Boere aan die Britse regering te besorg.(29) Hy het dit dan ook gedoen en selfs in 'n brief, wat by aan vyf Boereleiers getoon het, aan Hicks Beach geskryf 'that their representations are worthy of your earnest consideration.' (29) Dit het die Volkskomitee en die versamelde burgers tevrede gestel en hulle het die byeenkoms op Kleinfontein ontbind. In ander briewe het Frere dit egter duidelik gestel dat die meerderbeid Transvalers Britse gesag verkies.(30) Sy ervaring met die Volkskomitee en die Boerekamp van Kleinfontein het geen indruk op hom gemaak nie. Hy het wel die geweldige spanning wat daar geheers het, aangevoel en sy grootste begeerte was om die duisende gewapende burgers op Kleinfontein op 'n vreedsame wyse uiteen te kry.(31) Hierin het by geslaag. In sy poging om die Boere van hulle onafhanklikheidstrewe te laat afsien, het hy egter misluk.

In Londen is daar besluit om 'n antwoord op die memorie voorlopig agterwee-e te hou totdat die Anglo-Zoeloeoorlog be-eindig is. Die verantwoordelikheid vir hierdie oorlog is reg of verkeerd voor Frere se deur gele. Sy gesag as ho-e kommissaris in Transvaal, Zoeloeland en Natal is hom dus ontneem en toevertrou aan sir Garnet Wolseley, wat ho-e kommissaris vir Suidoos-Afrika geword het. Wolseley moes die oorlog be-eindig en die probleme met die Boere uitstryk.(32)

Die 46-jarige generaal-majoor sir Garnet Wolseley was 'n persoon wat geweet het wat hy wou he. Hy was 'n skitterende soldaat wat reeds op 26 jaar 'n luitenant-kolonel in die Britse leer geword het, maar hy was ook 'n 'egotist and a braggart'.(33) Nadat hy met die Zoeloes vrede gesluit het, het hy Transvaal met groot gedruis binnegekom en vertel 'that the annexation was forced upon us by circumstances over which we had no control, but having been done, it cannot and never will be undone... as long as the sun shines daily this (Transvaal) will continue part of Her Majesty's dominiums in South Africa'.(34) Hy het met sy aankoms in Pretoria skaars die ampseed op 29 September 1879 afgele', of hy kondig per proklamasie aan dat Transvaal vir ewig Britse gebied sou bly.(35) Alle twyfel oor Britse bedoelings moes die nek ingeslaan word. Wolseley was haastig om dinge in Transvaal reg te ruk, so haastig dat iemand opgemerk het: 'He wants to gallop through everything as if he was a God Almighty.'(36)

Ten spyte van alles het die Boere in groot getalle na die volksbyeenkoms op Wonderfontein opgeruk. Op 11 Desember 1879 het dit reeds geblyk dat sowat 4 000 burgers hulle onafhanklikheid wou terughe' en nie meer langer wou wag nie. Vir die verslaggewer van De Volksstem was dit duidelik dat die vroe-er-verdeelde Transvalers gegroei het tot "e'e'n volk, met een eigen geschiedenis en onverwrikbaar aan elkander gehecht door de heilzaamste deugd: vaderlandsliefde. Zoo wordt uit een slechte zaak dikwijls nog iets goeds geboren!"(42) Die middag van die l5de is tien besluite aanvaar. Die volk het te kenne gegee dat by nog nooit onder die Britse viag wou staan nie en die begeerte uitgespreek dat die Volksraad byeengeroep moes word sodat die wettige regering sy werksaamhede kon hervat. Elkeen het beloof om met die hulp van God mee te werk tot 'n kragtige regering, eerbied vir die wet, ontwikkeling en vooruitgang van die land, en om hulle regering tot die dood toe te verdedig. Op die 17de is 'n verdere besluit toegevoeg, naamlik dat die Volkskomitee in die belang van die land moes meewerk indien die Britse regering 'n vreedsame weg sou inslaan.(43)

Tot 'n vreedsame weg was Wolseley nie bereid nie. Hy het reeds vir Sekhukhune onderwerp en sou dit ook met die opstandige Boere doen. Sy eerste optrede was om M.W. Pretorius en W.E. Bok in hulle hoedanigheid as voorsitter en sekretaris van die Volkskomitee te arresteer nadat hulle die Wonderfonteinbesluite aan hom gestuur bet. Hy wou hulle aankla van hoogverraad. Hulle is gearresteer en uiteindelik op borgtog van £3 000 elk vrygelaat. In Potchefstroom het die aanhouding van Pretorius byna in 'n krisis ontaard.(44)

Voorts het Wolseley 'n regeringsgesinde Hollandse koerant, die Transvaalsche Volksvriend, opgerig om as 'n teenvoeter vir De Volksstem te dien. Hy het £300 uit sy eie sak betaal om die koerant vir die eerste ses maande aan die gang te hou.(45) Dit was nog nie die einde van Wolseley se planne om die protesbeweging lam te le' nie. Die verrassendste daarvan was om M.W. Pretorius 'n setel aan te bied in die Uitvoerende Raad wat hy beoog het om in te stel. 'n Volgende stap was om Bok en Pretorius se verhoor uit te stel, want met die verhoor hangende sou die mense te bang wees om die volgende volksbyeenkoms wat vir April 1880 bele' is, by te woon.(46)

Sy aanbod aan Pretorius, wat vir hoogverraad verhboorafwagtend was, het baie mense dronkgeslaan, maar vir Wolseley was dit logies dat hy daarmee bewys het dat hy toegeeflik wou wees teenoor almal wat gewillig was om sy regering lojaal te dien.(47) Eintelik was dit 'n vorm van omkopery en hy het dit immers self erken.(48)

Nadat Wolseley kroonkolonieregering in Transvaal aan die gang gesit het met die instelling van 'n Uitvoerende Raad op 23 Februarie en 'n Wetgewende Vergadering op 10 Maart 1880, albei met genomineerde lede, het hy sy taak as afgehandel beskou. Hy het geen verdere probleme van die kant van die Boere verwag nie. Toe die volksvergadering wat vir April 1880 bele' is, boonop uitgestel word, was Wolseley in sy noppies. 'Things have never looked better than they do now', was sy kommentaar.(49)

Vir die Boere, wat nog steeds op 'n antwoord op hulle memorie gewag bet, was Wolseley se optrede 'n skok wat hulle aangespoor het om te volhard in hulle strewe na onafhanklikheid. Ontevredenheid oor die optrede van amptenare, veral oor die insameling van belastings en die uitreiking van permitte vir ammunisie,hhet oral uitgeslaan. 'n Voorval op Middelburg illustreerhdie spanning wat geheers bet. Toe vyftig burgers op 8 Oktober 1879 die verhoor van J.H. Jacobs bygewoon het, het die waarnemende landdros dit goed geag omhWolseley se proklamasie oor die behoud van Britse gesag is Transvaal te laat voorlees. Dit het chaos tot gevolg gehad en die verhoor is vir 'n paar uur uitgestel. Ge-irriteer deur die proklamasie, asook deur die beperkings op ammunisie-aankope het die burgers op twee winkels toegeslaan en al hulle ammunisie onder dwang gekoop sonder om permitte daarvoor te toon. (37) Soortgelyke 'kopery' van ammunisie het op ander plekke gevolg. Die oortreders is slegs ligte boetes opgele', moontlik om 'n algemene opstand te voorkom. Wolseley was spoedig daarvan oortuig dat 'we are hated by 9/10 of the Boers with an intense hate'.(38)

Wolseley het voorts, in teenstelling met ander Britse amptenare, die moed van sy oortuiging gebad om te erken dat daar nooit 'n groot en invloedryke groep Boere ten gunste van anneksasie was nie. Hy het dus die anneksasie as 'a great political blunder' beskou.(39) Hy sou egter die laaste een wees om die onttrekking van Britse gesag aan te beveel, omdat dit Britse prestige, veral by die Swartes, sou skaad.(40)

Voordat Wolseley teen die Boere kon optree, moes hy eers die opstandige Pedikaptein, Sekhukhune, onderwerp. Wolseley was veral bekommerd oor die volksvergadering wat vir 10 Desember 1879 bele' is en hy het Lanyon opdrag gegee om die Boereleiers van die protesbeweging af te rokkel deur staatsposte aan hulle te bied. Hy was ook bereid om tot £50 te betaal vir inligting wat sou lei tot aanklagte teen persone wat van skrikaanjaging gebruik maak om die burgers by die volksvergadering te kry. Die Boere moes ook voorts afgeskrik word met 'n berig in die Transvaalse Argus dat die artillerie toegerus word met 'n nuwe en baie gevaarlike bom.(41)

Wolseley het die klimaat verkeerd gelees. Die protesbeweging was nie besig om dood te loop nie. Die volksvergadering is ook nie uitgestel omdat die protesbeweging laat vaar is nie. Dit is gedoen om nog eens 'n poging aan te wend om die onafhanklikheid op 'n vreedsame wyse terug te kry. Kruger en Joubert is na Kaapstad afgevaardig om 'n federasievoorstel wat voor die Kaapse parlement gele' sou word teen te werk. Daarby sou op die nuwe Britse eerste minister, W.E. Gladstone, 'n beroep gedoen word om hom te hou by die mening wat by voor die Britse verkiesing uitgespreek het dat hy teen die Transvaalse anneksasie gekant was en dit moontlik na sy bewindsaanvaarding sou herroep. Kruger en Joubert het wel in Kaapstad bygedra tot die mislukking van die federasieplan.(50) Die beroep op Gladstone was egter onsuksesvol.(51)

Na Wolseley se vertrek het generaal-majoor sir George Pomeroy Colley hom as ho-e kommissaris vir Suidoos-Afrika opgevolg. Colley was egter nie soos Wolseley ook goewerneur van Transvaal nie. Dit het beteken dat Owen Lanyon nou seggenskap verkry het. Lanyon het gemeen dat die Boere-agitasie besig was om dood te loop.(52) En tog was daar volop tekens dat dit nie die geval was nie. Kennisgewings wat Engelsgesindes belet het om op Boere se plase te kom het al meer in De Volksstem verskyn. 'Wij zijn het tergen moede en vol tot barstens toe', het 'n groepie burgers in die distrik Rustenburg gese(53) en daarmee waarskynlik die gevoelens van baie ander vertolk. Daar was ook heelwat probleme met die betaling van belastings. Vir Lanyon was die Boere egter 'n klomp grootpraters wat te lafhartig was om ooit tot optrede oor te gaan.

Lanyon se onvermo-e om die Boere se ware gevoelens raak te sien en sy begeerte om Transvaal se inkomste op te stoot, sou ruimskoots bydra tot die uitbreek van die oorlog. Hy het geen nuwe belastings gehef nie, maar op die effektiewe insameling van die bestaande belastings gekonsentreer. Hy het dan ook goeie resultate behaal, maar baie Transvalers het ongelukkig gevoel, want hulle het betaling van belastings beskou as onderwerping aan Britse gesag. Sommige was bereid om belastings te betaal indien dit op die kwitansie aangedui word dat hulle dit onder protes doen.(54)

In Potchefstroom het die belastinginsameling tot 'n openlike botsing aanleiding gegee. Pieter L. Bezuidenhout van wyk Schoonspruit is vir £27.5.0 aangeslaan, maar hy het slegs £14 aangebied, wat volgens sy kwitansies die bedrag was wat hy verskuldig was. Die landdros wou nie ingee nie en Bezuidenhout is voor die hof gedaag. Die uitspraak was dat hy net £14 moes betaal, maar hy is aangeslaan vir £8 hofkoste. Bezuidenhout het toe geweier om die gesamentlike bedrag van £22 te betaal, waarop op sy wa beslag gele is.(55) 'n Honderdtal Boere het op 11 November 1 880 verhoed dat die wa opgeveil word.(56)

Hierna het sake vinnig ontwikkel. Van regeringskant is 'n hele klomp maatree-els getref om die landdros se gesag te handhaaf en die belhamels aan die man te bring.(57) Aan Boerekant het dit duidelik geword dat die einde van vreedsame onderhandelings aangebreek het en die volksvergadering is na 8 Desember 1880 vervroeg. Op sy beurt het Lanyon 'n kennisgewing in die staatskoerant gepubliseer om die Boereleiers te waarsku teen wetsoortreding en die lojales te verseker dat Britse gesag gehandhaaf sou word.(58)

Op die bestemde dag het die burgers van heinde en ver saamgetrek op Paardekraal, die plaas waarop Krugersdorp later aangele is. Moontlik was daar uiteindelik 8 000 burgers byeen. Op 11 Desember is Kruger as vise-president versoek om die regering van die Republiek te herstel. Hy het dit op die l3de gedoen deur die Volksraad byeen te roep. By die geleentheid het die voorsitter van die Volksraad, C.J. Bodenstein, Kruger bedank vir sy gewilligheid om aan die stem van die volk gehoor te gee en hom verseker dat hulle by hom sou staan 'gereed tot den laatsten man om ons leven voor de afhankelijkheid van ons dierbaar vaderland op te offeren'.(59) 'n Driemanskap bestaande uit Paul Kruger, Piet Joubert en M.W. Pretorius sou die bestuur van die land voorlopig behartig.

Op 13 Desember 1880 is ook 'n proklamasie opgestel waarin die Boeresaak uiteengesit en die buitewereld kennis gegee is dat die onafhanklikheid van die Republiek herstel is.(60) Kommandant Piet Cronje' is die volgende dag met 'n sterk patrollie na Potchefstroom gestuur om die proklamasie by J.P. Borrius te laat druk. Voorts is Paardekraal verlaat en op die l6de is die vierkleur op Heidelberg gehys. Dit sou voorlopig die setel van die Boereregering wees.(61)

Voordat die burgers Paardekraal verlaat het, is 'n klipstapeling gebou en elkeen wat 'n klip gele' het, het 'n heilige gelofte afgele' om mekaar as broers die hand te reik, getrou aan hulle land en volk te bly en met die oog gerig op God tot die dood toe saam te werk vir die verkryging van hulle onafhanklikheid.(62) Dit was 'n verenigde volk wat hulle hier tot 'n gelofte verbind het. Van die verdeeldheid wat daar tevore in Transvaal was, was daar geen sprake meer nie. Die gemeenskaplike ideaal om hulle onafhanklikheid te herwin loop soos 'n goue draad deur die Boere se optrede sedert 11 April 1877, toe die protes uitgereik is. Hierdie ideaal was die band wat hulle verbind het en die verskeie volksvergaderings het hulle geleer om dinge saam te doen. In Desember 1880 was die tyd dus ryp om tot optrede oor te gaan.

In Pretoria het Lanyon, wat deur die Driemanskap versoek is om die sleutels van die staatskantore binne 48 uur sonder bloedvergieting te oorhandig,(63) op 18 Desember 1880 met 'n proklamasie geantwoord waarin die optrede van die burgers as rebellie bestempel word en die bevelvoerder van die troepe opdrag gegee is 'to vindicate the authority of Her Majesty's Government'.(64) Die oorlog was toe reeds aan die gang.

Die eerste skoot van die oorlog het op 16 Desember 1880 in Potchefstroom geklap toe 'n Boerepatrollie met 'n paar Britse soldate slaags geraak het. Wie die eerste skoot gevuur het, kan nie met sekerheid bepaal word nie.(65) Hierna het Cronje' Potchefstroom ingeneem en die troepekamp belee-er waar kolonel Winsloe oor 'n stuk of 140 man en 'n paar artilleriste met twee kanonne gesag gevoer het. Die Boere se strategie was dan ook daarop gemik om 'n konsentrasie van die verspreide troepemagte in Transvaal te verhoed. Alle troepekampe is dus belee-er. Voorts sou gepoog word om versterkings uit Natal voor te keer.

In Transvaal was daar nie voldoende troepe om die burgers die hoof te bied nie. Dit was in groot mate te wyte aan Colley en Lanyon se wanvertolking van die Boereplanne. Eintlik het hulle al gewoond geraak aan volksvergaderings wat altyd vreedsaam uiteen is, asook aan die talryke gerugte dat die Boere tot gewapende optrede sou oorgaan, maar waarvan daar nooit iets tereg gekom het nie. Dit het tot gevolg gehad dat Colley op 24 Augustus 1880 'n vermindering van die troepemag in Transvaal met een regiment aanbeveel het. Hy het dit wel nodig gevind dat 'n sterk mag in Pretoria gehou moes word met afdelings troepe by punte wat van strategiese en politieke belang was. Gevolglik is geree-el om twee en 'n kwart regimente infanterie, twee afdelings artillerie met vier kanonne, een kompanie Ingenieurs en 120 man berede infanterie in Transvaal te hou.(66) Later is nog 'n regiment uit Transvaal onttrek.

Met die uitbreek van vyandelikhede was daar troepesametrekkings in Pretoria, Potchefstroom, Standerton, Lydenburg, Wakkerstroom, Rustenhurg en Marabastad. In Marabastad het slegs 60 man van die 94th Regiment onder kapt. E.S. Brooke oorgebly nadat een kompanie na Pretoria ontbied is. Die troepe in Marabastad, bygestaan deur 30 vrywilligers en 50 basterpolisie, is deur kommandant Barend Vorster vasgepen. Ook in Lydenburg het daar slegs 'n stuk of 70 man onder luitenant Long oorgebly nadat die hoofkwartier en twee kompanies van die 94th Regiment na Pretoria vertrek het. Kommandant Piet Steyn het die Lydenburgse troepe vasgekeer. In Standerton was daar twee kompanies 94th Regiment and een kompanie 58th Regiment onder majoor W.E. Montague. Sy 350 man, wat aanvanklik deur 34 maar later deur 75 vrywilligers bygestaan is, het die wind van voor gekry van 'n aantal burgers onder kommandant Lombaard. Kommandant Van Staden het die 33 vrywilligers en 120 troepe onder kaptein Saunders in Wakkerstroom besig gehou. In Rustenburg is 72 man en 10 vrywilligers onder kapt. Auchinleck eers deur kommandant A. van der Walt en later deur kommandant C. Eloff belee-er.(67)

Die sowat 260 troepe wat onder kolonel Anstruther van Lydenburg af op pad was na Pretoria, het nooit hulle bestemming bereik nie. Kommandant Frans Joubert het hulle op 20 Desember 1880 met sowat 160 burgers by Bronkhorstspruit aangedurf en met gevoelige lewensverliese tot oorgawe gedwing. Hierdie klinkende oorwinning het nie alleen die Boere se moreel gestimuleer nie, maar ook die belee-erde Britse troepe in hulle dop laat kruip. Hoewel dit moeilik is om vas te stel wat die getalle van die burgers was wat die verskillende plekke belee-er het, is dit wel duidelik dat hulle getalle baie minder was as die' van die vasgekeerde troepe. In Pretoria het generaal H. Schoeman, bygestaan deur D. Erasmus, Hans Botha en Henning Pretorius met ongeveer 600 burgers sowat 1 000 man (troepe en vrywilligers) ingesluit.(68)

Die hoof-Boeremag was onder kommandant-generaal Piet Joubert en Nicolaas Smit op die Transvaal-Natalgrens waar hulle die versterkings uit Natal onder generaal Colley ingewag het. Toe Colley, wat bevelvoerder van die troepe in Natal en Transvaal was, in Pietermaritzburg van die vyandelikhede verneem het, het hy onmiddellik ree-elings getref om met al die beskikbare troepe na Transvaal op te ruk. Saam met die troepe in Transvaal sou hy dan beskik oor 'n mag van drie en 'n half regimente infanterie, agt kanonne en sowat 250 berede man, wat hy gemeen het moontlik voldoende sou wees om die oorlog te be-eindig.(69) Op papier lyk dit nie sleg nie, maar in die praktyk was dit 'n gelapte troepemag waarmee Colley wou deurbreek. Die sowat 1 400 man en 6 kanonne wat uiteindelik op 26 Januarie 1881 by Mount Prospect kamp opgeslaan het, was afkomstig uit verskeie regimente en haastig saamgeflans.(70) Met hierdie mag het hy op 28 Januarie die burgers op Laingsnek aangedurf en die onderspit gedelf. Colley was haastig om deur te breek om die belee-erde garnisoene in Transvaal te gaan ontset. Hy was veral bekommerd oor die troepekamp in Potchefstroom wat nie oor voldoende rantsoene beskik het nie. Sy oorhaastigheid het hom egter duur te staan gekom en sou hom later die hoogste tol laat betaal.

Na die nederlaag by Laingsnek moes Colley noodgedwonge op hulp wag. Versterkings het van 25 Januarie af in Durban begin aankom. Ook sir Evelyn Wood, wat as tweede in bevel aangestel is, was op pad na die front. Colley het beoog om van die versterkings onder sy eie bevel te voeg totdat hy oor 'n mag van 2 200 infanteriste, 450 kavalleriste en ses kanonne beskik. 'n Tweede kolon moes onder Wood op Newcastle versamel vir flankbewegings indien die Boere dit nodig sou maak. Colley wou teen 20 Februarie met sy opmars begin en deurdruk na Pretoria. Bellairs moes dan daarvandaan opruk om Potchefstroom en Rustenburg te ontset. Wood sou volg om Lydenburg te ontset en die orde in die distrikte Wakkerstroom en Utrecht te herstel, en indien nodig ook 'n mag aanvoer na Middelburg en Marabastad. 'You will... I am sure, understand that I mean to take the Nek myself!' het Colley op 4 Februarie aan Wood geskryf.(71)

Colley kan natuurlik nie stilsit in sy kamp by Mount Prospect nie. Hy moes voortdurend op die uitkyk wees ten einde 'n moontlike Boere-aanval op sy kamp af te slaan. Daarby moes hy sy verbindingslyn met Newcastle oophou, want vandaar sou die verwagte versterkings kom en het hy ook sy proviand gekry. Ook die gewondes is daarheen teruggestuur. Die Boere het hierdi kwesplek raakgesien en het probeer om hierdie verbindingslyn af te sny. Op sy beurt wou Colley dit nie toelaat nie. Dit het gelei tot die geveg by Schuinshoogte ook bekend as die slag van Ingogo, op 8 Februarie. Na 'n hewige geveg het die troepe in die donker die slagveld verlaat. Die Boere was in besit van 'n baie goei posisie maar moes dit weens 'n gebrek aan kommunikasie, veral as gevolg van die omweg wat gevolg moes word en die vol riviere en spruite, uiteindelik ook prys gee.

Vir Colley was Schuinshoogte nog 'n gevoelige terugslag. 'The gravity of his task was now evident', skryf sy biograaf. 'The mobility of the enemy; the extraordinary accuracy of their rifle fire; their coolness, courage, and instinctive knowledge of war, the inbred results of free country life in these stern uplands which had taught them in many a hard fight with man and nature all they knew of war... His little force was not able to prevail against the Boers.'(72)

Terwyl Colley op die versterkings gewag het, is die vredespogings voortgesit. Vir 'n man soos Paul Kruger was dit duidelik dat die oorlog slegs 'n demonstrasie van sy volk se vasberadenheid was. Hy sou nooit die oorlog enduit teen Brittanje kon volhou nie. Daarom was die erkenning van Transvaalse onafhanklikheid vir hom die hoofdoel.(73) Baie ander in Suid-Afrika en ook in Brittanje het vrede voorgestaan. Waar daar tevore niemand na die Boeresaak wou luister nie, was daar nou baie wat simpatiekgesind was. Buitendien het dit ook begin lyk of ander Afrikaners buite Transvaal tot die stryd wou toetree.

Intussen het Kruger aan Colley geskryf, wat op beurt weer met die Britse regering geskakel het. Op 21 Februarie het Colley aan Kruger geskryf dat die Britse regering bereid was om 'n kommissie te benoem wat volmag sou he' om selfregering vir Transvaal uit te werk as die Boere hulle verset staak. Kruger moes binne 48 uur antwoord. Dit kon hy egter nie doen nie omdat hy nie meer by Laingsnek was nie, maar in die omgewing van Rustenburg. Toe hy Colley se brief op die 28ste ontvang het, het hy dadelik geantwoord en die Britse voorstel aanvaar.(74) Dit was 'n dag na die slag van Majuba.

Colley het nie op 'n antwoord van Kruger gewag nie, ten spyte van die feit dat hy deur die Boere meegedeel is dat Kruger nie binne die vasgestelde 48 uur kon reageer nie. Die Boere het waarskynlik die 48 uur as 'n wapenstilstand beskou. Dit was egter nie die geval nie. Nog voor die slag van Majuba het Colley nie alleen verkenningstogte beveel nie, maar was daar ook kleiner skermutselings tussen die troepe en die burgers. Hieroor was die Boere nie baie gelukkig nie, maar hulle was wel op hulle hoede. Dat Colley graag 'n beslissende slag wou lewer, spreek duidelik uit 'n brief wat hy op 18 Februarie, die dag toe hy ook aan Kruger geskryf het, aan sir Garnet Wolseley gerig het: 'I am now getting together a force with which I think I could command success, but the Home Government seem so anxious to terminate the contest, that I am daily expecting to find ourselves negotiating with the "Triumvirate" as the acknowledged rulers of a victorious people; in which case my failure at Lang's Nek will have inflicted a deep and permanent injury on the British name and power in South Africa which it is not pleasant to contemplate.'(75) Buitendien kon Colley ook nie te lank wag op Kruger se antwoord nie, want vir die belee-erde garnisoene in Transvaal, veral in Potchefstroom, het die toestand daagliks verswak. Kruger se antwoord kon buitendien negatief gewees het.

Colley het sy onmiddellike begeertes, wat dit dan ookal mag wees, nooit verwesenlik nie. Sy troepe het 'n vernederende nederlaag op Majuba gely en hy het self met sy lewe geboet. Dit was die laaste botsing van hierdie oorlog. 'n Wapenstilstand is gesluit wat op 'n vredeskikking uitgeloop het. Die Transvalers het eindelik met die Pretoriase Konvensie hulle onafhanklikheid herwin, al was dit dan ook onder beperkende voorwaardes. So is 'n stryd in 1881 be-eindig wat sedert 1877 eers met die pen en later met die geweer gevoer is.

Getrouheidseed vir Skole

2008-02-12T04:21:00.000+02:00

Die Verkenners het met absolute weersin kennis geneem van die sogenaamde getrouheidseed wat deur die ANC se Minister van Onderwys, Naledi Pandor, bekend gestel is.

Vae beloftes dat die eed nog vir openbare kommentaar oopgestel gaan word, of dat die eed dalk net op ‘n vrywillige basis afgelê gaan word, stel ons geensins gerus nie. Dit is tog bekend dat kinders moeilik groepsdruk kan weerstaan, wat beteken dat in multikulturele skole, Afrikanerkinders waarskynlik geïsoleer sal word as hulle dit nie aflê nie. Druk van onderwysers sal hulle selfs glad nie kan weerstaan nie.

Die naamsveranderings wat in die land plaasvind, het al geleer dat openbare kommentaar, nie die papier werd is waarop dit geskryf staan nie. Ons daag die ANC trouens om te bewys dat hulle hul al ooit aan die openbare kommentaar van Afrikaners gesteur het. Dit is niks anders as ‘n nuttelose fopspeen nie.

Die trant van die eed, toon duidelik dat dit ‘n politieke trant het. Om kinders nou ‘n eed te wil laat aflê waarin die sogenaamde ongeregtighede van die verlede aangespreek word, is onverdunde ANC-propaganda, en sal Boere- en Afrikanerkinders van kleins af op skolle etiketteer as die sondebokke van die verlede. Netso is die verwysing na diegene wat kwansuis swaar gekry het vir vryheid, ‘n polities aanvegbare stelling vanuit die ANC-kamp. Die belofte van die handhawing van die regte van die Grondwet, is ‘n leuen, aangesien die ANC hom self nie eens steur aan die regte wat in die Grondwet uitgestippel is en waarvan die Afrikaner net mooi niks merk nie.

Die Verkenners verwerp nie net die inhoud van die eed nie. Ons verwerp die beginsel van ‘n eed as geheel. ‘n Kind wat nog nie toerekeningsvatbaar is nie, kan nie in ‘n hof onder eed geplaas word nie, en behoort dus ook nie onder druk op skool onder ‘n eed geplaas te word nie.

‘n Beskaafde volk soos die Boere- of Afrikanervolk, het geen eed nodig nie, want hy weet wat is moreel toelaatbaar en wat nie. En ‘n eed van getrouheid aan ‘n bewind wat nie sy mense teen moord, verkragting en roof kan beskerm nie, en wat ons volk se kultuurgoedere die een na die ander vernietig, en boonop nie eens voldoende elektrisiteit kan opwek of water kan suiwer nie, grens aan die belaglike.

Henk van de Graaf

President

12 Februarie 2008

Verkenners Kongres

2008-02-06T10:12:00.001+02:00

Artikel wat in Die Afrikaner verskyn het:

DIE GRONDBESETTINGSPATROON IN SUID-AFRIKA

2008-02-01T04:07:00.000+02:00

Saamgestel deur Werner Weber

Om Dr. JSM Matsebula se boek A History of Swaziland na behore te verstaan, moet daar in breër perspektief na die geskiedenis, en meer spesifiek na die grondbesettingspatroon in Suid-Afrika gekyk word.

Volgens Dr. Matsebula het die swart mense die Limpoporivier in ca. 1400 A.D. oorgesteek en geleidelik suidwaarts getrek. Hulle het die inheemse bevolking, die San (Boesmans) en die Khoi (Hottentotte) bloot uitgewis.

Dr. Matsebula gaan voort en dui aan dat daar twee hoofstrome was, te wete die Sotho, en die Nguni, wat weereens verdeel het in die Tswana en verskeie Sothogroepe, en die Nguni wat weereens verdeel het in twee strome, te wete die Tekela-Nguni, en die Ntunga-Nguni wat geleidelik Suidwaarts beweeg het. ŉ Gedeelte van die Embo Nguni, het hulle in Swaziland gevestig. (Sien Kaart 1.) (Hierdie kaart is aangesuiwer met datums soos weergegee in AT Bryant se gesaghebbende werk Olden Times in Zululand and Natal 1929 : 16, waarna Dr. Matsebula gereeld in sy boek verwys).

Hierdie groepe swart mense wat geleidelik Suidwaarts getrek het, het die Blankes, wat na 1652 met die koms van Jan van Riebeek, geleidelik Noordwaarts getrek het, in ongeveer 1750 in die Omgewing van die Keiskammarivier ontmoet. Altesame nege grensoorloë het gevolg tussen die Noordwaartstrekkende Boere (en ook die Britte), en die Xhosastamme. Daarna het die Groot Trek begin in ongeveer 1836.

Die Noordwaartstrekkende Boere het ŉ land aangetref wat grootliks leeg en onbewoon was, as gevolg van die uitwissingsoorloë (Difiqane) tussen swart stamme.

Dit is belangrik om die volgende in hierdie verband te identifiseer:

1. Die San (Boesmans) en die KhoiKhoi (Hottentotte), was die eerste generasie( of orde) bewoners van Suid Afrika. Dit is die inheemse bevolking. Daar is tekens, soos rotskuns, wat aandui dat hierdie groepe dalk reeds 2000 jaar gelede hier aangetref is.
2. Die groepe Suidwaartstrekkende swart mense, en die Noordwaartstrekkende wit mense, kan gekatagoriseer word as die tweede generasie ( of orde) bevolking.
3. Die Indiers en die Maleise bevolking is die derde generasie ( of orde) bevolking.

Na die Groot Trek wat in 1836 begin het, het daar verskeie ooreenkomste tussen die Boere (die Voortrekkers) en verskeie swart stamme plaasgevind, waardeur ŉ vestigingspatroon in Suid Afrika totstand gekom het. In die artikel in Excelsior Nuus van 15 Julie 2005, (The History of Swaziland), is aangetoon dat daar verskeie ooreenkomste tussen die Boere en die Swazi’s gesluit is. Daar was egter ook ooreenkomste met ander stamme.

NATAL

Die Piet Retief-Dingaan Traktaat

Volgens die ooreenkoms tussen Piet Retief en Dingane, die Zoeloe opperhoof, is die gebied tussen die Tugela en die Umzimvuburivier as ŉ ewigdurende eiendom aan die Trekkers gegee, in ruil vir die terugbring van vee wat Sekonyela van die Zoeloe’s geroof het (dit was etlike duisend stuks) deur die Trekkers. Hierdie ooreenkoms is by wyse van ŉ Traktaat gefinaliseer aan die begin van 1838. Die gebied Suid van die Umzimkulurivier, was in elk geval bykans onbewoon as gevolg van Shaka se uitwissingstrooptogte.

Die Republiek van Utrecht

In 1840 is Mpande, ŉ halfbroer van Shaka en Dingane deur ene Cornelius van Rooyen, ŉ Voortrekker, tot opperhoof van die Zoeloes, Noord van die Tugela en Umzinyathirivier, gesalf. Van Rooyen het daarna in 1852, saam met Johannes Christiaan Klopper, en Andries Theodorus Spies, ŉ stuk grond Oos van die Buffelsrivier, vir 300 beeste van Mpande geruil. Die ooreenkoms was mondelings. Daarna het van Rooyen, Spies en Klopper op 8 September, grond vir 100 beeste gekoop, en die koop is per traktaat gefinaliseer en op Doemasoeloe onderteken en kan in die Transvaalse Argief onder die verwysingsnommer EVR 260 gevind word. Die Noordelike grens van die gebied het gegrens aan die Suidelike grens van die grondgebied wat die ZAR in 1860 van die Swazi opperhoof per traktaat bekom het.

Op 12 September 1854 het van Rooyen, Spies en Klopper die grense van die gebied saam met Mpande se hoofmanne, Koengeen, Kaboel en Stuurman uitgemeet. Daarna kon Boere wat die gebied binnegekom het, plase koop, op voorwaarde dat hulle die plase moes bewoon.
Die grense van die gebied was as volg vasgelê:
Van waar die Bloedrivier in die Buffelsrivier invloei, tot aan Lynspruit, oor Kambule met die Pivaanrivier langs, tot waar die Pivaanrivier in die Pongolarivier invloei, en dan met die Pongolarivier op, tot waar die water in die huidige Wakkerstroom gebied skei. Van daar tot aan die Buffelsrivier en afwaarts tot waar die Buffelsrivier in die Bloedrivier invloei. Hierdie gebied het bekend gestaaan as die Republiek van Utrecht.

Die Kliprivier Afrikaners

Toe die Britte Natal in 1842 beset het, het die Afrikaners wat in die driehoek wat gevorm word deur die Tugela in die Suide, die Drakensberge in die Weste, en die Buffelsrivier in die Ooste, gehoop om hulle as ŉ onafhanklike gemeenskap te handhaaf. Hulle wou hulle daarna met die Transvalers verenig. Die Natalse (Britse) bewindhebbers was egter nie hiertoe bereid nie, en het ŉ Magistraat op ŉ plek wat later as Ladysmith bekend sou staan, geplaas. Hierdie Afrikaners het gevoel dat hulle godsdienstig en kultureel by die Transvalers ingepas het.

Die Nieuwe Republiek van Lucas Meyer (Republiek Vrijheid)

In 1873 word Mpande se seun Cetshwayo, formeel as opperhoof van die Zoeloes deur die Britte gekroon. Na Cetshwayo se dood in 1884 volg ŉ opvolgingstryd tussen Dinizulu en Zebhebhu, wat eersgenoemde met die hulp van 115 Boere wen. As beloning vir die hulp, gee Dinizulu in 1884 ŉ verdere ongeveer 1168000 ha grond aan die Boere. Op hierdie grond ontstaan die “Nieuwe Republiek“, waarvan die grootste deel in 1888 by die Zuid-Afrikaanse Republiek as die distrik Vryheid ingelyf word. Die Britte het hierteen beswaar gehad, en die res van Zululand formeel in 1887 geannekseer.

St Luciabaai

Met die oog op die steeds toenemende Britse druk op Transvaal, is daar in Pretoria gedink aan ŉ sterk moondheid wat as ŉ bondgenoot kon dien. Slegs Duitsland sou so ŉ rol kon vervul. Die Transvalers wou graag hulle groot ideaal, naamlik om hulle gesag tot aan die see uit te brei, in vervulling laat gaan, deur van die Zoeloes besitreg oor St. Lucia te verkry. Na 1881 sou hierdie strewe hervat word. Dit het gebeur teen die agtergrond van die “scramble for Africa“. Duitsland sou as gevolg van die suksesse van Adolf Lüderitz in 1884 in Suidwes-Afrika, so ŉ poging loods. A Einwald en A Schiel, het toe op 13 November 1884 ŉ ooreenskoms met Dinizulu bereik en St Lucia is aan Schiel afgestaan. Op 18 Desember 1884 (dieselfde jaar) het die Britse regering St Luciabaaai egter geannekseer, teen hewige protes van Berlyn sowel as Pretoria. Ook van die Nuwe Republiek, het op 30 April 1885 ŉ protes gekom omdat St Lucia volgens hulle wette aan die Nuwe Republiek behoort het.

NOORD-KAAPLAND

Republiek Stellaland (1882 – 1885)

In 1881 het daar konflik ussen die Batlapinkaptein en die Koranas ontstaan. Die Koranahoofman het Boerevrywilligers om hulp genader waarvoor hulle plase in ruil sou kry.

Die Batlapin is in Julie 1882 verslaan en Gerrit Jacobus van Niekerk is aangestel as Administrateur van die gebied onder die naam of titel van die Land van die Ster, Stellaland. Vryburg was die hoofstad. Hierdie republiek se vlag het bestaan uit vertikale groen en rooi bane met ŉ wit ster in die middel.

Net soos Goosen, was hierdie republiek Wes van die Transvaalse grens geleë. ŉ Krygsmag onder Sir Charles Warren het in Februarie 1885 ŉ einde aan dié republiek gemaak. Stellaland het tot 1895 deel van die Koonkolonie van Betsjoeanaland gebly, toe dit by die Kaapkolonie ingelyf is.

Die Republiek Goosen (1882 – 1885)

In die vroeë 1880’s het sekere Barolongkapteins suid van die Moloporivier die hulp van Boerevrywilligers van Wes-Transvaal ingeroep om onderlinge geskille op te los. In ruil daarvoor is hulle met plase en beeste vergoed.

In Januarie 1882 het die vrywilligers ŉ volksraad gekies met N.C. Gey van Pittius as leier, en die Republiek Goosen gestig. Dié Republiek was ten Weste van die Transvaalgrens geleë.

Die hoofstad is uiteindelik (1884) Heliopolis genoem. Hulle vlag was die Vierkleur waarin die horisontale rooi, wit en blou strepe deur swart, wit en rooi (die ou imperiale kleure van Duitsland) vervang is.

In 1885 het sir Charles Warren ook ŉ einde aan dié republiek gemaak. Daarna het Goosen deel van die Kroonkolonie Betsjoeanaland geword, totdat dit in 1895 deur die Kaapkolonie geannekseer is.

Die rede vir die Britse ingryping was om te verseker dat die handelsweg na die Noorde vir die Kaapkolonie oopgehou moes word. Hulle het ŉ verbintenis tussen die Transvaal en Suidwes Afrika gevrees, en het derhalwe ook Betsjoeanaland as Britse gebied annekseer, om te verhinder dat die Duitsers en die Transvalers mekaar in die binneland van Suid-Afrika die hand sou reik.

DIE VRYSTAAT EN TRANSVAAL

Gedurende die jare 1822 tot 1836 het die uitwissingsoorloë (Difiqane) plaasgevind. Noord van die Vaalrivier voer die Matabele’s van Mzilikazi ŉ skrikbewind, en verjaag die Tswanavolke na die Suid-weste en Weswaarts tot in die Kalahari. Tot die verdrywing van Mzilikazi deur die Voortrekkers in Oktober 1836 by Vegkop, voer Mzilikazi een strooptog na die ander in die Vrystaat uit. Die Franse Sendeling Ellenberger, het bereken dat die vlugtendes in die Vrystaat gedurende die jare 1822 en 1828 ruim 288 000 van hulle volksgenote opgeët het as gevolg van hongersnood. By hierdie syfers moet nog bygetel word diegene wat as gevolg van hongersnood en oorlogsgeweld gesterf het. Die Vrystaat was amper algeheel onbevolk met die koms van die Voortrekkers.

Interessant is dat die Voortrekkers na Vegkop geen trekvee gehad het nie. Stamhoof Moroka van die Barolong, wat by ThabaNchu gebly het sedert 1830, het toe trekosse aan die Voortrekkers geleen.

Na die oorwinning oor Mzilikazi en hy Noordwaards tot in Zimbabwe verdryf is, het Potgieter aanspraak gemaak op die hele gebied wat vroeër deur die Amandebele beheer is. Dit het ŉ gebied omvat vanaf die Vaalrivier Noordwaarts ongeveer 50 km Oos van Bronkhorstspruit, tot ongeveer by Potgietersrus. Van daar Noordwaarts tot by Soshongheuwels in Botswana en dan Suidwaarts tot by Kanye en daarvandaan Suid tot aan die Moloporivier. Hierdie gebied was ook as gevolg van die skrikbewind en strooptogte van Mzilikazi feitlik onbewoon.

OOS-TRANSVAAL

Die grondbesetting in Oos-Transvaal (Mpumalanga) word in verbasende fyn besonderhede behandel, en kan in kort soos volg saamgevat word:

Die Swazi Koning Sobhuza 1 en daarna Koning Mswati se domain, het gestrek vanaf die Limpopo in die noorde en die Pongolorivier in die Suide, tot by die see in die Ooste en in die Weste feitlik tot aan die Vrystaatse grens. Die Swazi’s het hierdie gebied bekom by wyse van verowering en die uitwissing van die ander stamme.

Toe Andries Potgieter en sy Boere in 1845 in die omgewing van Lydenburg aangekom het, was die gebied algeheel onbewoon [1] Koning Mswati het groot waardering gehad vir die gevegsvermoëns van die Boere, en was ook bewus van ŉ visioen van sy vader, Koning Mswati 1 (Somhlolo) kort voor sy dood, dat mense met wit velle en lang hare na die gebied sou kom, en dat dit die einde van die Swazivolk sou wees as hulle die bloed van hierdie mense (die Blanke Boere) sou vergiet.
Toe Andries Potgieter Koning Mswati versoek het om hom in die gebied te vestig, het Mswati toegestem om strategiese oorwegings, naamlik om te dien as ŉ buffer tussen die Swazivolk en sy swart vyande vanaf die Noorde, te wete die Pedi’s.

• Die gebied wat aan Andries Potgieter toegeken is, het gestrek vanaf die monding van die Limpopo rivier in die Indiese Oseaan, strekkende tot waar die Limpopo die Olifantsrivier ontmoet, dan tot by die ontstaan van die Elandspruit naby Pretoria, dan reguit tot by die Krokodilrivier, dan tot by die samevloeiing van die Krokodilrivier en die Komatierivier en dan reguit na die Indiese Oseaan. Die Boere het 100 beeste vir die gebied betaal en die beeste is in twee aflewerings aan Koning Mswati voorsien. Dit was in 1846. Die transaksie is by wyse van ŉ getekende traktaat gefinaliseer. Die dorp Ohrigstad is toe deur Potgieter gestig.

• Daarna in 1855, het ŉ ander groep Boere Koning Mswati by sy Hoofstat Hhohho besoek, en ook grond vir vestiging versoek. Koning Mswati het weereens toegestem en weereens by wyse van ŉ getekende traktaat die volgende gebied aan die Boere toegeken teen die betaling van 70 beeste, wat ook in twee besendings afgelewer is: Die gebied het gestrek vanaf Komatiepoort Suidwaarts al langs die Lebomboreeks tot by die Pongolorivier, dan afwaarts tot by die samevloeiing van die Pongolorivier en die Usuturivier, dan tot by die monding van die Pongolo-Usuturiviere en dan langs die kus Noordwaarts tot by die 1846 grens.

• In 1860 het Koning Mswati die wens uitgespreek om Blanke Boere in die Weste en Suidweste van sy koninkryk te vestig, weereens om strategiese redes. Op 12 Junie 1860 het die Kommandant-Generaal van die Zuid-Afrikaanse Republiek, ŉ groep Swazihoofmanne ontmoet, wat aan hom die gebied uitgewys het waar Mswati die Blanke Boere gevestig wou sien. Hierdie ooreenkoms is weereens per traktaat gefinaliseer. Die hoofmanne het namens die Koning geteken. Die gebied het gestrek vanaf die Steelpoort tot by die oorsprong van die Komatie- en Vaalriviere, van daar tot by die Majubaberg, en dan tot waar die Pongolorivier ontspring, dan af, tot by die Pongolopoort by Lubombo, waar dit die 1855-lyn kruis.
• Dit was die uitdruklike ooreenkoms, dat hierdie Boere die Swazi’s moes beskerm teen Zoeloe-strooptogte. Die Zuid-Afrikaanse Republiek het hierdie gebied in plase opgedeel en aan individuele Blanke Boere verkoop. Baie van die Boere was van Brittanje, veral van Scotland. Ongeveer 80 plase van 6000 'acre' elk is verkoop aan die Glasgow en Suid Afrikaanse Kompanie. Hierdie plase is bestuur deur Alexander McCorkindale. Hierdie nedersetting is egter later terugverkoop aan die Transvaal regering.

• Daarna, weereens in 1860, is ŉ gebied van 500 000 ‘acre’ in die Suid-Ooste van Swaziland aan Coenraad Vermaak verhuur teen ŉ betaling van ₤5 en 30 beeste per jaar, as ŉ verdere buffer teen die strooptogte van die Zoeloes.

• In 1875 toe President Burgers die President van die Zuid-Afrikaanse Republiek was, tydens die kroning van Koning Mbandizeni, het Mbandizeni die wens uitgespreek, dat betroubare manne aan die Suidwestelike grens van Swaziland geplaas word om ŉ ogie oor ŉ sekere Mbilini te hou, wat strooptogte in daardie gebied uitgevoer het. Ignatious Maritz en drie swaers, die Ferreira’s het hulle toe in die gebied gevestig. Toe daar later ŉ dispuut oor die gebied ontstaan het, het die Boere (72 manne) hierdie gebied onafhanklik verklaar onder die presidentskap van J Bezuidenhout, as Voorsitter van ŉ driemanskap regering. Die gebied het ongeveer 36000 ‚acre’ beslaan en is toe die “Klein Vrystaat“ genoem. As rede vir hierdie optrede is genoem dat geen Swazi nog ooit in daardie gebied geleef het nie. Die gebied is naby Piet Retief geleë.

• Mbilini was ŉ baie gewilde Swazi-prins en hoof van die Nyati (Buffel) Regiment. Hy het gehoop om sy vader, Mswati op te volg as koning, maar is as gevolg van Swazi tradisie oor die hoof gesien. Hy het derhalwe uitgewyk, en het ŉ skrikbewind gevoer langs die bolope van die Pongolorivier en het in die grotte, in die berge gewoon. Volgens Matsebula is Mbilini toe deur ŉ Brittse soldaat doodgeskiet [2] .

• In 1866 het die Zuid-Afrikaanse Republiek ŉ versoek aan die Regente Koningin gerig vir die grond aan die Westekant van die 1860 toekenning. Die Regente Koningin het ŉ man by name Magwazidili Dladla gestuur om saam met ŉ kaptein van daardie gebied, Mavela Shabalala se seun, die grense van daardie gebied uit te wys.
• Die gebied het gestrek vanaf Majubaberg tot waar Vrede, Frankfort, Vereeniging en Rustenburg vandag staan, en feitlik tot aan die Vrystaatse grens. ŉ Traktaat is aan Magwazidili gegee vir ondertekening, maar die Traktaat is egter nooit terug ontvang nie. As betaling het die Zuid Afrikaanse Republiek onderneem om 110 beeste en 40 komberse te oorhandig.

• In 1868 het President Pretoruius aanspraak gemaak op grondgebied by die monding van die Maputa rivier. Hierdie optrede het skerp reaksie van beide Portugal en Brittanje ontlok. Brittanje het ŉ oorlogskip na Delagoabaai gestuur en die Britse vlag gehys.
Daarna in 1869 het die Portugese konsul in Kaapstad, na Pretoria gereis, en die Zuid-Afrikaanse Republiek en die Portugese het toe ooreengekom om die grens tussen die Portugese en die Zuid-Afrikaanse Republiek by die Lebomboberge te vestig, op voorwaarde dat die Zuid-Afrikaanse Republiek ŉ spoorlyn na Delagoabaai sou bou en dat die Zuid-Afrikaanse Republiek Delagoabaai as sy hawe sou gebruik. Brittanje het hierdie traktaat betwis, op sterkte van beweerde konsessies van die Swazi’s in 1823. Die Portugese het van hulle kant aanspraak gemaak op ander konsessies wat hulle van die Swazi’s gekry het. Uiteindelik is die aangeleentheid in 1872 aan arbitrasie onderwerp met President Mac Mahon van Frankryk as arbiter. Op 24 Julie 1875 het Mac Mahon Delagoabaai aan Portugal toegeken.

• Koning Mswati is in 1865 oorlede en as gevolg daarvan het daar ŉ ongemaklikheid by die Zuid Afrikaanse Republiek ontstaan oor die presiese grens tussen die Zuid-Afrikaanse Republiek en Swaziland. President Pretorius het in 1866 ŉ kommissie onder Voorsitterskap van C Potgieter saamgestel om die grenslyn in oorleg met persone, deur die Regentekoningin aangewys, vas te stel, en te finaliseer. Daarna het die sogenaamde Rudolph Kommissie in 1875 hom verder met die grensvasstelling bemoei. Daar is uiteindelik wel konsensus bereik oor die grenslyn en spesifieke bakens wat as grenslyn sou dien, is op ooreengekom.

• Op 3 Augustus 1881 is ŉ dokument deur die Transvaalse regering en Brittanje onderteken, wat die grenslyn gefinaliseer het. Hierdie dokument is genoem die Pretoria Konvensie. Slegs twee gebiede is deur die Swazi’s betwis, en die ongelukkigheid het voortgeduur vir ongeveer ŉ honderd jaar. Dit is die Ngwavuma gebied en die Hhohho Vallei.

• Die Suid-Afrikaanse regering was meer as begerig om die gebiede aan Swaziland toe te ken. Hierdie pogings is egter deur die Hoofminister van Kangwane Enos J Mabusa en daarna ŉ suksesvolle hofaansoek deur Kwazulu op 25 Junie 1982 verongeluk.

Generaal de Wet

2008-01-30T08:39:00.000+02:00

Generaal de Wet

Stil, broers,
daar gaan ’n man verby,
hy groet,
en dis verlaas.
Daar’s nog maar één soos hy;
bekyk hom goed.

Die oog,
nou dof en weggesink,
soos vuurvonk kon hy blink –
die arendsblik,
die kakie- en renegateskrik.
Die stap en kraggebaar
is nou bedaar.
Is dit jul leier nog, per’ ruiterskaar?

Gewis!
en soos hy ons s’n was
en is.

Al is die oog verswak,
hy kyk nog fier omhoog
in jou
soos in sy God se oog.
Al stap hy kromgeknak
en afdraans af,
al klop die hart al flou:
soos altyd is nog nou
elk stap en hartslag trou
tot in sy graf.

En hierdie pure man
jou kind, Suid-Afrika!
Wat vrees ons dan?
Geseën sal wees
die grond, die bloed, die vlees
wat sulke vrugte dra.
In ons De Wet se gees.
Voorwaarts,
Suid-Afrika!

Jan F.E. Celliers

Die Afrikaner 18-24 Januarie 2008

2008-01-27T03:30:00.000+02:00

Pres. Paul Kruger se Testament aan die Volk

2008-01-19T06:37:00.001+02:00

Waarde Generaal,

Dit is vir my 'n groot voorreg om ontvangs te kan erken van u kabelgram van 25 Mei en van u brief van die 29ste van dieselfde maand, waarin die groete van die kongres wat gehou is van 23 tot 25 Mei in Pretoia, aan my oorgedra word.

By alle treurigheid en leed, wat my lot is, het hierdie groete my tot dankbaarheid gestem. En ek dank almal van ganser harte wat saamgekom het om te beraadslaag oor die hede en die toekoms, en gedink het aan hulle ou Staatspresident en daardeur getoon het dat hulle die verlede nie vergeet het nie.

Want wie vir hom 'n toekoms wil skep, mag die verlede nie uit die oog verloor nie.

Daarom: Soek in die verlede alles wat goed en mooi is wat daarin gevind kan word, vorm daarvolgens u ideaal en probeer om daardie ideaal in die toekoms te verwesenlik.

Dit is waar dat baie van wat opgebou is, tans vemietig is, verniel, geval. Tog kan met eenheid van sin en eenheid van krag weer opgerig word wat tans onderploeg is.

Dit stem my eveneens tot dankbaarheid om te sien dat die eenheid, die eendrag by u regeer. Vergeet nooit die ernstige waarskuwing wat in die woorde "verdeel en heers" opgesluit is nie, en sorg dat hierdie woorde nooit op die Afrikaanse volk van toepassing sal kan wees nie.

Dan sal ons nasionaliteit en taal bly bestaan en bloei. Wat ek self nog daarvan sal sien of belewe, is in God se hande.

Gebore onder die Engelse vlag, wil ek nie daaronder sterf nie.

Ek het geleer om te berus by die bittere gedagte dat ek as 'n banneling my oë sal moet sluit in die vreemde, byna heeltemal alleen, ver van bloedverwante en vriende wat ek waarskynlik nooit weer sal sien nie, ver van die Afrikaanse grond wat ek stellig nooit weer sal betree nie, ver van die land waaraan ek my lewe gewy het om oop te maak vir die beskawing waar ek 'n eie nasie sien ontwikkel het.

Maar die bitterheid sal versag word solank as wat ek die oortuiging mag bly koester dat die werk wat eenmaal begin is, voorgesit word. Want dan word ek staande gehou deur die hoop en die vewagting dat die einde van die werk goed sal wees. So is dit.

Uit die diepste van my hart groet ek u en die hele volk.

SJP Kruger.

Les van die geskiedenis

2008-01-19T01:23:00.000+02:00

Die Afrikanervolk het in sy betreklik kort bestaan in Afrika deur geweldige beproewings gegaan. Telkens het hy op die rand van ‘n afgrond beweeg as gevolg van die aanslae op sy bestaan. Maar dit is ‘n opvallende feit van die geskiedenis dat die Afrikanervolk, selfs in sy vroeë wordingsjare, die vermoë gehad het om by die eise van die stryd aan te pas en sy nederlae in oorwinning te omskep.

Die reeks gebeurtenisse in Natal in 1838, waarin eers Retief en sy manne vermoor is, daarna die menseslagting by Bloukrans, Moordspruit en Weenen plaasgevind het, toe die strafkommando van Potgieter, Maritz en Uys ‘n nederlaag toegedien is, was van so ‘n aard dat dit mense tot die grens van wanhoop gedryf het. Maar uit dié rampspoed het ‘n ander gevegsmetode ontwikkel. In plaas van die vyand te perd tegemoet te gaan, het Andries Pretorius die vyand vanuit die walaer uitgelok tot die geveg en sodoende die oorwinning by Bloedrivier behaal, wat die hele gang van die geskiedenis van Suid-Afrika bepaal het en tegelyk die Afrikanervolk in die middelpunt van die historiese ontwikkeling van Suid-Afrika geplaas het. Uit die smart en wanhoop van daardie angsvolle jaar het die wordende Afrikanervolk met geloof en geroepenheid verrys om hierdie land te bewoon, te bewerk en as vaderland te bewaak.

In die Engelse Oorlog kon die Boere nie met getalle teen die Britse magte opweeg nie, maar het vinnig aangepas en die oorlog voortgesit deur guerillametodes, wat die Afrikanervolk se groot helde opgelewer het. Verslaan, nie deur die militêre oormag nie, maar deur die gruwelike vergryp teen beskaafdheid wat Kitchener beoefen het met die verwoesting van plase, die doodmaak van diere en die onmenslike blootstelling van vrouens en kinders in konsentrasiekampe, was die bitterheid teen die Britse grypsug diep en die verlies onbeskryflik groot.

Ander middels
Maar uit die verslaentheid en vernedering is die stryd met ander middels opgeneem. Veral rondom die Afrikaanse taal het genl. Hertzog die Afrikanervolk opgevorder tot herwinning van hulle selfrespek; en stap vir stap deur die politieke stryd is die militêre nederlaag gewreek, al het dit 22 jaar geduur van 1902 tot 1924.

In dié era was die Rebellie van 1914 nog ‘n donker vlak in die pynlike gang van die geskiedenis van daardie tyd. Die mislukte gewapende protes het die lewens gekos van die uitnemende genl. De la Rey en die knap genl. Beyers. Daarnaas was die bemindste man uit die Engelse Oorlog, genl. De Wet, ‘n gevangene in die Fort in Johannesburg. Genl. Maritz en ander het uit die land gevlug om gevangeneming te vermy. En die jagters van hierdie Boerehelde was Louis Botha en Jan Smuts, mede-krygers teen Brittanje, wat teen hulle volk en krygmakkers gedraai het in diens van Brittanje.

Uit hierdie mislukte en neerdrukkende poging om met geweld die vryheid van Britse oorheersing te herwin, het die aanpassing gekom om Botha en Smuts by die stembus te verslaan. En onder die leiding van genl. Hertzog het dit geslaag.

In die engtes waarin die Afrikanervolk weer in 1990 gedwing is deur die politieke verraad van leiers van die party wat die draer van Afrikanernasionalisme moes gewees het, sal die stryd gaandeweg moontlik met middels gevoer moet word wat aangepas is by die eise van die tyd. En besinnig daaroor is dringend nodig.

Hoe dit gedoen sal word, is belangrik, maar belangriker is die wil tot stryd, die weiering om oor te gee, die gehegtheid aan ‘n ideaal van vryheid in ‘n vaderland waarvoor alles gegee word wanneer daartoe geroep word.

Afrikanernasionalisme en die Nuwe Suid-Afrika
Jaap Marais (1922-2000)

Majuba besprekingsdokument

2008-01-18T09:24:00.000+02:00

MAJUBAFEES 2008

BESPREKING VAN VERBLYF en AANSOEK / BESPREKING VIR STALLETJIE

Faks aan: (012) 543-2257 voor Maandag 18 Februarie 2008.

Naam van instansie wat vir VERBLYF/STALLETJIE aansoek doen: _____________

Adres: _________________________________________________

Telnrs: _________________________________________________

Stalletjies: Staanplek tipe/grootte: 3m X 3m (R200); 5m X 5m(R400)

Bedrag: R____________

Wat word verkoop:Keuse 1__________________ Keuse 2________________

LW slegs een stalletjie per verversingsitem word toegelaat. Meer as een item toelaatbaar.
Oprigting van stalletjies streng volgens toewysing van perseel.
Geen verkope tydens amptelike program verrigtinge nie.
Stalletjie bemanning betaal verblyf/toegangsgeld per voertuig/ per persoon.

VERBLYFBESPREKING: verwys TOEGANGS- EN VERBLYFPLEKFOOIE

Dui die grootte van die groep aan: volwassenes; ______kinders______

Bedrag: R___________

Tentstaanplekke:aantal 3mX3m staanplekke @R30 per nag ______
Bedrag: R__________
plus R10,00 pp per nag vir meer as 6 persone. Aantal persone ______
Bedrag R__________
Woonwastaanplekke: @ R30,00 per staannplek per nag _____
Bedrag: R__________

LW voorsien eie krag- geen krag word by Majuba tydens die fees voorsien nie.

Jeugherberg bespreking: (studente) R40,00 pp per nag, groepe meer as 20 R30,00 pp /nag
Aantal dames______,mans_____ R _________
Heg naamlys met kontakbesonderhede aan.

Totale bedrag betaalbaar: tente,woonwaens,jeugherberg) R_________

Tjeks betaalbaar aan: Majuba Trust
Vir direkte deponering:
ABSA Pretoriusstraat 500-745, Rekeningnaam: Majuba Trust Rek.nr 108 202 0078 (tjek rek.)
Faks depositostrokie deur aan (012 543 2257) en toon by aankoms by Majuba

Voorwaarde vir toelating tot Majubafees
Die Majubafeeskomitee huur die terrein van die Majuba Boerevolktrust vanaf Donderdaggaand 21 Februarie 2008 (18:00 ) tot Sondag 24 Februarie 2008 (13:00) en die reg van toegang word voorbehou.
Toelating tot die fees en toekenning van staanplek vir stalletjie sowel as verblyf is onderhewig aan die volgende voorwaardes:
Ondergetekende persoon/persone/ groep verklaar/bevestig/onderneem:
Dat ek/ons ‘n historiese verbintenis het met die Boere wat betrokke was by die Slag van Majuba 27 Februarie 1881.
Dat ek/ons die Majubafees bywoon om deel te neem aan die program wat deur die Feeskomitee aangebied word en geen interne groepsaktiwiteit sal aanbied tydens enige feesverrigting nie.
Dat ons die gesag van die Feeskomitee sal respekteer en ook die komitee se beslissing in enige voorvallende aangeleentheid m.b.t. die verrigtinge en fasiliteite sal eerbiedig.
Dat ek /ons geen ander persoon wat die fees bywoon sal verhinder om enige deel van die program wat hy/sy wil bywoon by te woon nie.
Dat geen brosjure, pamflet. Inligtingsbrief, strooibiljet of enige iets soortgelyks sonder vooraf toestemming van die feeskomitee versprei sal word nie.
Dat geen werwing anders as per inligtingstalletjie vir enige groep of standpunt gedoen word nie.
Dat geen openbare afkondigings/uitsendings van watter aard ook al anders as met toestemming oor die amptelike kommunikasiestelsel gedoen word nie.
Dat ons geen ander vlag/e as kultuur-historiesevlae sonder vooraf toestemming sal vertoon nie.
Ek/ons onderneem om aan bogemelde voorwaardes te voldoen.

____________________ _________________ __________________
voorletters en van Handtekening Datum

Vonk-posse

2008-01-18T00:40:00.000+02:00

Soos almal ontvang ek weekliks verskeie vonk-posse. Hierdie twee het egter uit gestaan aangesien dit my laat wonder het of ons alles wat in hierdie land gebeur gaan aflag.

Miskien verstaan ek die doel hiervan verkeerd, maar ek wil net nie he dat ons dinge aanvaar deur dit af te lag as 'n grap nie.

Die ontstaan van die Voortrekkermonument

2008-01-13T03:31:00.000+02:00

'n Ope brief aan Gert Opperman

2008-01-12T01:54:00.000+02:00

Geagte Generaal,

Wanneer ek in Pretoria kom, maak ek 'n punt daarvan om besoek af te le aan die Voortrekkermonument. So het dit gebeur dat ek in 2007 ten minste by vier geleenthede die Monument besoek het. Daar is niks wat die Volkstrots in 'n Afrikaner so hernu, soos 'n besoek aan die Voortrekkermonument nie.

Dit stem my egter tot groot kommer om te sien in watse haglike toestand die Monument verkeer. Reeds vroeg in 2007 het ek gemerk dat daar verskeie daklekke is en tydens my laaste besoek was dit nog nie herstel nie.

Ek besoek ook gereeld die buiteland en moet aan u erken dat tydens 'n besoek aan Malaysia dit vir my opvallend was dat by 'n Malaysiese kultuurmuseum, daar slegs Malayers gewerk het en geen Chinese Malaysiers nie. Dit is seker hoe mens dit verwag, of hoe?

By die VTM is dit egter nie die geval nie. By die hek word mens begroet deur volksvreemdes en ek merk ook dat die gidse nie afstammelinge van die Voortrekkers is nie. 'n Mens kan maar net wonder wat hierdie volksvreemdes aan die toeriste vertel oor die moord op Piet Retief en die slag van Bloedrivier. Veral in die lig van onlangse uitlatings deur sekere sogenaamde swart historikuste wat reken Piet Retief was 'n verkragter en dat Bloedrivier nooit gebeur het nie.

Ek het ook met skok verneem van u definisie van 'n Afrikaner en dat die Afrikaner, volgens u, enige kleur kan wees. Ek wil u vriendelik versoek om op te hou om hierdie snert te verkondig en verneem ook graag waar kom u daaraan. Is dit dalk die rede hoekom u die ATKV toegelaat het om 'n kleurling vrou op die Senotaaf af te neem???

Kom nou Generaal, moenie die Afrikaner se kultuurerfenis uit verkoop nie!

Die uwe,

Ben Geldenhuys
Paardekraal Verkenners

Vir die besoeker wat in die buiteland is

2008-01-10T11:43:00.000+02:00

Draai die luidsprekers oop en staan op aandag...

Sports met sport in Afrika

2008-01-07T09:17:00.000+02:00

Afrika en sport meng blykbaar nie te goed nie. Die Dakar motor wedren, moes afgestel word aangesien Afrika te onveilig verklaar is.

Asof dit nie genoeg is nie, gaan die bekende Duzi-kano maraton moontlik ook afgestel word. Die keer omdat die water van die Duzi so besoedel is, dat dit 'n gesondheids risiko inhou vir die deelnemers.

Die logika wat gebruik word deur sport administreerders gaan ook die verstand te bowe. Die afrigter wat die Rugbywereldbeker na Suid-Afrika gebring het, is in die pad gesteek en na alle waarskynlikheid sal daar nou 'n swart afrigter in sy plek aangestel word. Hoeveel sukses die nasionale Rugbyspan sal he onder 'n rasstellende aksie afrigter, sal die tyd leer. Ek vermoed die span sal dan ook donkerder word.

Met slegs twee jaar oor voor die 2010 sokkerwereldbeker, is dit te betwyfel of die NSA se infrastuktuur gereed gaan wees om hierdie byeenkoms aan te bied. Miskien sal dit vir NSA Sokker beter wees as hulle dit nie aanbied nie, aangesien die nasionale sokkerspan deesdae geen wedstryde kan wen nie. Dit sal darem 'n groot verleentheid wees as die gasheer land met 'n rekord verloor of nie eens kwalifiseer vir die kompetisie nie.

Daar is egter sport soorte waarin Afrika uitblink; misdaad en korrupsie. Suid-Afrika is die land met die hoogste misdaad syfers en dit wil voorkom of die NSA regering baie hard werk daaraan om die NSA die kampioene te hou. Dit is vir die regering so belangrik om hierdie titel te hou, dat lede van die regering aktief deelneem en die misdaad syfer hoog hou.

Ons kan seker nie almal goed wees in alles nie en ten minste hou die regering by dit wat hulle goed doen.

Wat gaan aan by die Voortrekkermonument?

2008-01-04T09:52:00.000+02:00

Ek hoor en sien deesdae baie ontstellende dinge van wat gebeur by die Voortrekkermonument. Die probleme kon natuurlik voorkom word as die Monument reg bestuur was, maar voor ek daarby uit kom, laat ek eers my kwellinge deel.

Aan die begin van verlede jaar (2007) het ek die Monument besoek en opgemerk dat die dak lek op verkeie plekke. 'n Jaar later was ek nou weer daar en hierdie lekplekke is steeds nie reg gemaak nie.

Dit is ook opmerklik dat die gidse meestal donker volksvreemdes is en mens kan maar net wonder oor wat hulle die toeruste vertel van die moord op Piet Retief en die slag van Bloedrivier.

Dit is natuurlik nie net die gidse wat volksvreemd is nie, die Monument ondersteun ook die regering se rassistiese wetgewing van rasstellende aksie, aangesien die werknemers baie donker en baie volksvreemd is.

Dit is die ooglopende probleme maar die probleme le ook dieper.

Die Voortrekkermonument is die erfenis van die Boere/Afrikaners, maar moet blykbaar nou ook plek maak vir 'n gedeelde erfenis.

Die ATKV het so ver gegaan en 'n kleurling vrou afgeneem wat bo-op die senotaaf le! Dit het natuurlik geskied met die toestemming van Gert Opperman. Dit verbaas egter nie, veral as 'n mens na sy definisie kyk van wat is 'n Afrikaner:

“… Afrikaners is persone, ongeag afkoms, kleur of geloof, wat hulleself ten volle as Afrikaners beskou of as sodanig beskou word en hulleself ook ten volle of met ‘n gedeelte van die inheemse Afrikaanse kultuurgoedere vereenselwig en dit as hulle kulturele erfenis beskou”.

Net soos De Klerk en kie die Volk uit verkoop het, is dit weereens een van ons eie mense wat nou ons erfenis verkoop.

Met mense soos Opperman, waar sal dit eindig?

AKSIE – BESKERM ONS MONUMENTE

2008-01-04T09:31:00.000+02:00

Gedurende die afgelope jare het Boere-Afrikaners kennis geneem van die aanslag op die kultuurgoedere van ons volk. Benewens die feit dat die Afrikaanse taal vertrap en verneder word, is daar ook die neiging om ons monumente te vernietig of minstens te skend tot haas die onherkenbare.

In die lig hiervan is ’n aksie begin om ons monumente te beveilig. Natuurlik kan ons nie sewe dae in elke week gaan wagstaan nie, en al sou dit so kon wees, kan die moontlikheid nie uitgesluit word dat die wagte om die lewe gebring word deur vandale, boewe en rowers nie.

“Aksie Beskerm ons Monumente” het dus ’n ander benadering.

Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het die Engelse die eerste Taalmonument wat opgerig is te Burgersdorp in Oos-Kaapland, van die voetstuk verwyder en begrawe in die omgewing van Stutterheim. As dit nie was vir die foto’s wat iemand bewaar het nie, sou hierdie monument waarskynlik vir altyd verlore gewees het vir die nageslag. Met die hulp van foto’s is ’n replika van die oorspronklike gedurende die dertigerjare onthul. In die veertigerjare is die oorspronklike monument gevind en terug gebring na Burgersdorp, en alhoewel dit erg beskadig is, weer opgerig. Dit verklaar ook waarom daar twee Taalmonumente op die plein in Burgersdorp staan.

Om seker te maak dat ons kultuurgoedere vir die nageslag behoue bly, sal dit goed wees as ons luisteraars en volksgenote meedoen aan hierdie projek.

Die projek:
Neem soveel foto’s as moontlik, uit verskillende kante van monumente en ander gedenkwaardighede in u omgewing. Waar name en datums op die konstruksie bestaan, kan dit van nader geneem word om leesbaarheid te vergemaklik.

Foto’s wat met ’n digitale kamera geneem is, en op laserskyf oorgedra word, is sekerlik die mees praktiese en koste effektiewe metode. Gewone foto’s in kleur, is egter ewe bruikbaar.

Die Volkseie Museumraad sal die foto’s in veilige bewaring hou.

Skakel met Prof. Hendrik van de Wateren.
Telefoon: 014-717 3264
Posbus 3717, Nylstroom 0510

Hierdeur verseker ons dat “die erwe van ons vaders, vir ons kinders erwe bly”.

Nuwejaarsboodskap 2008

2008-01-02T07:35:00.000+02:00

Ons wil al ons lede en Volksgenote van harte alles van die beste vir 2008 toewens. Mag God ons genadig wees in hierdie jaar. Laat ons in hierdie jaar in die eerste plek streef na ‘n geestelike verdieping en ‘n naderbeweeg God en Sy Gebod. Maar laat ons nie net daaroor teoretiseer nie, maar laat ons dit omsit in praktyk. Kom ons wys ons Hemelse Vader dat ons dit erns maak met Hom deur Sy gebooie werklik uit te leef. Die wêreld raak al hoe vuiler, en ons as volk sal, soos die Bybel dit ook beskryf, steeds skoner moet word. Dit beteken om daadwerklik, doelbewus en doelgerig afstand te neem van die vuiles: die diewe, korruptes, bedrieërs, omkopers, moordenaars en ander gespuis. En laat ons weer die Sabbat in hierdie jaar in ere herstel soos dit hoort. Laat ons ons weerhou van besigheid en sport op die Sabbat. Dan kan 2008 nie minder voorspoedig wees as 2007 nie. Inteendeel.

Maar ons gaan die jaar binne met seker die duidelikste bewys van die mite van ‘n reënboognasie, wat ons nog gesien het sedert 1994. Hoe sal die bewindhebbers ons ooit weer kan oproep tot ‘n enkele nasie en tot versoening as hulle onder hulleself nie eens eenheid kan bereik nie? Die eenheidstaat is weer eens onder druk, met duidelike lyne wat al hoe skerper getrek word. Die ANC-stryd het getoon dat die stryd tussen Xhosa en Zoeloe en Tswana nog nie verby is nie. En ook dat kommunisme nog lank nie dood is nie: dit is lewendig, ten minste besonder sterk in Suid-Afrika, en sy mag en invloed, en noodwendige gevolge, sal in die komende jaar vir ons baie duidelik word, waarskynlik met onaangename gevolge vir ons volk wat in sy wese nasionalisties is.

Volksnasionalisme sal ook in 2008 bly groei soos ons dit met reusespronge sien vorder het in 2007. As die geleenthede wat in 2007 geskep is, opgevolg word, en daar word op verbeter in 2008, sal die jaar vir ons volk baie beteken in die herstel van ons volkstrots, ons eer, ons strydvaardigheid en ons uiteindelike vryheidsoorwinning. Dit sal egter meer insette van elke volksgenot vereis. Maar eendrag maak mag, en as die eenheidstree wat in 2007 gegee is, opgevolg word met ‘n eenheidsdraffie in 2008, sal die begin van die eenheidsmag wat ons volk kan bereik, baie gou sigbaar word.

Maar volksnasionalisme is nie net ‘n akademiese oefening en iets waaroor in hoe kringe gepraat word nie. Volksnasionalisme is ‘n lewenswyse. In ons volk se geval begin dit by die uitbou en hegting van die gesin en familie. Die fisiese uitleef van ons Christelike lewensbeskouing. Die handhawing van ons taal, op enige plek, te eniger tyd. Die vertoon van ons volksimbole, tydig en ontydig, sodat ons as volk geïdentifiseer kan word, en ons identiteit kan verstewig en trots wees daarop. Volknasionalisme beteken handel en sake doen met ons eie mense sodat ons ook ons ekonomiese mag kan konsolideer. Maar laat ons strewe na voorspoed ons weerhou van uitbuiting van ons eie mense. Volksnasionalisme beteken ‘n liefde vir die eie, en ons mense wat nog noodgedwonge vasgevang sit in die staat se strukture, behoort dienslewering teenoor hulle eie mense op besondere vlak te bring. Ondersteun die wat ons ondersteun, en boikot die wat ons en ons saak boikot, ignoreer of verkleineer.

Laat ons op individuele vlak hande vat met mekaar. As daar verskille was in die verlede, laat ons ook dan die Bybelse weg van vergewing volg, die oog rig op ‘n blink toekoms wat ons glo vir ons volk gaan volg. Laat ons in ons samewerking met mekaar toekomsgerig wees, en nie soos Lot se vrou wil omkyk na die verlede nie, want dan sal ons almal nuttelose soutpilare word.

Maar ons moet ook ons volk aan die begin van hierdie jaar oproep tot persoonlike paraatheid en veiligheid. 2007 is afgesluit met ‘n paar gruwelike moorde en slagting op die paaie. Gebruik die geleenthede wat die raamwerk van die wet stel om u te bewapen en te beveilig, hou u oë nie noodwendig op die pad nie maar eerder op die roekelose en onverantwoordelike ander padgebruiker, en maak seker dat ons alles in ons beskeie menslike vermoë doen om ook oor 365 dae terug te kyk op ‘n suksesvolle jaar in ons volksgeskiedenis, waar ons hopenlik gevorder het op ons vryheidspad.

Henk van de Graaf
President

1 Januarie 2008

Wees JY die een!

2008-01-02T04:32:00.000+02:00

Een moet vooruit
Om te wys daar is nog 'n stem,
wat as ander skugter swyg,
vreesloos die waarheid bring.

Een moet vooruit in die nood
wanneer mense vra: waar is die man
wat die moed het om voor te loop?
Wees jy die een! Stap voor!

Johannes Trojan 1837 - 1915

DANIËL JOHANNES STEPHANUS THERON - 1872-1900

2007-12-28T03:20:00.001+02:00

Die Alleenloper

Danie Theron, bedrewe en dapper krygsman, baasverkenner, sterf op die slagveld en word een van Suid-Afrika se grootste militêre helde.

“Danie Theron het aan die hoogste eise van ‘n krygsman beantwoord.” Hierdie uitspraak kom van niemand anders nie as Christiaan de Wet, sekerlik een van Suid_Afrika se beroemdste veldhere. Toe hy Theron se doods berig ontvang, het De Wet gevoel dat sy plek nie maklik gevul sou word nie. Daar sou wel beminlike en dapper manne soos Theron wees, het De Wet gereken, maar waar sou hy ‘n man vind met soveel deugde in één persoon verenig? By sy dapperheid het hy groot krygslus besit, en bowendien was hy ‘n krygsman met deursettingsvermoë. As hy ‘n bevel gekry het, of self iets wou uitvoer, dan moes dit gedoen word, buig of bars, het De Wet sy bewondering uitgespreek. Inderdaad het Suid-Afrika in Daniel Johannes Stephanus Theron ‘n krygsman gehad wat in sy militêre loopbaan van skaars ‘n jaar onsterflike roem verwerf het. Hy is op 9 Mei 1872 op Tulbagh gebore. Hoewel hy verdraagsaam was, het hy ook ‘n driftige, opgewonde temperament besit met ‘n dogmatiese “alles of niks” – uitkyk op die lewe. Tereg verklaar sy biograaf, J.H. Breytenbach, dat alles wat Danie Theron aangepak het, hy “deurgedruk het met ‘n taaie volhardingsvermoë en ’n dryfkrag wat vir niks gestuit het nie, wat ook al die gevolge vir homself mog wees”. Ná sy skooljare op Tulbagh, Bethlehem in die Vrystaat, Middelburg (Kaap), Rouxville en Lady Grey (waar hy in 1888 die “School Higher Examination” – sertifikaat in die eerste klas ontvang) bekwaam hy hom aan die Normallkollege in Kaapstad as onderwyser. Skaars ses maande staan Theron in die onderwys, in die distrik Kroonstad, alvorens hy hom in Augustus 1891 na die Zoutpansberg-distrik in die aangrensende Zuid-Afrikansche Republiek begewe. Ironies genoeg het twee aansoeke van hom om ‘n betrekking in die staatsdiens van Transvaal nie geslaag nie. Vroeg in 1893 word Theron as prokureursklerk ingeskryf by die firma C.T. Rabie op Pietersburg, en verskyn sy naam vir die eerste keer op die veldkornetslys. Op 10 Augustus 1896 verkry hy volle burgerreg op grond van sy krygsdiens teem Mmalebôgô in 1894. Theron gee vroeg reeds blyke dat hy vir groter diens bestem is. In Julie 1895 tree hy met die swart onluste in Noord-Transvaal op as rapportganger vir kmdt.-genl. Piet Joubert. Dit is moontlik dat Joubert hier die voortreflikhede van Theron raakgesien het, want toe lg. hom later in Pretoria vestig, woon hy ‘n tyd lank by Joubert aan huis. Aan die einde van Desember 1895 bevind Theron hom toevallig in Pretoria , juis toe dr. L.S. Jameson sy inval in Transvaal uitvoer. Wanneer Ben Bouwer van kmdt.-genl. Joubnert se kantoor gelas word om ‘n boodskap van die Britse Hoë Kommissaris in Suid-Afrika na Jameson te neem tot die effek dat hy sy mag moet onttrek, word Bouwer deur Danie Theron vergesel. Te perd lewer hulle die vrugtelose boodskap af. Hoewel Theron skynbaar nie aan die geveg en gevolglike oorgawe van Jameson deelgeneem het nie, benoem Joubert hom om die regeringskommissie te help om ná die inval die wapens en ammunisie van die Uitlanders in Johannesburg te konfiskeer. Hierdeur word die rus en orde in die Goudstad herstel. Vervolgens skryf Theron as prokureursklerk by die firma Stegman en Esselen in Pretoria in. In 1897 kwalifiseer hy as prokureur (hy presteer trouens die beste van die kandidate) en open in dieselfde jaar ‘n praktyk op Krugersdorp. Sy praktyk floreer spoedig. Ook ontmoet hy Hannie Neethling, ‘n aanvallige en begaafde meisie van die plaas Eikenhof, tot wie hy hom onmiddellik aangetrokke voel. Hulle raak verloof, maar op 29 Augustus 1898 sterf sy onverwags aan longontsteking. Omdat hy oor sy persoonlike sake geslote was, kan ons alleen op die getuienis van sy oorlogsmakkers steun dat haar dood hom diep moes getref het. In die diplomatieke stryd tussen Groot Brittanje en Transvaal steun Danie Theron aanvanklik die meer gematigde benadering van Piet Joubert bó dié van pres. Paul Kruger. Theron is van oordeel dat die President oorlog kan vermy deur toegewings aan die Uitlanders. Maar toe hy eers daarvan oortuig raak dat die Britse regering doelbewus op oorlog afstuur, word hy deur ‘n onversetlike strydlus oorweldig. Theron se afkeer van Britse Uitlander-element wat oorlog aangestook het, bereik op 22 April 1899 breekpunt deur ‘n eensydige jingo-artikel in The Star. Met sy haastige geaardheid reis Theron onmiddellik na Johannesburg en eis van die redakteur, W.F. Monypenny, ‘n apologie. Monypenny weier dit, waarop Theron hom ‘n vuishou op die oog toedien. Drie dae later word Theron, wat sy eie verdediging waargeneem het, skuldig bevind aan aanranding en tot ‘n boete van ₤20 of twee maande tronkstraf gevonnis. Die boete word onmiddellik betaal deur die Afrikaners wat die hofverrigtinge bygewoon het. Hierdie haastige en verbete optrede sou Theron as krygsman goed te pas kom, maar dit in die wandel een van sy swak eienskappe was, val nie te betwyfel nie. Deur middle van monstervergaderings in Johannesburg , ‘n oorhaastig gereëlde vergadering in Junie 1899 te Paardekraal en ‘n Ope Brief aan Afrikaners in September 1899, poog Danie Theron vervolgens om sy volksgenote op te wek vir die stryd wat volgens hom nou onvermydelik is. Hy word ‘n gewilde figuur en vaderlandsliewende burgers begin na hom as ‘n leier opsien. Theron se besorgdheid oor ‘n behoorlike inligtingsdiens vir Transvaal het hom finaal op die militêre pad geplaas. Ná vertoë aan kmd.-genl. Joubert verkry hy verlof om die Wielrijders Rapportgangers Corps op te rig. Hy sou self met die rang van kaptein aan die hoof daarvan staan. Die rywiel of fiets het intussen sy waarde getoon, deurdat dit oor langer afstande vinniger as ‘n perd was en moeiliker deur die vyhand raakgesien (en gehoor) sou word. Ná ‘n suksesvolle werwingsveldtog word die sowat honderd uitgesoekte lede van die korps op 14 September 1899 deur kmdt.-genl. Joubert ingesweer. Aan sy korps het Theron hul taak uiteengesit: Om rapporte te vervoer veral waar geen telgraafverbindings bestaan nie, en om deur middle van verkenning inligting in te win vir die leërleiding. Kort hierna vertrek ses seksies van die korps per fiets in verskillende rigtings om inligting te verkry oor die Britse militêre voorbereidings. Theron besoek persoonlik Kimberley , Mafeking en Bulawayo waar hy byna vasgetrap word en met ‘n stukkende fiets deur die ruwe boswêreld moet terug sukkel Pietersburg toe. Nieteenstaande ‘n lofrede van genl. Botha met die onthulling van ‘n monument op Theron se graf in 1907, is dit te betwyfel of hierdie verkennnigstogte veel bygedra het tot die Regering se kennis van Britse troepebewegings aan die grense. Op 28 September 1899 word die burgermagte van die twee Boererepublike gemobiliseer. Twee dae later vertrek Theron na die front. Die lede van sy korps word die verskillende kommando’s aan al die fronte ingedeel. Hy bevind hom persoonlik met ‘n klein groupie van sy korps aan die Natalse front. Twee dae nadat die Anglo-Boereoorlog uitgebreek het, steek Theron op 13 Oktober 1899 saam met die burgermagte die Natalse grens oor. Hy en sy korps beperk hulle nie slegs tot rapportry nie, maar neem ook aktief aan die gevegte deel. Met die eerste groot slag in Natal , by Talana op 20 Oktober 1899, dra hulle by tot die gevangeneming van sowat 250 Britse betrede soldate. In die gevegte rondom Ladysmith onderskei Theron hom sodaning, dat Jimmy Roos, Reuter se verslaggewer, op 3 November 1899 in ‘n perstelegram berig: “If Transvaal iron cross for valour… were revived, the palm in Natal should be awarded to D. Theron, chief of the Despatch riders…Every day his life depended on goodwill of fate. He never questioned the danger when General Joubert had any risky order to execute.” Die dapper en gedissiplineerde wyse waarop die lede van die korps hul pligte uitvoer, ontvang spoedig baie lof, selfs van burgers wat aanvanklik skepties teenoor die groep gestaan het. Theron neem op 15 November 1899 onder genl. Louis Botha deel aan die verowering van die gepantserde trein naby Chieveley waartydens onder meer die oorlogskorrespondent Winston Churchill krygsgevange geneem word. Hy teken telgrafies sterk prots by die Regering aan toe gerugte die ronde doen dat Churchill vrygelaat gaan word. As staflid van genl. Louis Botha onderskei Danie heron hom tydens die hewige slae van Colenso (15 Desember 1899) en Spioenkop (24 Januarie 1900). Later sou Botha van hom sê: “Hy was as soldaat gehoorsaam en trou, as offisier onverskrokke en bekwaam, as krygsman ‘n held. Nooit het ek iemand ontmoet wat meer deurtastend te werk gegaan het, wat opgewekter ‘n moeilike taak volbring het nie, hetsy as leier, as spioen, of as aanvoerder by ‘n aanval. Die woord ‘nee’ het Theron nooit geken nie. Wat aan hom opgedra is, het hy gedoen. Transvaal het geen dapperder man opgelewer nie.” Ook doen hy, meestal te perd, waardevolle verkennigswerk vir Joubert. Met sy waarde as verkenner bewys, gee Botha ná Colenso vir Theron opdrag om ‘n verkenningskorps op die been te bring. Ná ‘n suksesvoll begin in Natal, kry Theron verlof om die Vrystaat en die Kaapkolonie te besoek ten einde dergelike korpse aldaar op te rig. So bevind Danie Theron hom op 22 Februarie 1900 in genl. Christiaan de Wet se leer by Poplar Grove aan die wesfront. Hier sou hy seker sy grootste roem as krygsman behaal. Sake het donker gelyk aan die wesfront. By Paardeberg op die noordelike oewer van die Modderrivier was genl. A.P Cronjé met meer as 4000 gedemoraliseerde voetgangers deur lord Roberts se magte vasgekeer. Vir sy ontset het Cronjé afhanklik geword van genl. De Wet suid van die Modderrivier. De Wet was van oordeel dat Cronjé na die suidelike oewer van die Modderrivier moes durgaan en van daar met behulp van dekking deur De Wet se magte ‘n pad oopbreek na die ooste. Op een of ander skynbaar onmoontlike wyse moes De Wet hierdie boodskap by Cronjé kry. Die problem was dat hulle in hierdie stadium geen heliografiese of telegrafiese verbinding met mekaar kon kry nie. Tussen hulle het ‘n stewig geslote Britse kordon enige kommunikasie onmoontlik gemaak. Danie Theron se reputasie van dapperheid en onverskrokkenheid het hom waarskynlik vooruitgegaan. Dit is daarom nie vreemd dat De Wet besluit het om hom te nader met die versoek om die rapport mondelings aan Cronjé deur te neem nie. Sonder huiwering kom Theron se antwoord: “Ja, Generaal, ek sal gaan!” Ten einde die donker as bondgenoot te gebruik en nog die omgewing te verken, het Theron reeds die middag van 24 Februarie 1900 De Wet se laer per fiets verlaat. Twee van sy rapportgangers vergesel hom ‘n ent. Dan neem hy afskeid en gaan alleen te voet óm Koedesrand aan die noordekant van die Modderriveir verder. Met donker kon hy die rye Britse kampvure voor hom sien wat die terrein tussen die breë linies verlig. Hy sou moes wikkel, want die maan sou gedurende die na nag opkom en dan moes hy al deur die vyandelike linies wees. Voetjie vir voetjie vorder Theron, totdat hy naderhand vlak teen die eerste Britse wagposte is. Die eerste linies bied geen probleme nie, maar namate hy al dieper die vyandelike gebied binnedring, is die wagposte al nader aan mekaar. Op pakkende wyse het Theron later vertel: “My hande en knieë was rooi van die blare, want dit was stukkend gekrap van die dorings en skerp klippe, waardeur ek honderde tree ver moes kruip. Ek het ‘n rukkie tussen die groot klippe gaan lê, om te rus en te oordink wat ek sou doen, want ek was toe só na aan die Engelse brandwagte, dat ek hulle duidelik op en neer kon sien loop, dwarsoor die koers wat ek moes gaan.” Geweer oor die skouer marsjeer die wagte na mekaar toe, maak 'n regsomkeer waar hulle ontmoet, en loop dan weer in teenoorgestelde rigtings, tot waar hulle weer die volgende wagte aan weerskante tref, en so duur dit voort. Theron het sy gaping gesien. Toe twee wagte mekaar die rug keer, spring hy vorentoe en sis die een toe: “Hey Jack, don’t move, keep quiet or I’ll shoot you dead.” Die wag aarsel vir ‘n oomblik en draai na die indringer. Maar toe hy sien dat die Boer sy rewolwer op hom rig en hy nog ‘n bevel kry om aan te stap asof niks gebeur het nie, gehoorsaam hy vinnig. Soos blits glip Danie Theron deur in die rigting van die beleërde Boerelaer. In die wal van die Modderrivier tref Theron Cronjé se laer in haglike omstandighede aan. In die reëndeurweekte, modderige slote is daar geen sanitêre geriewe nie. ‘n Onhoudbare stank hang oor die laer, verwek deur die ontbindende karkasse van die talle perde en trekvee wat deur die vyandelike bomme gedood is. Baie hiervan lê in die enigste drinkwaer waaroor die burgers beskik. Die bietjie beskikbare kos is galbitter van die liddietgas van bomme wat aanhoudend oor die laer bars. Die oorblywende sowat honderd perde is uitgeput en glad nie rybaar nie. Onder hierdie omstandighede heers ‘n gees van volslae moedeloosheid oor die meer as 4000 burgers. Theron het die boodskap van De Wet aan Cronjé afgelewer, en dié het dit voor sy krygsraad gelé, maar die offisiere het nie kans gesien om ná al die ontberings deur ‘n afkomende rivier te gaan en self ‘n pad deur die vyand te slaan nie. Tevergeefs het Cronjé het ook nog sy burgers gelas om ‘n kettingbrug oor die rivier te bou. Nada thy gedurende die dag ‘n klein ruskanise gekry het, pak Theron daardie aan die terugtog deur die Britse linies aan, oortuig daarvan dat die lot van die bleërde Boeremag veseël is. Met dieselfde behoedsaamheid as die vorige nag, maar sonder voorval, kom hy die oggend van 26 Februarie in De Wet se laer aan. Sy broek is aan flared en sy knieë rooi van die bloed waar die klippe en bossies en dorings die vel afgeskaaf het. Theron se optrede, wat volgens De Wet ongeëwenaard was in die oorlog, het nie die besette krygsmag gered nie. Die offisiere en burgers was te gedemoraliseer om De Wet se veeleisende krygsplan deur te voer, en die offisiere het Cronjé gedwing om op 27 Februarie 1900 met sy mag van meer as 4000 man oor te gee. Bykans vyftig jaar later oordeel J.H. Breytenbach dat Theron “onteenseglik die bewys gelewer dat hy die knapste rapportganger in die geledere van die burgerkrygsmagte was”. Dit is moeilik om te bepaal of die kruiptog werklik die hoë lof verdien, aangesien ons nie presies weet hoe dig die Britse linies werklik tussen 24 en 26 Februarie 1900 was nie. Ongetwyfeld het lord Roberts die knyptang stywer getrek nadat kmdt. Stoffel Froneman op 20 Februarie met twintig man te perd van Cronjé af na De Wet deurgejaag het. Vir Theron was dit ná sy kruiptog die ideale oomblik om die eintlike doel van sy tog vanaf Natal deur te voer, en ‘n goed georganiseerde verkenningskorps op die been te bring. Men die steun van A.D.W. Wolmarans, lid van die Transvaalse Uitvoerende Raad, wat op daardie tydstip in De Wet se laer aanwesig was, kry Theron op 3 Maart 1900 amptelike goedkeuring van die regerings van albei Republieke hiervoor. Met die rang van kapein en die mag om persoonlik offisiere aan te stel of te ontslaan, spring Theron aan die werk om die TVK – Theron se Verkenningskorps – op te rig. By die keuring van sy manne uit die verskillende kommando’s stel hy hoë eise, en onderwerp hy hulle aan toetse in die veld. Spoedig hy hy ‘n keurkorps van so wat 100 lede om hom versamel, manne op wie hy te alle tye kon staatmaak en wat deur liefde jeens hul leier en trou aan die republikeinse saak aan Theron gebonde was. Die lede van die korps is onder drie luitenante, Barnie Enslin, Jan Theron en J. Pretorius, ingedeel. Dit was nie so maklik om die TVK met die nodige toe te rus nie, aangesien die Republieke reeds in hierdie stadium gebrek ondervind het. Theron laat geen steen onaangeroer nie, en geleidelik word van die voorrade-probleme uitgeskakel soos tente, bokseile, komberse, draadknippers, hoewe, ens. Bekom word. Perdevoer en uitstekene perde was maar skaars. Aan die begin van Junie 1900 bewillig die Transvaalse Uitvoerende Raad ₤1500 vir die TCK vir verdure voorsiening. Theron wend hierdie kontantbedrag nuttig aan om op die plase en beskikbare winkels die nodige aankope te maak. Só goed sorg hy vir sy korps se voedselbehoeftes dat hy al gou die bynaam “Kaptein Dikeet” kry. Intussen het die Wielrijders Rapportgangers Corps steeds bly voorbestaan, maar op 2 Mei 1900 dra Theron die administrasie hiervan aan Koos Jooste oor. Voortaan sou hy hom daaroop toespits om die TVK uit te bou om die oë en ore van die Boeremagte te word. Deur in noue voeling met die Britse troepebewegings te bly, verskaf die TVK met Theron aan die spits belangrike inligting aan die Boereleërleiding aangaande Roberts se opmars na Bloemfontein . Dit dra daartoe by dat die Boeremagte sonder swaar verlies kan terugtrek. Wanneer De Wet op 7 Maart 1900 by Poplar Grove aangeval word en die burgers, gedemoraliseer deur Cronjé se oorgawe, onwillig is om staande te bly, is dit Theron en lede van sy korps wat verhoed dat die Boerekanonne in Britse hande val. Met die burgers se terugvlug ná Abrahamskraal gelas De Wet Theron om met sy TVK agter te bly en hom op die hoogte van Roberts se bewegings te hou. Vir die eerste keer vorm die TVK die agterhoede vir De Wet – ‘n rol wat hulle in die komende maande gereeld op onmisbare wyse vir Botha en De Wet sou vervul. Theron se onverskrokkenheid het hom blykbaar na willekeur tot binne die vyandelike kampe gebring. Hier het hy in die kakie-uniform van ‘n Britse offisier en met sy goeie beheer van Engels inligting ingewin sonder om enigsins agterdog te wek. Daar word voorts vertel dat van sy verkenners ook die Britse kampe binnegedring het, vermom as gewone Britse soldate of as boere wat kwansuis produkte kom verkwansel het. Kort voor die Britse inname van Bloemfontein op 13 Maart 1900 red Theron en sy korps nog waardevolle voorradewaens vir die Boeremagte. In die nag van 18 op 19 Maart verniel hy by Glen vir die eerste keer ‘n treinspoor deur die treinbrug die lug in te blaas ten einde die Britse opmars te vertraag. Wanneer die Transvaalse magte gedurende Mei 1900 na hul vaderland terugval, voeg Theron hom met die TVK by waarnemende kmdt.-genl. Louis Botha. Met hul agterhoede-operasies raak hulle gereeld in klein skermutselinge met die oprukkende Britse kolonies slaags. Die gedagte ontstaan nou om die TVK te vergroot en dit naas ‘n verkenningskorps in ‘n vegkorps te reorganiseer. Vir hierdie doel trek die TVK ná die Britse besetting van Pretoria op 5 Junie 1900 terug na Middelburg. Die gereorganiseerde TVK bevat sowat 200 lede, waarvan die meerderheid nuwelinge uit die kommando’s en vrywilliger eenhede is. Die polisie van Johannesburg en Pretoria beslaan ‘n groot gedeelte daarvan. Buitelandse vrywilligers, soos Hollanders, Duitsers, Russe, ‘n Ier, ‘n Griek, ‘n Turk en ‘n Arabier, maar sowat ‘n kwart van die getal uit. By die luitenante is onder meer bygevoeg S.G. (Manie) Maritz, Mears en ‘n Rus genaamd Strolman. Die onhoudbare situasie bestaan dat ‘n gedeelte van die korps vanweë die perdeskaarste te voet moet gaan of met een van die drie trollies vervoer word. Theron slaag spoedig daarin om met persoonlike kontak en individuele belangstelling sy korps tot ‘n hegte eenheid saam te voeg. Weldra aanbid almal hul “Kappie”, soos hy met deernis deur hulle genome word. Sy besielende voorbeeld in die daaglikse kommandolewe en tydens kontak met die vyand spoor almal aan tot getroue pligsbesef, flinkheid, oplettendheid en aanvaarding van dissipline. Dissipline word verbeter deurdat Theron alle individuele buitmakery ten strengste verbied. Onder sy leiding word daar gesorg vir hul daaglikse behoeftes. Op versoek van pres. M.T. Steyn en De Wet keen Theron teen middel Junie 1900 met sy “nuwe” TVK na die Vrystaat terug. Hulle sluit by asst.-hoofkmdt. Piet de Wet aan wat ‘n Britse mag onder genl.-maj A.H. Paget by Lindley omsingel het. Met sy deurdrukker-geaardheid probeer Theron tevergeefs om die beleëraars tot aksie aan te spoor. Wanneer die Vrystaters onder Christiaan de Wet verplig word om op Bethlehem terug te val, lewer die TVK weer waardevolle werk in die agterhoede-gevegte. Op onverskrokke wyse red Theron persoonlik van sy vasgekeerde makers. Met De Wet se verdediging van Bethlehem op 6 en 7 Julie 1900 speel die TVK ‘n vername rol. Olp die tweede dag moet hulle veral die spit afbyt en weer eens dek hulle die Boere-aftog. Dan sluit hulle by die Vrystaatse mag aan wat in die hoefystervormige Brandwaterkom, suid van Bethlehem , saamgetrek het. Buite Retiefsnet op die pad na Bethlehem vorm die TVK die wag. Ten einde te verhoed dat die groot Britse mag onder lt.-genl. A. Hunter die Boere in ‘n kordon toeknoop, besluit die Boerekrygsraad om in verskillende rigtings uit die Brandwaterkom te trek. Die trekrigting van die eerste afdeling word deur Slabbertsnek noordweswaarts na die omgewing van Vredefort en Kroonstad bepaal. Dit sou uit 2000 man van die kommando’s uit die noordelike distrikte onder aanvoering van Christiaan de Wet staan – wat intussen as hoofkommandant aangesel is – terwyl pres. M.T. Steyn en die Vrystaatse regering hulle sou vergesel. Vir verkenningsdoeleindes beskik hierdie afdeling oor die dienste van kapt. Theron en sy 200 TVK-lede en kapt. Gideion Scheepers met sy dertigtal verkenners. Op 15 Julie 1900 verlaat De Wet se afdeling die Brandwaterkom deur Slabbertsnek. Dit is Theron en sy TVK wat die agterhoede vorm. Tydens die trek bly die TVK gereeld as wag agter vir die wegtrekkende waens en kommando’s, maar ‘n aantal verkenners staan ook Gideon Scheepers se korps op die voorhoede by. Genl. Hunter het spoedig verneem van die ontsnapping van die Boeremag en ‘n agtervolging deur berede infanterie onder brig.-genls. R.G. Broadwood en C.P. Ridley gelas. Dit sou as die eerste dryfjag op De Wet bekend staan, en talle Britse kolonnes sou hulle daarby voeg. Vroeg die oggend van 19 Julie trek De Wet met 500 burgers in ‘n suidwestelike rigting uit om die aanrukkende berede brigade van lt.-kol. M.O. Little aan te val. Hy laat die boerelaer en die res van die mag onder bevel van sy broer, asst.-hoofkmdt. Piet de Wet. Dit geluk Broadwood die middag om die Boerelaer onder Piet de Wet vanuit die suidooste te verras, end ie Boere word verplig om in ‘n noordwestelike rigting die hasepad te kies. Vanweë sy besondere ondervinding van agterhoedegevegte neem Danie Therhon die taak op hom om die Boereaftog met sy TVK en ander vrywillige burgers te dek. Ten einde die naderende oormag te flous, kom Theron met sy beproefde taktiek vorendag: Deur sy korps in groepis van twaalf man elk uit te stuur om sowat 750 meter van mekaar stelling in te neem, wek dit die indruk dat ‘n uitgebreide vegslinie van meer as 10 km die Boerelaer beskerm. Sodoende word ‘n Britse flankaanval van die Boerelaer onmoontlik gemaak, aangesien die Britte hulle oral teen die skakels van die gevoelige ketting vasloop. Dit stuur die aanvalsplanne van die viand in die war omdat hulle nie met juistheid die sterkte van die TVK op ‘n gegewe punt kan bepaal nie. ‘n Tipiese agterhoedegeveg ontstaan met Broadwood waarin die Boere-agter-hoede elke tree van hul gang terugballend betwis. Tot drie maal toe neem die VK terugtrekkend stelling in totdat die ondergang van die son tot hul redding kom. Die Boerelaer was veilig. Ten einde die nagtelike aftog van die Boereagterhoede te dek, bly Theron voorlopig met ‘n dertigtal verkenners agter. Dit is nou De Wet se voorneme om die Bloemfontein-Pretoria-Spoorlyn oor te steek, maar dit sou ‘n gevaarlike onderneming wees. Die TVK-lid Wynand Malan, wat later general sou word, word met ‘n paar verkenners vooruit gestuur om ‘n geskikte oorgan g vir die walaer te soek. Die grootste gedeelte van die TVK dek egter oudergewoonte die agterhoede as die Boeremag die spoorlyn die aand van 21 Julie 1900 nader. ‘n Rukkie nadat die TVK vanaf die agterhoede by die Bethlehem-kommando op die linkerflank, suid van Serfonteinhalte, aangtesluit het, maak ‘n trein vanuit die suide sy verskyning en sukkel teen die lang opdraand uit. Plotseling kom die trein tot stilstand deurdat een van die TVK-lede op die trein gespring en die rubberbuis van die outomatiese lugrem ontkoppel het. Die geveg wat met die insittende Welsh Fusiliers onstaan, is van korte duur en spoedig gee die Walliesers oor. Agt-en-negentig word krygsgevange geneem, terwyl vier gewond word. ‘n Burger van die Bethlehem-kommando sneuwel.

Benewens ammunisie-voorrade is die trein swaar gelaai met voedselvoorrade vir die front. Die TVK en die burgers van Bethlehem benut die geleentheid ten volle om in hul eie behoeftes te voorsien. Aangesien die waens reeds t ever vooruit is, kan De Wert, wat intussen bygekom het, nie die kosbare ammunisie vervoer nie. Gevolglik laat hy die vier gewonde Walliesers in ‘n spoorwa eenkant plaas en steek die res van die trein aan die brand. Vervolgens kry hy en Theron die burgers bymekaar en haal die Boerelaer in. Om nege-uur die volgende oggend (22 Julie 1900) laat De Wet sy mag byeenkom. Met Theeron langs hom op ‘n wa pry shy die TVK en hul leier vir hul dapper optrede met die treinbuitery. Hy maak bekend dat die krygsraad besluit he tom kapt. Theron tot commandant te bevorder. Die benoeming beteken dant die TVK in die toekoms een stuk grofgeskut mag beheer. Die uitbundigheid van die TVK na dié aankondiging ken geen perke nie.Theron bedank vir die eer wat hom bewys is en gee sy blydskap te kenne oor die nuwe sukses. Nou het hulle weer genoeg Engelse tabak, tee en koffie, suiker en melk. Hy gaan vort: “Daar is mense wat sê: “Theron se mense is net ‘n klomp buitmakers.” Dit is wel waar. Ons neem graag as ons iets kan kry, maar daaro is ons dan altyd voor!” Hy sluit sy kort toesprakie af deur hard uit te roep “De Wet!”, wat stormagtige byval vind. Sy manskappe dra hom op hul skouers weg onder uitroepe van: “Lewe commandant Theron!” Só verknog is die lede van die TVK aan hul leier. Terwyl De Wet met sy mag suid van die Vaalrivier in die heuwels naby Vredefort vertoef, doen die geleentheid hom nou voor om die Britse spoorwegkommunikasie te verniel. Hierdie taak word aan kmdt. Theron en sy TVK opgedra. Hoewel die teenwoordigheid van die Britse troepemag onder lord Methuen verhoed dat die TVK en die Transvaalse westergrens-burgers onder genl. Piet Liebenberg direk saamwerk, slaag albei groepe tog daarin om die Britse spoorlyn doeltreffend te saboteer. Die aand van 26 Julie 1900 verlaat die TVK De Wet se laer en maak Renosterkop, noord van Kroonstad, hul basis. Hiervandaan maak hulle gereeld aanslae op die spoorlyn. Die grootste slag wat Theron met ‘n gedeelte van die TVK die Britte in hierdie tyd sou toedien, geskied die nag van 2 op 3 Augustus 1900, 30 km suid van Kroonstad en ‘n paar kilometer suid van Holfonteinhalte. Om Twintig oor een in die oggend van 3 Augustus kom ‘n trein met BRitse soldate vanuit die suide aangestoom. Waar die TVK die spoorstawe verlê het, tref die lokomotief die geplante dinamietpatrone. Van die ontploffing slaan die voorste tgwee waens om en die trein knars tot stilstand. Verskeie eise tot oorgawe deur Theron, gevolg deur sarsies Mauserskote, laat die Britse soldate hulpeloos oorgee. Vier van hulle het met die onsporing die lewe gelaat, terwyl nog twee en die masjinis en ‘n personeellid van J.S. Stowe, konsul-generaal van die VSA, in die skietery gewond is. Stowe was op uitnodiging van Roberts vir ‘n besoek na Pretoria onderweg. Vervolgens haak die TVK Stowe se salonwa af en stoot hom ‘n ent terug sodat die gewondes deur Stowe se arts verpleeg kan word. Theron laat die soldate vry, maar neem die vier luitenante gevange. Nadat di VK ‘n groot hoeveelheid buit, waaronder tien possakke, verwyder het, word die trein aan die brand gesteek. Ongeveer twintig voor vier die oggend verlaat die TVK die toneel en kies noordwaarts koers. Stowe het later verklkaar dsat Theron “with all possible courtesy” teenoor hom en sy geselskap opgetree het. Daar het nogtans ‘n voorval plaasgevind wat ‘n storm van Boere-protes ontlok het. Dit he tom die persoon van kol. A. Gordon Lennox gedraai wat hom met dokumente van sier Alfred Milner in Kaapstad vir lord Roberts op die trein bevind het. Theron het Gordon Lennox met rus gelaat, maar drie dae later het De Wet heftig beswaar by Roberts gemaak, aangesien alle omstandighede en verklarings van die TVK, en veral die getuienis van die vier krygsgevange luitenante, daarop gedui het dast Stowe sy neutralitiet geskend het. Op ‘n vraag van Theron he thy, onder voertoning van sy nasionale vlag en op sy erewoord as konsul-generaal van die VSA, verklaar dat daar in die salonwa geen engele persoon of document of enigiets vervoer word wat nie aan sy staf of aan hom persoonlik behoort nie. Heel waarskynlik het Gordon Lennox met die dokumente van Milner aan Roberts in sy besit, deel uitgemaak van Stowe se geselskap, en hom teenoor Theron as personeellid voorgedoen of laat voordoen. Die treinbuitery he took ‘n heftige protes van lord Roberts aan kmdt.-genl. Louis Botha ontlok. Roberts het die treinbuitery beskou as “acts of brigands, not of war”. Intussen het die Britse patrollies by Holfonteinwagpos en Ventersburgwegstasie Theorn en sy groupie TVK-lede nie met rus gelaat nie. Spoedig het hulle ‘n vasberade agtervolging op tou gesit. Vroeg die oggend van 3 Augustusn ná ‘n jaagtog van sowat vyftien km, het hulle die TVK ingehaal. In ‘n kort maar bloedige agterhoedegeveg op ‘n feitlik opvlakte, is volgens Britse opgawe drie TVK-lede gedood, agt tot tien man gewond en een krygsgevange geneem. Of die Britse opgawe korrek is, is moeilik bepaalbaar, aangesien daar aan Boerekant onvoldoende gegewens bestaan. Die Britte het hule verliese op slegs een man gewond gestel en agt perde dood. Die afloop van Theron se agterhoedegevegte. Een van die agtervolgers, kapt. Pine-Coffin, beskryf: “We followed them again for some distance when they broke up into three parties and my horses being don up I returned home.” Kmdt. Theron het waarskynlik op 5 Augustus 1900 met sy hele korps in De Wet se laer aan die Vaalrivier teruggekeer. Hiermee het die eerste fase van De Wet se oogmerke, om die Britse spoorwegkommunikasie te verniel, suksesvol verloop. Terwyl die westergrens-burgers van die ZAR die Potchefstroom-Krugersdorplyn verniel het, het die TVK die Bloemfontein-PRetoriaspoorlyn byna daagliks ontwrig. Ook die tweede fase, nl. Opkommandering en heropkommandering, was suksesvol, en meer as 500 burgers het hulle in die twee weke sedert die trek uit died Brandwaterkom by dDe Wet se mag aangesluit. Intussen het Roberts ‘n kordon rondom De Wet se mag aan died Vaalrivier begin trek. Metjuen het egter nagelaat om in die ooste die net styf toe te maak, en De Wet sodoende ‘n ontsnappingskans na die ZAR te bide. Die oggend van 7 Augustus 1900, die dag nadat De Wet met sy voorhoede die vaalrivier by Schomandsdrif oorgesteek het, het Methuen die Boeremag by Tygerfontein vanuit die noordweste verras. Die meeste van die Boerekommanmdo’s was nog suis van die Vaalrivier. Terwyl die Boere op ‘n gallop in ‘n noordoostelike rigting al op die noordelike oewer van die Vaalrivier voortjaag, bestook die Britte hulle van die heuwels aan hul linkerkant af met kleingeweer- en artillerievuur. Terwyl hulle so die spitsroede loop, keer ‘n artillerie-offisier vir Danie Theron met ‘n veertigtal van sy verkenners voor. Hy deel hulle mee dat De Wet vlugtende is meaar dat sy twee bommaxims en ‘n pom-pom nog bo-op die heuwelreeks staan en dat hy hulle nie daar kan afkry nie. Met die Boeregeskuts in gevaar roep Theron onmiddellik: “TVK!”, en gevolg deur sy veertig man, storm hy die heuwel uit. Bo gekom, onstaan ‘n hewige kleingeweergeveg met die Britte wat die heuwel van die ander kant bestyg het. Dit is met die grootste moeite dat die TVK die kanonne herower. Dan begin die problem om hulle daar aft e kry, aangesien hulle van die ander kant opgekom het en ‘n ruie kloof aan die duskant die taak bemoeilik. Een van die TVK-lede, Henri Slegtkamp, vertel: “Na langdurige inspanning gelukte he tons de beide maxims (en de pom-pom)den berg aft e krijgen, waarop onmiddelijk de paarden die klaar ingetuigd stonden, warden voorgespannen en voort ging het in een wilde galop.” Eers ná sononder kon al die burgers in Van Vuurensklof, weg van die Vaalrivier, afsaal. Methuen se doel op hierdie dag was om De Wet se roete aan die voorkant aft e sny, en hy het byna daarin geslaag. Waar het De Wet gefouteer? Dit wil woorkom asof hy die vorige aand vir Theron en ‘n deel van die TVK verder terug naby Schoemandsdrif geplaas het ten einde as agterhoede te dien vir die kommando’s wat reeds deur die Vaalrivier was indien Methuen ‘n aanval op die drif sou maak. Die res van die TVK sou blykbaar as agterhoede dien vir die burgers wat nog suid van die Vaalrivier was. Methuen se aanval op Tygerfontein verder noord het die TVK dus uit posisie betrap. Of Theron se verkenners enigsins in staat was om De Wet betyds te kon waarsku, is nie met die beskikbare gegewens uit te maak nie. Belangrik is dit dat daar op 8 Augustus 1900 krygsraad gehou is en dat Danie Theron daarvoor verskyn het omdat “sy spionne nie in tyd die laër gewaarsku het van die viand nie”. Waarskynlik kan ons hierdie bewering van burger Dirk de Witt, wat sy inligting later van kmdt. A. de Kock van Frankfort gekry het, aanvaar. Hy beweer voorts dat Theron die skuld op himself geneem het en dat De Wet daarna meer op Gideion Scheepers staatgemaak het. Die volgende dag, op 9 Augustus 1900, verras Methuen egter weer eens die Boeremag, deurdat Scheepers en ses van sy manskappe met ‘n Britse patrollie van dertig man slaags geraak het en De Wet nie betyds kon waarsku nie. Theron en sy korps dek oudergewoonte die aftog van De Wet wat dieper die ZAR binnegdwing word. Met Kitchener en Methuen op sy hake, Smith-Dorrien wat hom naby Bankstasie inwag en Ian Hamilton verder noord, beleef De Wet nou ‘n moeilike tydjie. Steeds dien die TVK op die agterhoede om te verhoed dat die Boeremag oorval word. De Wet swenk in ‘n noorfdwestelike rigting om Smith-Dorrien te ontduik, enm die aand van 10 Augusstus 1900 steek die Boeremag die Potchefstroom-Krugersdorpspoorlyn 5 km suidwes van Welverdiendstasie oor. Theron kry op die agterhoede opdrag om die dspoorlyn die lug in te blaas, en hy doen dit op agt verskillende plekke. Teen dagbreek die oggend van 11 Augustus voeg genl. Liebenberg hom met sy commando noord van Frederikstadstasie by De Wet se mag. Steeds duur die eindelose trek voort. Die oggend van 12 Augustus 1900 besluit Theron om met sy korps weg te draai. Onthef van hul verpligtinge teenoor die hoofmag sal die TVK die spanning van die volgehoue agtervolging kan afskud en hul moeë perde die nodige rus gee. Sedert die trek uit die Brandwaterkom het die TVK steeds die vermoeiendste en gevaarlikste werk verrig en hul leier het waarskynlik gereken dat De Wet vorentoe, met Liebenberg as geleide, die knoop sonder hul diense kon deurhaak. De Wet was nie tevrede met die besluit van Theron nie. Dit wil voorkom asof daar onenigheid tussen die twee manne was wat waarskynlik gespruit het uit die krygsraad van 8 Augustus, toe Theron moes verskyn omdat sy verkenners De Wet na bewering nie betyds teen Methuen se verrassingsaanval gewaarsku het nie. Hoe ook al, pres. Steyn het Theron se besluit om van die hoofmag te skei, teenoor De Wet verdedig en geoordeel dat sy keurkorps die viand deur afsonderlike optrede meer skade sou berokken. Met sy TVK het Theron vervolgens ooswaarts uitgewyk na Mooiriviersoog, ‘n beskutte, bosryke plek. Iets meer as tien dae rus die korps voordat Theron met ‘n aantal waaghalsige strooptogte vorendag kom. Maar eers doen hy aan op Eikenhof, die plaas van die Neethlings, en versoek hulle om op Hannie se sterdatum, 29 Augustus, namens hom ‘n krans op haar graft e lê. Met tien man gaan hy die dorpie Roodepoort binne. Dit was waarskynlik die aand van 22 Augustus 1900. By die stasie buit hulle ‘n aantal possakke, en Henri Slegtkamp plaas dinamiet onder die spoorlyn. Ni ever daarvandaan nie, by ‘n konsertuitvoering waar ‘n aantal Britse soldate en plaaslike dames jolig te kere gaan, loer die verkenners in, net toe die eerste ontploffings by die stasie dit uitbulder. Komiese verstellings oor die afloop van die petalje word onder meer gevind in die opgetekende herinneringe van Wynand Malan, Henri Slegtkamp en Jack Hindon. Sonder moeite het die groupie Boere uit Roodepoort ontsnap. Dit moes die aand van 23 Augustus 1900 gewees het dat hoofkmdt. De Wet op sy terugtog na die Vrystaat op Jan Wolvaardt se plaas, Elandsfontein, vir Theron opgesoek het. Hier aan die Gatsrand was dit die laaste keer dat De Wet Theron lewend gesien het. Dit was asof hulle die geleentheid gekry het om tot versoening te kom ná die ongelukkigheid van elf dae tervore. Die volgende dag, 24 Augustus 1900, het De Wet Theron per boodskapper gelas om daardie aand by Van Vuurenskloof aan die Vaalrivier by hom aan te sluit. Dit was De Wet se oogmerk om die Britse spoor- en telegraafverbindings te verniel. Hierdie bevel is terloops twaalf dae later deur die Britte aan Danie Theron se lyk gevind. Theron het De Wet egter verwittig dat sy krygsraad eenparig besluit het dat die TVK met hul swak perde en met twintig man reeds voetgangers, nie aan De Wet se versoek kan voldoen nie. Bowendien het hulle reeds ‘n plan in die mou gehad om 69 gevangenes in die Kliprivertronk te gaan bevry. Dit was inderdaad nou Theron se strategie om burgers wat reeds die wapen neergelê het, weer op te kommandeer. Diegene wat traag was om te gehoorsaam is met die sambok aangemoedig. Die aand van 26 Augustus 1900 voer Theron die bestorming van die Klipriviergevangenis uit. ‘n Klompie manne spring oor die muur, oorrompel die niksvermoedende Britse wagte en breek die seldeure met ysterstawe en klippe oop. Die meeste van die 69 vrygelatenes is Afrikaners wat reeds ddie eed van neutraliteit afgelê het. ‘n Hele aantal van hulle word spoedig in Boeregeledere opgeneem. Sommige dros gou weer, terwyl die gewone misdadigers uit die staanspoor hul eie koers kry. Met sy lrustelose yer ontsê Theron himself die nodige rus. Siek en met ‘n swaar verkoue doen hy twee aanvalle op die Johannesburgse waterwerke, wat albei egter misluk. Op 31 Augustus 1900 buit hy sy laaste trein. Die onderneming begin eintlik as ‘n uitdagende versoek van die Hollanderlede van die korps om darem ‘n ietsie te hê om koningin Eilhelmina se verjaardag op 31 Augustus te vier. Met sowat veertig vrywilligers vertrek Theron die aand van die 30ste in die rigting van Kliprivierstasie. Teen elfuur bereik hulle die spoorlyn, skroef ‘ln spoorstaaf los en se look ‘n paar dinamietskote onder die lyn. Om drie-uur die oggend skeur die breek van staal en hout di e naglug soos die trein die spoorstawe voor hom wegploeg. Kleingeweervuur vanuit die donker sorg spoedig dat die sowat dertig Britse troepe oorgee. ‘n Paar dinamietskote wat in die lokomotief gestel word, beeindig sy werkskof vir goed. Met ‘n groot buit aan klere, gewere en ammunisie, kos en drank, vertrek die opgeruimde TVK-lede in ‘n overgeetlike viering van Koninginnedag. Waar hulle vervolgens afsaal, waarsku ‘n Britsgesinde henopper die viand. Tevergeefs probeer twee Britse offisiere Theron vastrek, en die einde van die saak is dat die TVK eenvoudig die hensopper se huis afbrand. Die poging die nag van 2 op 3 September 1900 om naby Heidelberg ‘ln trein op die Natalspoorlyn te buit, misluk omdat hulle te laat by die spoor opdaag. Vervolgens keer Theron terug na Elandsfontein in die Gatsrand, die plaas van Rooi Piet Pienaar, waar die res van die TVK onder Danie Theron se neef, luit. Jan Theron, op hulle wag. Dit is duidelik dat daar in Danie se afwesigheid met die nuwe rekrute ‘n gebrek aan goeie leiding was. Blykbaar is Theron se doel nou om nag enl. Louis Botha in Oos-Transvaal te gaan, waar hy sy kokrps so goed moontlik wil toerus vir ‘n inval in die Kaapkolonie. Waarskynlik he thy reeds ‘n verstandhouding met die ZAR-regering hieroor gehad, want met sy dood het die Regering reeds bepaal dat Theron as veggeneraal aangestel word. Nadat genl. Piet Liebenberg by Welverdiendstasie voelers na hom uitgesteek het, ry Danie Theron en Wynand Malan daarheen. Liebenberg wil hê sy burgers en die TVK moet ‘ln gesamentlike aanval op genl.-maj. A.F Hart se kolonne doen, wat van Krugersdorp na Potchefstroom op pad is. Vroeg die oggend van 5 September 1900 sal hulle die kolonne gesamentlik aanval, Liebenberg reg van voor van die rant af wat voor Jan Wolvaardt se postal op Elandsfontrein verbyloop, en Theron van die rant af direk suid daarvan, vanaf Pienaar se plaas, ook Elandsfontein. Op die afgesproke uur op Woensdagoggend, 5 September 1900 , is Liebenberg nie in die stelling waar Theron hom verwag het nie. Daar kon geen miverstand gewees het oor die stellings wat die twee Boere-afdelings moes inneem nie. Die TVK het geruime tyd al daar vertoef, Liebenberg self was ‘ln Potchefstromer en dus bekend met die terrain, en bowendien was Wolvaardt se plaas ‘n bekende poskoetshalte. Wat wel opoenbarend is, is dat Liebenmberg skaars ‘n week tevore genl. De la Rey in die steek gelaat het to lg. olp 31 Augustus 1900 naby Commissiedrif ‘n hewige geveg met lt.-kol. E.H. Dalgety se Colonial Division op Slypsteenkoppie gehad het. Betekenisvol het De la Rey se militêre sekretaris nog op 3 September die landdros op Rustenburg verwittig: “Jammer maar dat Generaal Liebenberg zoo maar weer pad gegeven heft zonder om te vechte.” Nou, vyf dae later, was daar weer geen teken van Liebenberg nie, en Hart se kolonne was reeds sigbaar in die ooste. Teen agtuur neem Theron se ongeduldige temperament oor. Oudergewoonte doen hy die verkenning self. Hy versoek Wynand Malan om saam te gaan om vas te stel waarop Liebenberg nie op die aanrukkende viand losbrand nie. Malan is ongeneë, en Theron neem manskap Nel met hom saam. Teen die rant suis van Wolvaardt se postal en suid van die pad waarlangs die Britse kolonne moet verbykom, klim die twee Boere uit. Aangesien Theron graag op sy eie verkenningswerk doen, stuur hy Nel met hulle perde terug na die voet van die rant, en gaan alleen verder. Meteens bars hewige kleingeweervuur bo-op die koppie los. Dit is ‘n groupie van sewe Britte van die Marshall ’s Horse en Danie Theron wat op mekaar afgekom het. Die verrassing aan beide kante was seker groot. Theron neem onder ‘n boom in ‘n klipkraal stelling in. Hy skiet vinnig en drie Britte sneuwel op die plek, terwyl hy die ander vier verwond. Blykbaar he thy nou besluit om aan te hou skiet om die viand onder die indruk te bring dat die koppie deur ‘n groot Boeremag beset is. Onmiddellik bring Hart sy ses veldkanonne en 4.7 duim-skeepskanon in aksie. ‘n Britse bron vertel dat ‘ln tinktinkie nie uit daardie bombardement op die koppie sou kon ontsnap nie: “The shrapnel kept up an almost incessant hail, covering the wooeded sides of the kopje with jets of round white balls of smoke, while every nouw and then the deeper note of the 4.7 was followed by a huge cloud of dust and yellowish vapour thrown up, and off, by the explosion of the lyddite in the huge projectile.” En toe he teen van daardie bomme sy doelwit gevind, en Theron se Mauser het stil geword. Waarskynlik het dit nie ‘n klip langs Theron getref en hom sodoende gedood, soos tradisie dit het nie, maar was dit ‘n liddietgranaat uit die 4.7 wat hom direk getref het. Sers. Olivier van die Marshall ’s Horse het in ‘n lykskouing getuig: “He had been killed by a Lyddite shell, and half his face blown away.” Konstabel W.R.H Lucas van die Potchefstroomse polisie het getuig: “The face was very much disfigured by a piece of shell, the right half being blown away and the rest discoloured by the powder.” Lucas, wat hom van sien geken het, was feitlik seker dat dit Danie Theron was. Die lyk is na Wolvaardt se postal geneem, waar die vroue hom uitgeken het. Die volgende dag het die Britte hom en die drie gesneuwelde troepe by hul kampplek begrawe. Intussen het die res van die TVK teen die middag onrustig begin raak omdat hul leier nie terugkeer nie. Twee man word uitgestuur om te gaan soek, en hull kom met ‘n onrusbarende berig terug: Nel is gesien terwyl hy met Theron se perd aan sy hand wegjaag, maar van hul geliefde Kappie was daar geen teken nie. Blykbaar nog dieselfde aand het hulle die skokkende tyding van sy dood by die Wolvaardts verneem. Vir die TVK was dit ‘n baie swaar slag. Uiteindelik vind sy makers sy graf. Met eerbied grawe hulle hom op. Aan ‘n uitgesproke wens van hom om op Eikenhof langs Hannie Neethling begrawe te word, kan hulle nie nou voldoen nie, en tydelik vind hy sy rusplek in die familiebegraafplaas van die Pienaars op Elandsfontein. As tek neem M.M. Pienaar die klaaglied van Dawid oor Saul, II Samuel 1: 19 -27. Vers 19: “Die sieraad, o Israel op jou hoogtes lê dit verslaan. Hoe het die helde tgeval!” Hoewel luit. Jan Theron in sy neef se plek as leier van die TVK verkies is, het dit nie lank geduur voor die korps verbrokkel het nie. Sommige het by ander korpse aangesluit, andere het weer hul eie korpse opgerig. Dinge sou nooit weer dieselfde wees sonder hul Kappie nie. Skaars ‘n jaar ná die oorlog, op 10 Maart 1903, is Danie Theron se wens vervul toe sy makers hom op Ekenhof langs Hannie Neethling herbegrawe het. Op 21 Desember 1907 het die onthulling van ‘n eenvoudige gedenksteen op sy lgraf plaasgevind. Presies vyftig jaar na sy dood, op 5 September 1950 , is die Danie Theron Monument onthul ‘n paar tree van die boom waaronder hy gesterf het. Dit is maklik sigbaar van die Johannesburg-Potchefstroompad en is bykans 25 meter hoog. Die bopunt is van koper en in die vorm van ‘n vlam, as simbool van vryheidsvlam wat in die sien van Theron gebrand het. Dit is onvermydelik dat ‘n man wat so geleef en gesterf het, onsterflike roem verwerf het. Die TVK was in liefde aan hul leier gebind met ‘n opregte en warme toegeneentheid. Danie Theron het geleef vir die Boeresaak en discipline afgedwing deur sy fermheid en strenge regverdigheid. Waar hy gegaan het, het sy voorbeeld besielend gewerk en onder hom he thy manne gevorm wat van ons bekwaamste en dapperste offisiere sou word, manne soos Wynand Malan en Manie Maritz. Daar is dikwels al gesê dat Danie Theron die oë en ore van hoofkmdt. De Wet was. Dit was hy beslis, maar ook vir genl. Louis Botha het hyh waardevolle werk gelwer. In die guerrilla-oorlogvoering he thy tot sy volle reg gekom, waar inisiatief, durf, vinnige denke, volharding en mobiliteit vereis word. Hieroor he thy in oormaat beskik. Danie Theron staan stewig in die geledere van beroemde Suid-Afrikaanse krygsmanne, al was hy nie deel van die hoogste bevelstruktuur van die republikeinse magte nie. Miskien het dit hom jis beskerm teen enige foute wat hy kon gemaak het. Dit het hom in elk geval nie verhinder om deel te hê aan die vorming van die breë strategie nie, soos sy lstigting van die Wielrijders Rapportgangers Corps en Theron se Verkenningskorps getuig. Hy het die tgeleenthede wat na sy kant gekom of wat hy self geskep het, met albei hande aangegryp. Met reg kan daar gevra word watter rol hierdie merkwaardige man sou gespeel het in die res van die oorlog en in die Suid-Afrikaanse politiek daarna, indien hy nie aan die Gatsrand gesneuwel het nie. Ten slotte, blykie van watter bevrediging navorsing kan bring. In Desember 1972 het skrywer ‘n onderhoud gevoer met die agt-en-tagtigjarige mev. Mara Malherbe, dogter van Rooi Piet Pienaar, op die plaas Elandsfontein aan die Gatsrand. Sy het vertel hoe dat Danie Theron die oggend by hulle postal aangegan het vanwaar hy sy dood tegemoet gery het. Net voor hy sy perd bestyg het, het Mara se ouer suster aan Theron se lapel ‘ n roset van die Vierkleur vasgesteek. Mara onhou hoe teleurgesteld sy was, want sý wou dit doen. En toe, in Junie 1974 vind skrywer in die Public Record Office in Londen ‘n reekds dokumente getiteld “Evidence rebody of man killed at Wolvaardt’s farm Elandsfontein.” Daar lees ons die getuienis van manskap C.S. Myers van die Marshall’s Horse: “I was present when the body of the man said to be Theron was found…There was ‘n rosette on his coat with combination Transvaal-OVS colours… Later in the day I was at a farm asking for information of the enemy when a girl there told me they had passed there but one was missing which the commando told her was Theron of Krugersdorp…I then showed her the rosette which she at once identified as Theron’s.”

Bron: Beroemde Suid-Afrikaanse Krygsmanne - Fransjohan Pretorius

Willem Tobias Marais 1928-2007

2007-12-27T11:57:00.000+02:00

Dit is met groot hartseer dat ons verneem van die afsterwe van Oom Willie Marais op die ouderdom van 79. Willem Tobias Marais is gebore op 10 Augustus 1928.In 1948 verwerf hy die graad B Com aan die Universiteit van Stellenbosch.In 1953 is hy mede-stigter van die maatskappy, Omnia Boeredienste (Edms) Bpk, wat mettertyd groei tot Omnia Holdings Beperk, en tot vroeg in 2007 is hy Ondervoorsitter van die direksie. Intussen verwerf mnr Marais die graad M.Com (B & A) aan die Universiteit van Pretoria.In 1966 word hy verkies tot die Volksraad vir die kiesafdeling Wonderboom.In 1969 is hy ‘n stigterslid van die Herstigte Nasionale Party, waar hy verskeie poste beklee het. Hy is getroud met Elizabeth Lynette von Holtzhausen, wie oorlede is op 21 Februarie 2000. Die egpaar het sewe kinders en ses kleinkinders.Op 14 Oktober 2006 is hy weer getroud met Dolly le Grange, ‘n vriendin uit sy hoërskooldae.Mnr Willie Marais word tydens die Jaarkongres van 2001, eenparig verkies as leier van die HNP en het die Party op die suiwer beginselbasis van Afrikaner-nasionalisme gelei. Mnr Marais was ook in 2007 verkies as voorsitter van die Afrikanerfront en is deur die President van Verkenners "Mnr Eenheid" genoem. Die Afrikanervolk, het een van sy grootste kampvegters verloor en sy leiding sal verseker gemis word.

Paardekraal Geloftefees 2007 - video

2007-12-21T02:04:00.000+02:00

Die voorlopige program vir Majuba 2008

2007-12-18T06:46:00.000+02:00

Die voorlopige program vir Majuba 2008:

Vrydag:

Amptelike binnery van Perdekommando
Fakkelloop

Saterdag:

Vlaghysing, deur Gerhard Combrink se manne
Opening, deur ds. Martin Jordaan of ds. Victor D'Assonville
Verwelkoming deur prof. Schalk Botha en beknopte terugvoer oor Majuba se stand van sake
Toespraak deur mnr. Frank Vanhecke, leier van Vlaams belang
Vertoning van Republikeinse vlae: Perdekommando
Bergbestyging, ds. Boeta Erasmus
GPS bepaling van waar Colley gesneuwel het
Boeresport: Verkenners/Perdekommando
Volkspele
Vlagstryking: Perdekommando
Cantillus
Cantus: besondere 20ste Cantus

Sondagoggend:

Erediens: Ds. Martin Jordaan/ Victor D'Assenville

Die klank word deurentyd voorsien deur Radio Pretoria se woonwa, en moontlik word die oggendverrigtinge lewend uitgesaai.

Daar is ook groot opgewondenheid oor die moontlikheid dat die groot vlag by Majuba kan wees.

Plakkershut voor Rustenburgse munisipale kantore gebou uit protes teen die uitsetting van armes

2007-12-18T06:24:00.000+02:00

Die Verkenners het op die 18de Desember 2007 vir AfriForum, die burgerregte-inisiatief wat deur Solidariteit gestig is, en ŉ groep inwoners van Rustenburg, gehelp om ŉ plakkershut voor die Rustenburgse munisipale kantore te bou, uit protes teen die Rustenburgse munisipaliteit se uitsetting van behoeftige gesinne uit munisipale huurhuise in die Rustenburgse woonbuurt Geelhoutpark.

Drie-en-twintig gesinne is reeds die afgelope twee maande uit hulle huise gesit, sonder dat die munisipaliteit sy belofte nagekom het dat alternatiewe behuising aan hierdie gesinne beskikbaar gestel sou word. Die munisipaliteit het ten tye van die aansoek om ŉ uitsettingsbevel teen die inwoners te bekom, in die hof onderneem om alternatiewe bekostigbare behuising te verskaf aan almal wat uitgesit sou word omdat hulle nie die huurgeld kon bekostig nie.

Volgens Kallie Kriel, uitvoerende hoof van AfriForum, is dit ŉ nasionale skande dat terwyl die owerheid die landbougemeenskap op ŉ deurlopende basis valslik van onwettige en onmenslike uitsettings beskuldig, ŉ owerheidsinstelling homself nou skuldig maak aan die grofste moontlike skending van behoeftige mense se verblyfreg en menswaardigheid. Dit is volgens Kriel onverskoonbaar dat die Rustenburgse munisipaliteit so kort voor die Kersseisoen geen empatie toon vir weerlose vroue en kinders wat geen ander heenkome het nie. “Om ŉ uitsettingsbevel te bekom onder die valse voorwendsel dat alternatiewe behuising beskikbaar gestel sou word, is nie net oneties nie, maar ook onwettig,” het Kriel bygevoeg.

Tien van die uitgesette gesinne is slegs een uur tyd gegun om die munisipale huise te ontruim. Van hulle meubels is beskadig toe dit op die sypaadjie gegooi is. Verdere skade is kort na die uitsetting aangerig toe dié meubels, asook die weerlose vroue en kinders wat uit hulle woonplek gegooi is, op die sypaadjie aan reën en hael blootgestel is. Die Pretorius-gesin is byvoorbeeld uit hulle huis gesit op die dag voor hulle seun ŉ eksamenvraestel by sy skool geskryf het. Die Pheko-egpaar was die enigste egpaar aan wie alternatiewe behuising gegee is, maar toe hulle by hulle nuwe huis opdaag, was dit reeds bewoon.

ŉ Memorandum is ook tydens die protesaksie aan die munisipaliteit oorhandig, waarin geëis word dat die munisipaliteit sy belofte nakom deur bekostigbare behuising aan die uitgesette inwoners te verskaf.

Die Verkenners wens Afriforum geluk met die initiatief wat geneem is met hierdie aksie en bedank hulle ook vir dit wat hulle vir die Volk doen.

Paardekraal Geloftefees-naweek 2007

2007-12-18T04:49:00.000+02:00

Die Geloftefees-naweek by Paardekraal was die perfekte manier om 'n jaar af te sluit, veral 'n jaar soos hierdie waarin daar soveel dinge aan die gebeur is in die Volksgeledere. Daar is besluit om die naweek by Paardekraal te kamp deur die Paardekraal Verkenners en ook deur Bravoland.

Die meeste van die naweek-kampers het reeds Vrydagmiddag gearriveer en daar is die aand heerlik om die kampvuur gekuier.

Saterdagmore was die groot skoonmaak-aksie, alles moes netjies en skoon gemaak word vir die verrigtinge wat daardie middag reeds begin het. Banke is gewas, rommel opgetel (wat deur volksvreemdes daar gestrooi is) en die badkamers is geskrop.

Die Saterdagmiddag is daar eers vinnig middagete genuttig waarna almal, groot en klein, aan die Boeresport deelgeneem het. Daar is twee spanne gekies, die De Wets en die De la Reys. Dit was hartseer dat een van die spanne, wat hierdie Generaals se name gedra het, moes verloor, maar dit het nie regtig gegaan oor wen of verloor nie.

Daar was windbuks geskiet, tou getrek, sakresies, eier-hardloop en eier-gooi gedoen, voorwaar 'n heerlike dag. Camdix wapenhandelaar het pragtige pryse geborg en dit is deur die Direkteur van Camdix oorhandig na afloop van die dag.

Teen 18hoo het die Boereorkes van Monument-skool begin om lekker musiek te maak, waarna die Volkspele-gulde 'n Volkspele-vertoning gelewer het. Na afloop van hul vertoning het hulle ook mense uit die gehoor "genooi" om saam met hulle te kom "speel". Dit was nogal prettig, veral omdat die meeste van ons nie 'n idee gehad het wat ons doen nie! Tog het hulle ons baie mooi gehelp.

Die Sondagmore is almal vroeg uit die vere, die eerste diens was reeds 06h00, ek weet van 'n paar mense wat maar swaar opgestaan het, want slaap die vorige aand was maar min. Teen 09h00 is die vlae gehys, die Transvaalse Vierkleur aan die noordekant en die Vrystaatse Vierkleur aan die suidekant. Daarna is die 1880-Gelofte gelees en die woorde daarvan maal steeds in my kop, aangesien dit ook vandag waar is. "Als door een dief in de nacht is onze vrije Republiek weggestolen." Prof. Erik Holm, 'n entomoloog van Tukkies, het die feesrede gelewer. Uit 'n bioloog se oogpunt het hy die Afrikaner eers gedisektiseer en toe geklassifiseer. Die slotsom van die saak, was dat jy deel is van die Volk, as jy deel WIL wees van die Volk.

Daarna is die 1838-Gelofte gelees en met die mis wat oor die Monument gerol het, het ek my probeer indink hoe die Voortrekkers moes voel die laaste keer wat hulle dit gehoor het voor die Slag van Bloedrivier. Dr. P.H. Huystek het die Geloftediens waargeneem, hy het vir ons vertel van Noag en hoe swaar dit vir Noag moes gewees het om die enigste mens op aarde was wat die waarheid nagestreef het. Op hierdie stadium het dit begin reen en hoe meer dr. Huystek praat oor die 40 dae en 40 nagte se reen tydens die Sonvloed, hoe harder het dit gereen! Na afloop van die Geloftediens is die vlae gestryk, waarna ons die Stem gesing het.

Gewoonlik sou die Geloftefees nou tot einde geloop het, maar hierdie jaar was anders, hierdie jaar moes iets teruggeplaas word! Op 'n nag in Junie 1901, het die Ingilse soos "een dief in de nacht" gegaan en die klippe onder Monument, wat daar geplaas is tydens die 1880 Gelofte, gesteel. Van hierdie klippe is uit die Vaalrivier gehaal en op die Geloftefees van 16 Desember 2007, is dit weer onder die Monument geplaas. Die 1880 Gelofte en die 1880 belofte, is herbevestig!

Witkruis - Video

2007-12-02T02:18:00.000+02:00

'n Ope brief aan Thabo Mbeki

2007-12-02T01:38:00.000+02:00

Geagte Thabo,

Dit is nou ruim 14 jaar sedert die Nasionale Party op 'n onwettige manier Suid-Afrika aan u regime gegee het. Alles wat die Boere/Afrikaner eens opgebou het, is in hierdie tyd vernietig, verwaarloos of die naam is verander. Dit moet seker nie verbaas dat dit so gaan nie, u regime het dit mos verniet gekry en die Engelsman se mos nie verniet "easy come, easy gone".

U mag dit dalk vreemd vind dat na 14 jaar, nieteenstaande u onwettige rassistiese wetgewing van regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging, die Afrikaner steeds 'n groot houvas het op die ekonomie. U het egter nie rekening gehou met die deursettingsvermoë en toegewyde hardwerkendheid van die Boere/Afrikaner nie.

U regering se aanhoudende aanval op ons taal, het ons taal net sterker gemaak. Lanklaas was die Boere/Afrikaner so trots om Afrikaans te praat. Die Boere/Afrikaner se geld praat ook Afrikaans, moet dus nie verbaas wees nie as 'n paar besighede hulle deure moet sluit aangesien hulle weier om ons in Afrikaans te bedien.

Van die duisende pragtige Afrikaanse skole wat met die Afrikaner se geld opgebou en instandgehou is, is daar nou net 'n paar honderd oor. U kan gerus maar die hierdie paar skole ook annekseer en ver-Engels, die Boere/Afrikaner het reeds 'n alternatiewe sisteem opgebou waar die standaard baie hoër is. Hierdie sisteem is met eie geld en kundigheid daar gestel en uitgebou.

As u wit was, sou u seker baie rooi in die gesig gewees het oor die arrogante manier waarop die burgemeesters van Standerton en Pretoria poog om die Afrikaner se kultuur en geskiedenis te verwoes.

Dit is egter duidelik dat hierdie nie geïsoleerde insidente is nie, daar bestaan die opinie dat dit 'n beplande aanval is op die Boere/Afrikaner se kultuur en geskiedenis. In die museums wat ONS gebou en befonds het, word ons geskiedenis verwyder en vervang met kommunistiese propaganda. Ons geskiedkundige vakansiedae en die dorpe en stede wat ons gebou het, se name word selfs verander.

Die Boere/Afrikaner se geloof het hom nog altyd gesterk teen die aanvalle van die bose. Dit is dus seker nie vreemd dat ook ons geloof aangeval sal word nie. Vir die eens Christelike skole en universiteite wat deur die Boere/Afrikaner gebou was, word dit nou onmoontlik gemaak om die Christelike boodskap uit te dra.

Suid-Afrika het ontaard in die gevaarlikste plek in die wêreld om in te leef. Nieteenstaande hierdie feit, is dit feitlik onmoontlik om 'n wettige vuurwapen te bekom om jouself te beskerm. Die Polisiediens is voorts onwillig of onbevoeg om misdaad te bekamp. Plaasboere, veral ou mense en kinders, is ook 'n teiken van die rampokkers, wat u onwillig is om voor stok te kry.

Dit begin vir my al hoe meer voorkom of daar 'n beplande aanval op die Boere/Afrikaner is. Dit terwyl u versoening verkondig!

Indien dit wel die geval is, voel ek dit my plig om u te waarsku. Die Boere/Afrikaner vir wie sy taal, kultuur en geloof belangrik is, is nie dieselfde as die "joiners" en "hensoppers" wat aan u regime die land gegee het nie. Moet tog ook nie die arrogante fout maak om u blind te staar aan getalle nie. In u "demokratiese" sisteem is ons dalk 'n minderheid met geen politiese stem nie, maar dit beteken nie dat ons alles wat aan ons gedoen word, gelate gaan aanvaar nie.

Die magtige Britse empire, die wêreldheersers oor wie se grond die son nooit gesak het nie, het ook die Boere/Afrikaner onderskat. Dit het hulle baie duur te staan gekom.

Die Boere/Afrikaners het nog nooit 'n ongeregtigheid gelate aanvaar nie. Ons voorvaders het na hierdie land gekom, weens die aanslag op ons geloof. Die Voortrekkers het besluit om eerder kaalvoet oor die Drakensberge te trek, as om te ver-Engels. Die Zoeloes by Bloedrivier moes ook gedink het dat die handjievol blankes geen kans staan nie, wat hulle egter nie geweet het nie, was dat God se Hand self betrokke was. U sien, die Voortrekkers het 'n Gelofte afgelê teenoor God en daarom het God self die oorwinnig behaal.

Hierdie Gelofte word steeds jaarliks deur die Boere/Afrikaner herdenk. Dit geskied op die 16de Desember, wat Geloftedag is en nie versoeningsdag soos wat u regime wil voordoen nie.

Van versoening is daar van u kant af in elk geval geen sprake nie, die aanval op die Boere/Afrikaner se taal, kultuur en geloof, is 'n duidelike bewys hiervan.